അശ്ശൂറ

സൂക്തങ്ങള്‍: 11-18

വാക്കര്‍ത്ഥം

ആകാശങ്ങളുടെ സ്രഷ്ടാവ് = فَاطِرُ السَّمَاوَاتِ
ഭൂമിയുടെയും = وَالْأَرْضِۚ
അവന്‍ സൃഷ്ടിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു = جَعَلَ
നിങ്ങള്‍ക്ക് = لَكُم
നിങ്ങളില്‍നിന്നുതന്നെ = مِّنْ أَنفُسِكُمْ
ഇണകളെ = أَزْوَاجًا
നാല്‍ക്കാലികളിലും = وَمِنَ الْأَنْعَامِ
ഇണകളെ(ഉണ്ടാക്കി) = أَزْوَاجًاۖ
അവന്‍ നിങ്ങളെ വര്‍ദ്ധിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു = يَذْرَؤُكُمْ
അതിലൂടെ = فِيهِۚ
അവന്നു തല്യമായി ഇല്ല = لَيْسَ كَمِثْلِهِ
ഒന്നും = شَيْءٌۖ
അവന്‍ എല്ലാം കേള്‍ക്കുന്നവനാകുന്നു = وَهُوَ السَّمِيعُ
എല്ലാം കാണുന്നവനും = الْبَصِيرُ
അവന്റെ അധീനതയിലാണ് = لَهُ
താക്കോലുകള്‍ = مَقَالِيدُ
ആകാശങ്ങളുടെ = السَّمَاوَاتِ
ഭൂമിയുടെയും = وَالْأَرْضِۖ
അവന്‍ വിപുലീകരിച്ച് കൊടുക്കുന്നു = يَبْسُطُ
വിഭവം = الرِّزْقَ
അവന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് = لِمَن يَشَاءُ
അവന്‍ ചുരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു = وَيَقْدِرُۚ
തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ = إِنَّهُ
സകല സംഗതികളെപ്പറ്റിയും = بِكُلِّ شَيْءٍ
നന്നായറിയുന്നവനാണ് = عَلِيمٌ
അവന്‍ നിയമമാക്കിയിരിക്കുന്നു = شَرَعَ
നിങ്ങള്‍ക്ക് = لَكُم
മതത്തില്‍ = مِّنَ الدِّينِ
അവന്‍ കല്‍പിച്ച കാര്യം = مَا وَصَّىٰ بِهِ
നൂഹിനോടും = نُوحًا
നാം ദിവ്യബോധനം നല്‍കിയ കാര്യം = وَالَّذِي أَوْحَيْنَا
നിനക്ക് = إِلَيْكَ
നാം അനുശാസിച്ചതും = وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ
ഇബ്റാഹീമിനോട് = إِبْرَاهِيمَ
മൂസയോടും = وَمُوسَىٰ
ഈസയോടും = وَعِيسَىٰۖ
(അതായത്) നിങ്ങള്‍ നിലനിര്‍ത്തുവിന്‍ എന്ന് = أَنْ أَقِيمُوا
ഈ ദീനിനെ = الدِّينَ
നിങ്ങള്‍ ഭിന്നിക്കാതിരിക്കുകയും ചെയ്യുവിന്‍ = وَلَا تَتَفَرَّقُوا
അതില്‍ = فِيهِۚ
വലിയ ഭാരമായി തോന്നിയിരിക്കുന്നു = كَبُرَ
ബഹുദൈവവിശ്വാസികള്‍ക്ക് = عَلَى الْمُشْرِكِينَ
യാതൊന്ന് (യാതൊരു സന്ദേശം) = مَا
നിങ്ങള്‍ അവരെ ക്ഷണിക്കുന്നു = تَدْعُوهُمْ
അതിലേക്ക് = إِلَيْهِۚ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
അവന്‍ തെരഞ്ഞെടുക്കുന്നു = يَجْتَبِي
അവങ്കലേക്ക് = إِلَيْهِ
അവന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവരെ = مَن يَشَاءُ
അവന്‍ വഴികാട്ടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു = وَيَهْدِي
തന്നിലേക്ക് = إِلَيْهِ
(അവങ്കലേക്ക്) മടങ്ങുന്നവരെ = مَن يُنِيبُ
അവര്‍ ഭിന്നിച്ചിട്ടില്ല = وَمَا تَفَرَّقُوا
അവര്‍ക്ക് വന്നെത്തിയശേഷമല്ലാതെ = إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ
അറിവ് = الْعِلْمُ
വിരോധം മൂലം = بَغْيًا
അവര്‍ തമ്മിലുള്ള = بَيْنَهُمْۚ
ഇല്ലാതിരുന്നുവെങ്കില്‍ = وَلَوْلَا
ഒരു വചനം = كَلِمَةٌ
മുന്‍കടന്നുപോയ = سَبَقَتْ
നിന്റെ നാഥനില്‍നിന്ന് = مِن رَّبِّكَ
ഒരവധിവരെ(ബാധകമായ) = إِلَىٰ أَجَلٍ
നിര്‍ണിതമായ = مُّسَمًّى
വിധി നടത്തപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞേനെ = لَّقُضِيَ
അവര്‍ക്കിടയില്‍ = بَيْنَهُمْۚ
അനന്തരാവകാശമായി നല്‍കപ്പെട്ടവര്‍ = وَإِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا
വേദഗ്രന്ഥത്തെ = الْكِتَابَ
അവര്‍ക്കുശേഷം = مِن بَعْدِهِمْ
സംശയത്തിലാണ് = لَفِي شَكٍّ
അതേക്കുറിച്ച് = مِّنْهُ
അവിശ്വാസജനകമായ = مُرِيبٍ
അതിനാല്‍ = فَلِذَٰلِكَ
നീ പ്രബോധനം ചെയ്യുക = فَادْعُۖ
നീ നേരാംവിധം നിലകൊള്ളുകയും ചെയ്യുക = وَاسْتَقِمْ
നീ കല്‍പിക്കപ്പെട്ടുട്ടുള്ളത്പോലെ = كَمَا أُمِرْتَۖ
നീ പിന്‍പറ്റരുത് = وَلَا تَتَّبِعْ
അവരുടെ ഇച്ഛകളെ = أَهْوَاءَهُمْۖ
നീ പറയുക = وَقُلْ
ഞാന്‍ വിശ്വസിച്ചിരിക്കുന്നു = آمَنتُ
അവതരിപ്പിച്ചതില്‍ = بِمَا أَنزَلَ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
വേദഗ്രന്ഥം = مِن كِتَابٍۖ
ഞാന്‍ കല്‍പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു = وَأُمِرْتُ
നീതിപാലിക്കാന്‍ = لِأَعْدِلَ
നിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ = بَيْنَكُمُۖ
അല്ലാഹുവാണ് = اللَّهُ
ഞങ്ങളുടെ നാഥന്‍ = رَبُّنَا
നിങ്ങളുടെ നാഥനും = وَرَبُّكُمْۖ
ഞങ്ങള്‍ക്കുള്ളത് = لَنَا
ഞങ്ങളുടെ കര്‍മങ്ങളാണ് = أَعْمَالُنَا
നിങ്ങള്‍ക്കുള്ളത് = وَلَكُمْ
നിങ്ങളുടെ കര്‍മങ്ങളും = أَعْمَالُكُمْۖ
തര്‍ക്കമില്ല = لَا حُجَّةَ
ഞങ്ങള്‍ക്കും നിങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ = بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُۖ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
അവന്‍ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടും = يَجْمَعُ
നമ്മെ പരസ്പരം = بَيْنَنَاۖ
അവങ്കലേക്കാണ് = وَإِلَيْهِ
(എല്ലാവരും) എത്തിച്ചേരുന്നത് = الْمَصِيرُ
തര്‍ക്കിക്കുന്നവര്‍ = وَالَّذِينَ يُحَاجُّونَ
അല്ലാഹുവെക്കുറിച്ച് = فِي اللَّهِ
അവന്ന് ഉത്തരം നല്‍കപ്പെട്ടതിനുശേഷം = مِن بَعْدِ مَا اسْتُجِيبَ لَهُ
അവരുടെ ന്യായവാദം = حُجَّتُهُمْ
മിഥ്യയാകുന്നു = دَاحِضَةٌ
അവരുടെ നാഥന്റെയടുത്ത് = عِندَ رَبِّهِمْ
അവരുടെ മേലുണ്ട് = وَعَلَيْهِمْ
(ദൈവ)കോപം = غَضَبٌ
അവര്‍ക്കുണ്ട് = وَلَهُمْ
ശിക്ഷ = عَذَابٌ
കഠിനമായ = شَدِيدٌ
അല്ലാഹുവാണ് = اللَّهُ
അവതരിപ്പിച്ചവന്‍ = الَّذِي أَنزَلَ
ഈ വേദഗ്രന്ഥം = الْكِتَابَ
സത്യത്തോടുകൂടി = بِالْحَقِّ
തുലാസും = وَالْمِيزَانَۗ
നിനക്കെന്തറിയാം = وَمَا يُدْرِيكَ
ആ അന്ത്യസമയമായേക്കാം = لَعَلَّ السَّاعَةَ
അടുത്തത് = قَرِيبٌ
ധൃതി കൂട്ടുന്നു = يَسْتَعْجِلُ
അതിനായി = بِهَا
അതില്‍ വിശ്വസിക്കാത്തവര്‍ = الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِهَاۖ
വിശ്വസിച്ചവര്‍ = وَالَّذِينَ آمَنُوا
ഭയവിഹ്വലരാകുന്നു = مُشْفِقُونَ
അതേപ്പറ്റി = مِنْهَا
അവര്‍ അറിയുന്നു = وَيَعْلَمُونَ
തീര്‍ച്ചയായും അതാണെന്ന് = أَنَّهَا
സത്യം = الْحَقُّۗ
അറിയുക = أَلَا
തീര്‍ച്ചയായും തര്‍ക്കിക്കുന്നവര്‍ = إِنَّ الَّذِينَ يُمَارُونَ
അന്ത്യസമയത്തെകുറിച്ച് = فِي السَّاعَةِ
വഴികേടിലാകുന്നു = لَفِي ضَلَالٍ
വിദൂരമായ = بَعِيدٍ

فَاطِرُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِۚ جَعَلَ لَكُم مِّنْ أَنفُسِكُمْ أَزْوَاجًاوَمِنَ الْأَنْعَامِ أَزْوَاجًاۖ يَذْرَؤُكُمْ فِيهِۚ لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْءٌۖ وَهُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ ﴿١١﴾ لَهُ مَقَالِيدُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِۖ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَن يَشَاءُ وَيَقْدِرُۚ إِنَّهُبِكُلِّ شَيْءٍ عَلِيمٌ ﴿١٢﴾

شَرَعَ لَكُم مِّنَ الدِّينِ مَا وَصَّىٰ بِهِ نُوحًا وَالَّذِي أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ وَمَا وَصَّيْنَا بِهِ إِبْرَاهِيمَ وَمُوسَىٰ وَعِيسَىٰۖ أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ وَلَا تَتَفَرَّقُوا فِيهِۚ كَبُرَ عَلَى الْمُشْرِكِينَمَا تَدْعُوهُمْ إِلَيْهِۚ اللَّهُ يَجْتَبِي إِلَيْهِ مَن يَشَاءُ وَيَهْدِي إِلَيْهِ مَن يُنِيبُ ﴿١٣﴾ وَمَا تَفَرَّقُوا إِلَّا مِن بَعْدِ مَا جَاءَهُمُ الْعِلْمُ بَغْيًا بَيْنَهُمْۚ وَلَوْلَا كَلِمَةٌ سَبَقَتْ مِن رَّبِّكَ إِلَىٰ أَجَلٍ مُّسَمًّى لَّقُضِيَ بَيْنَهُمْۚ وَإِنَّ الَّذِينَ أُورِثُوا الْكِتَابَ مِن بَعْدِهِمْ لَفِي شَكٍّ مِّنْهُ مُرِيبٍ ﴿١٤﴾

فَلِذَٰلِكَ فَادْعُۖ وَاسْتَقِمْ كَمَا أُمِرْتَۖ وَلَا تَتَّبِعْ أَهْوَاءَهُمْۖ وَقُلْ آمَنتُ بِمَا أَنزَلَ اللَّهُ مِن كِتَابٍۖ وَأُمِرْتُ لِأَعْدِلَ بَيْنَكُمُۖ اللَّهُ رَبُّنَا وَرَبُّكُمْۖ لَنَا أَعْمَالُنَا وَلَكُمْأَعْمَالُكُمْۖ لَا حُجَّةَ بَيْنَنَا وَبَيْنَكُمُۖ اللَّهُ يَجْمَعُ بَيْنَنَاۖ وَإِلَيْهِ الْمَصِيرُ ﴿١٥﴾

وَالَّذِينَ يُحَاجُّونَ فِي اللَّهِ مِن بَعْدِ مَا اسْتُجِيبَ لَهُ حُجَّتُهُمْ دَاحِضَةٌ عِندَ رَبِّهِمْ وَعَلَيْهِمْ غَضَبٌ وَلَهُمْ عَذَابٌ شَدِيدٌ ﴿١٦﴾ اللَّهُ الَّذِي أَنزَلَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّوَالْمِيزَانَۗ وَمَا يُدْرِيكَ لَعَلَّ السَّاعَةَ قَرِيبٌ ﴿١٧﴾ يَسْتَعْجِلُ بِهَا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِهَاۖ وَالَّذِينَ آمَنُوا مُشْفِقُونَ مِنْهَا وَيَعْلَمُونَ أَنَّهَا الْحَقُّۗ أَلَا إِنَّ الَّذِينَ يُمَارُونَفِي السَّاعَةِ لَفِي ضَلَالٍ بَعِيدٍ ﴿١٨﴾

(11-12 ) വാന-ഭുവനങ്ങളുടെ നിര്‍മാതാവ്; അവന്‍ നിങ്ങളില്‍നിന്നുതന്നെ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഇണകളെ സൃഷ്ടിച്ചു. അതേപ്രകാരം കാലികളിലും (അവയുടെ വര്‍ഗത്തില്‍നിന്നുള്ള) ഇണകളെ സൃഷ്ടിച്ചു. ഈ രീതിയില്‍ നിങ്ങളുടെ വംശത്തെ വര്‍ധിപ്പിക്കുന്നു. പ്രപഞ്ചത്തിലെ ഒരു വസ്തുവിനും അവനോട് സാദൃശ്യമില്ല.17 അവന്‍ എല്ലാം കേള്‍ക്കുന്നവനും കാണുന്നവനുമാകുന്നു.18 ആകാശ-ഭൂമികളിലെ ഖജനാവുകളുടെ താക്കോലുകള്‍ അവങ്കല്‍ മാത്രമാകുന്നു. അവനുദ്ദേശിക്കുന്നവര്‍ക്ക് വിഭവം വിപുലീകരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ഉദ്ദേശിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ചുരുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവന്‍ സകല സംഗതികളും അറിവുള്ളവനല്ലോ19 .

(13-14) നൂഹിനോട് അനുശാസിച്ചിട്ടുണ്ടായിരുന്നതും ദിവ്യസന്ദേശം വഴി ഇപ്പോള്‍ നിന്നിലേക്കയച്ചിട്ടുള്ളതും ഇബ്‌റാഹീം, മൂസാ, ഈസാ എന്നിവരോടനുശാസിച്ചിരുന്നതുമായ അതേ ദീനിനെത്തന്നെ നിങ്ങള്‍ക്ക് നിയമിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു; ഈ ദീനിനെ നിലനിര്‍ത്തുവിന്‍, അതില്‍ ഭിന്നിക്കരുത് എന്ന താക്കീതോടുകൂടി.20 പ്രവാചകന്‍, പ്രബോധനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ സംഗതി ബഹുദൈവവിശ്വാസികള്‍ക്ക് ഏറ്റം അസഹ്യമായിത്തീര്‍ന്നിരിക്കുന്നു. താന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവനെ, അല്ലാഹു തന്റേതാക്കുന്നു. അവങ്കലേക്ക് മടങ്ങുന്നവര്‍ക്ക് അവന്‍ തന്നിലേക്കുള്ള വഴി കാട്ടിക്കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുന്നു.21 ജ്ഞാനം വന്നുകിട്ടിയതിനു ശേഷമല്ലാതെ ജനങ്ങള്‍ ഭിന്നിച്ചിട്ടില്ല.22 ഭിന്നിച്ചത്, അവര്‍ തങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ അതിക്രമിക്കാനൊരുമ്പെട്ടതുമൂലമാണ്.23 ഒരു നിശ്ചിത അവധിവരെ അന്തിമ തീരുമാനം നീട്ടിവെക്കപ്പെടുമെന്ന് നിന്റെ നാഥന്‍ മുമ്പേതന്നെ അരുളിയിട്ടില്ലായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അവരുടെ വിധി നടത്തപ്പെട്ടുകഴിഞ്ഞേനെ.24 മുന്‍ഗാമികള്‍ക്കുശേഷം വേദാവകാശികളായിത്തീര്‍ന്നവര്‍ അതിനെക്കുറിച്ച് അത്യന്തം സങ്കീര്‍ണമായ സന്ദേഹത്തിലകപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നതത്രെ യാഥാര്‍ഥ്യം25 .

(15) (ഈ സ്ഥിതിവിശേഷമുണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞു) അതിനാല്‍, പ്രവാചകന്‍ ഈ ദീനിലേക്ക് പ്രബോധനം ചെയ്യുക. നീ അനുശാസിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ളതുപോലെ, ഇതില്‍ സ്ഥൈര്യത്തോടെ നിലകൊള്ളുക. ഈ ജനത്തിന്റെ ഇച്ഛകളെ പിന്തുടരാതിരിക്കുക.26 ഇവരോട് പ്രഖ്യാപിക്കുക: അല്ലാഹു അവതരിപ്പിച്ച ഏതു വേദത്തിലും ഞാന്‍ വിശ്വസിക്കുന്നു.27 നിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നീതിപാലിക്കേണമെന്ന് ഞാന്‍ ആജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.28 ഞങ്ങളുടെയും നിങ്ങളുടെയും റബ്ബ് അല്ലാഹുവാകുന്നു. ഞങ്ങളുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ ഞങ്ങള്‍ക്ക്; നിങ്ങളുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ നിങ്ങള്‍ക്കും.29 ഞങ്ങള്‍ക്കും നിങ്ങള്‍ക്കുമിടയില്‍ ഒരു വഴക്കുമില്ല.30 അല്ലാഹു നമ്മെയെല്ലാവരെയും ഒരുനാള്‍ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടുന്നതാകുന്നു. എല്ലാവരും ചെന്നണയേണ്ടത് അവനിലേക്കല്ലോ.

(16) അല്ലാഹുവിന്റെ ക്ഷണം സ്വീകരിക്കപ്പെട്ട ശേഷം, (അത് സ്വീകരിച്ചവരോട്) അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ച് തര്‍ക്കിക്കുന്നവരുടെ ന്യായവാദം റബ്ബിന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ പൊള്ളയാകുന്നു.31 അവരുടെമേല്‍ അവന്റെ കോപമുണ്ട്. അവര്‍ക്ക് കഠിനദണ്ഡനവുമുണ്ട്. 
(17-18) സത്യത്തോടുകൂടിയ ഈ വേദവും ത്രാസും ഇറക്കിയത്32 അല്ലാഹുവാകുന്നു. നിനക്കെന്തറിയാം; വിധിനിമിഷം ഒരുവേള അടുത്തുതന്നെ സമാഗതമായേക്കാം.33 അത് സംഭവിക്കുമെന്ന് വിശ്വാസമില്ലാത്തവര്‍ അതിനുവേണ്ടി ധൃതി കൂട്ടുന്നു. വിശ്വാസമുള്ളവരോ, അതിനെ ഭയപ്പെടുന്നു. അവര്‍ക്കറിയാം തീര്‍ച്ചയായും അത് വന്നെത്തുമെന്ന്. ശ്രദ്ധിച്ചുകൊള്ളുവിന്‍. അന്ത്യനാള്‍ എന്നൊന്നുണ്ടാകുമോ എന്ന കാര്യത്തില്‍ സന്ദേഹിച്ച് തര്‍ക്കത്തിലേര്‍പ്പെടുന്നവര്‍ പിഴച്ച വഴിയില്‍ ബഹുദൂരം അകന്നുപോയിരിക്കുന്നു.

==========

17. لَيْسَ كَمِثْلِهِ شَيْئٌ (അവന്റെ ഉദാഹരണം പോലെ ഒരു വസ്തുവുമില്ല) എന്നാണ് മൂലവാക്യം. ഇവിടെ مثل (ഉദാഹരണം) എന്നതിനോട് كَـ (പോലെ) എന്ന് ചേര്‍ത്തുപറഞ്ഞത് ഭാഷാപ്രയോഗമനുസരിച്ച് അര്‍ഥത്തിന് ഊന്നലുണ്ടാവാന്‍ മാത്രമാണെന്നാണ് ചില വ്യാഖ്യാതാക്കളും ഭാഷാപണ്ഡിതന്മാരും പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുള്ളത്. അറബിഭാഷയില്‍ ഇതുപോലുള്ള പ്രയോഗം പ്രചാരത്തിലുണ്ട്. وقتلى كمثل جذوع النخل എന്ന പദ്യവും ما ان كمثلهم فى الناس من احد എന്ന പദ്യവും അതിനുദാഹരണങ്ങളാകുന്നു. എന്നാല്‍, മറ്റുചില മഹാന്മാര്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളതിങ്ങനെയാണ്: അവനെപ്പോലെ എന്നുപറയേണ്ട സ്ഥാനത്ത് അവന്റെ ഉദാഹരണംപോലെ എന്നുപറയുന്നതില്‍ അര്‍ഥാധിക്യമൊന്നുമില്ല. ഉദ്ദേശ്യമിതാണ്: സാക്ഷാല്‍ അല്ലാഹുവിനെപ്പോലെ വല്ലതും ഉണ്ടാകുന്നതുപോകട്ടെ, അസംഭവ്യമായത് സങ്കല്‍പിക്കുന്നതിലൂടെ അവന്ന് വല്ല ഉദാഹരണവും ഉണ്ടാക്കിയാല്‍, ആ ഉദാഹരണം പോലുള്ള ഒരു വസ്തുവും ഉണ്ടായിരിക്കുകയില്ല.

18. ഒരേസമയം അഖില പ്രപഞ്ചത്തിലെയും ഓരോന്നിനെയും കേള്‍ക്കുകയും ഓരോ വസ്തുവിനെയും കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു എന്നര്‍ഥം.

19. സത്യത്തില്‍ രക്ഷകന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമായത് എന്തുകൊണ്ട് എന്നതിനുള്ള തെളിവാണിത്. എന്തുകൊണ്ട് അവനില്‍ ഭരമേല്‍പിക്കുന്നതേ സാധുവാകൂ, എന്തുകൊണ്ട് അവനിലേക്കു മാത്രം മടങ്ങിക്കൊള്ളണം എന്നും ഇത് തെളിയിക്കുന്നു.

20. പ്രഥമ സൂക്തത്തില്‍ അരുളിയ സംഗതിതന്നെ കൂടുതല്‍ തെളിച്ചുപറഞ്ഞിരിക്കുകയാണിവിടെ. ഇതില്‍ സ്പഷ്ടമായി പറയുന്നതിതാണ്: മുഹമ്മദ് നബി(സ) ഒരു പുത്തന്‍ മതത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവല്ല. പ്രവാചകവര്യന്മാരില്‍ ആരുംതന്നെ സ്വന്തമായ ഒരു മതം സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നില്ല. പ്രത്യുത, ആദിമുതലേ പ്രവാചകന്മാരെല്ലാം അവതരിപ്പിച്ചിരുന്നത് അല്ലാഹുവിങ്കല്‍നിന്നുള്ള ഒരേയൊരു മതംതന്നെയാണ്. അതുതന്നെയാണ് മുഹമ്മദ് നബി(സ)യും പ്രബോധനം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. മഹാപ്രളയാനന്തരം നിലനില്‍ക്കുന്ന മനുഷ്യവംശത്തിലെ പ്രഥമ പ്രവാചകനായിരുന്ന നൂഹി(അ)ന്റെ നാമമാണ് ഈ പരമ്പരയില്‍ ആദ്യം പരാമര്‍ശിച്ചത്. അനന്തരം അന്ത്യപ്രവാചകനായ നബി(സ)യെ പരാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്നു. പിന്നെ, അറബികള്‍ സ്വന്തം മതാചാര്യനായി അംഗീകരിച്ച ഇബ്‌റാഹീമി(അ)ന്റെ പേര്‍ വരുന്നു. അവസാനമായി, ജൂതന്മാരും ക്രിസ്ത്യാനികളും തങ്ങളുടെ മതത്തെ ബന്ധിപ്പിച്ചിട്ടുള്ള മൂസാ(അ)യെയും ഈസാ(അ)യെയും പരാമര്‍ശിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ അഞ്ചു മഹാപ്രവാചകന്മാര്‍ മാത്രമാണ് ഈ രീതിയില്‍ മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്യപ്പെട്ടവര്‍ എന്നല്ല ഇതിന്റെ താല്‍പര്യം. ഈ ലോകത്ത് ഏതെല്ലാം പ്രവാചകന്മാര്‍ ആഗതരായിട്ടുണ്ടോ അവരെല്ലാം ഒരേയൊരു ദീന്‍തന്നെയാണ് കൊണ്ടുവന്നത് എന്നു വ്യക്തമാക്കുകയാണ് യഥാര്‍ഥ താല്‍പര്യം. ഉദാഹരണമായി, ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും സുപരിചിതമായ ദൈവിക ശരീഅത്തുകളുടെ വാഹകരായിരുന്ന അതിമഹാന്മാരായ അഞ്ച് പ്രവാചകവര്യന്മാരുടെ പേരുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയാണ്. ഈ സൂക്തം ദീനിലേക്കും അതിന്റെ ലക്ഷ്യത്തിലേക്കും വളരെ പ്രധാനമായി വെളിച്ചം വീശുന്നുണ്ട്. അതിനാല്‍, അതിനെ ആഴത്തില്‍ അപഗ്രഥിച്ച് വിശദീകരിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാകുന്നു. شَرَعَ لَكُم (നിങ്ങള്‍ക്ക് നിയമിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു) എന്നാണ് സൂക്തം തുടങ്ങുന്നത്. 'ശര്‍അ്' എന്നതിന്റെ ഭാഷാര്‍ഥം വഴിയുണ്ടാക്കുക എന്നാണ്. സാങ്കേതികമായി ഈ പദംകൊണ്ട് വിവക്ഷിക്കുന്നത് സമ്പ്രദായം, വ്യവസ്ഥ, ചിട്ട, പ്രമാണം എന്നിവ നിശ്ചയിക്കുകയത്രേ. ഈ സാങ്കേതികാര്‍ഥം പരിഗണിച്ച് അറബി ഭാഷയില്‍ 'തശ്‌രീഅ്' എന്ന പദം നിയമനിര്‍മാണത്തിനും (Legislation) ശര്‍അ്, ശരീഅത്ത് എന്നീ പദങ്ങള്‍ നിയമത്തിനും (Law) 'ശാരിഅ്' എന്ന പദം നിയമദാതാവിനും (Law giver) തുല്യ പദങ്ങളായി ഗണിക്കപ്പെടുന്നു. ഈ ദൈവിക നിയമനിര്‍മാണം, ഖുര്‍ആനില്‍ അടിക്കടി വിശദീകരിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള മൗലിക യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളുടെ പ്രകൃതിപരവും നൈയാമികവുമായ ഫലമാകുന്നു. അതായത്, പ്രപഞ്ചത്തിലെ സകല വസ്തുക്കളുടെയും ഉടമസ്ഥന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാണ്, അവന്‍തന്നെയാണ് മനുഷ്യന്റെ യഥാര്‍ഥ രക്ഷകന്‍, മനുഷ്യര്‍ തമ്മില്‍ ഏത് കാര്യത്തില്‍ ഭിന്നിപ്പുണ്ടായാലും അതില്‍ തീര്‍പ്പുകല്‍പിക്കേണ്ടത് അവന്റെ അവകാശമാകുന്നു എന്നീ അടിസ്ഥാന തത്ത്വങ്ങളുടെ അനിവാര്യ താല്‍പര്യം. ആത്യന്തികമായ ഉടമയും രക്ഷകനും അധിപതിയും അവന്‍ മാത്രമാണെങ്കില്‍ അതുകൊണ്ടുതന്നെ അനിവാര്യമായും മനുഷ്യന്നുവേണ്ടി നിയമങ്ങളും വ്യവസ്ഥകളും നിര്‍മിക്കാനുള്ള അവകാശവും, ആ നിയമങ്ങളും വ്യവസ്ഥകളും മനുഷ്യന്ന് നല്‍കാനുള്ള ഉത്തരവാദിത്വവും അവന്ന് മാത്രമുള്ളതാകുന്നു. അതുകൊണ്ട് അവന്‍ തന്റെ ആ ഉത്തരവാദിത്വമിതാ നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നു. مِنَ الدِّينِ (ദീനില്‍നിന്ന്) എന്നാണ് തുടര്‍ന്നു പറയുന്നത്. ശാഹ് വലിയുല്ലാഹ്N1483 ഇതിനെ തര്‍ജമ ചെയ്തത് از آئين (പ്രമാണസംഹിതയില്‍നിന്ന്) എന്നാണ്. അതായത്, അല്ലാഹു അരുളിയ നിയമങ്ങളെല്ലാം പ്രമാണങ്ങളുടെ വകുപ്പില്‍ പെട്ടതാണ്. ദീന്‍ എന്താണെന്ന് നാം ഇതിനു മുമ്പ് സൂറ അസ്സുമറിലെ മൂന്നാം(39:3) വ്യാഖ്യാനക്കുറിപ്പില്‍ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് മുന്നില്‍വെച്ച് ആലോചിച്ചാല്‍, ദീന്‍ എന്നതിന്റെ അര്‍ഥംതന്നെ ഒരു ശക്തിയുടെ നേതൃത്വവും അധികാരവും അംഗീകരിച്ചുകൊണ്ട് അതിന്റെ നിയമങ്ങളനുസരിക്കുകയാണെന്നു മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഒരു വിഷമവുമുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. ഈ പദം 'സരണി' എന്ന അര്‍ഥത്തില്‍ പറയുമ്പോള്‍ അതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം മനുഷ്യന്‍ നിര്‍ബന്ധമായി തുടരേണ്ടതാണെന്ന് അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ള മാര്‍ഗമേതാണോ, ഏത് മാര്‍ഗത്തിന്റെ നിര്‍ദേശകനെയാണോ നിര്‍ബന്ധമായി അനുസരിക്കപ്പെടേണ്ടവനായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുള്ളത്, ആ മാര്‍ഗമാകുന്നു. ഈയടിസ്ഥാനത്തില്‍ അല്ലാഹുവിനാല്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ഈ മാര്‍ഗത്തെ ദീനീ നിയമം എന്നുപറയുന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ താല്‍പര്യം ഇപ്രകാരമാകുന്നു: അതിന്റെ സ്വഭാവം കേവലം ശുപാര്‍ശയുടെതോ (Recommendation) നിര്‍ദേശത്തിന്റെതോ അല്ല. പ്രത്യുത, അടിമകളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഇത് അവരുടെ ഉടമയുടെ, നിര്‍ബന്ധമായി അനുസരിക്കേണ്ട നിയമങ്ങളാകുന്നു. അവനെ അനുസരിക്കാതിരിക്കുന്നതിനര്‍ഥം ധിക്കാരമെന്നത്രേ. അവയെ പിന്‍പറ്റാത്ത ഏതൊരുവനും യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ചെയ്യുന്നത് അല്ലാഹുവിന്റെ യജമാനത്വത്തെയും ആധിപത്യത്തെയും സ്വന്തം അടിമത്തത്തെയും നിഷേധിക്കുകയാണ്. അനന്തരം, ദീനീസ്വഭാവത്തിലുള്ള ഈ നിയമം നൂഹ്, ഇബ്‌റാഹീം, മൂസാ(അ) എന്നിവര്‍ക്ക് മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്തിരുന്നതുതന്നെയാണെന്നും അതേ മാര്‍ഗദര്‍ശനംതന്നെയാണ് ഇപ്പോള്‍ മുഹമ്മദ് നബി(സ)ക്കും നല്‍കിയിട്ടുള്ളതെന്നും പറഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഈ വാക്യത്തിലൂടെ പല കാര്യങ്ങളും വെളിവാകുന്നുണ്ട്. ഒന്ന്: അല്ലാഹു ഈ നിയമം ഓരോ മനുഷ്യനിലേക്കും നേരിട്ടയച്ചിട്ടില്ല. മറിച്ച്, അപ്പപ്പോഴായി, അവന്ന് ഉചിതമെന്നു തോന്നിയ സന്ദര്‍ഭങ്ങളില്‍, തന്റെ ദൂതനായി ഒരു മനുഷ്യനെ നിശ്ചയിക്കുകയും ഈ നിയമസംഹിത അദ്ദേഹത്തെ ഏല്‍പിക്കുകയുമാണ് ചെയ്തിട്ടുള്ളത്. രണ്ട്: ഈ നിയമം ആദിമുതലേ ഒരുപോലെയാണ്. ഒരുകാലത്ത് ഒരു ജനതക്ക് ഒരു ദീന്‍ നിശ്ചയിക്കുക, മറ്റൊരു കാലത്ത് മറ്റൊരു ജനതക്ക് അതില്‍നിന്നു ഭിന്നവും വിരുദ്ധവുമായ മറ്റൊരു ദീന്‍ അയക്കുക എന്നതുണ്ടായിട്ടില്ല. ദൈവത്തിങ്കല്‍നിന്ന് നിരവധി ദീനുകള്‍ വന്നിട്ടില്ല. എന്നും വന്നിട്ടുള്ളത് ഈയൊരു ദീന്‍തന്നെയാണ്. മൂന്ന്: അല്ലാഹുവിന്റെ യജമാനത്തവും ആധിപത്യവും അംഗീകരിക്കുന്നതോടൊപ്പം ഈ നിയമങ്ങളയക്കപ്പെടുന്നതിനുള്ള മാധ്യമങ്ങളായിരുന്ന ആളുകളുടെ ദൗത്യവും (രിസാലത്ത്) അത് വിശദീകരിക്കപ്പെട്ട ദിവ്യബോധനവും (വഹ്‌യ്) കൂടി അംഗീകരിക്കല്‍ ഈ ദീനിന്റെ അവിഭാജ്യഘടകമാകുന്നു. ബുദ്ധിയും ന്യായവും താല്‍പര്യപ്പെടുന്നതും അത് ദീനിന്റെ അവിഭാജ്യ ഘടകമായിരിക്കണമെന്നുതന്നെയാകുന്നു. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, ദൈവത്തിങ്കല്‍നിന്നുള്ള ആധികാരിക നിയമമാണെന്ന് ഉറപ്പാകാത്തേടത്തോളം കാലം മനുഷ്യന്ന് ഈ നിയമം അനുസരിക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ഈ പ്രവാചകവര്യന്മാര്‍ക്കെല്ലാം ദീനീസ്വഭാവത്തിലുള്ള ഈ നിയമം നല്‍കിയത് أَنْ أَقِيمُوا الدِّينَ എന്ന് ഊന്നി കല്‍പിച്ചുകൊണ്ടാണെന്നാകുന്നു തുടര്‍ന്ന് പറയുന്നത്. ഈ വാക്യത്തെ ശാഹ് വലിയുല്ലാഹ് അവര്‍കള്‍ قائم كنيد دين را (ദീനിനെ സ്ഥാപിക്കുക) എന്നും ശാഹ് റഫീഉദ്ദീന്‍‍N965അവര്‍കളും ശാഹ് അബ്ദുല്‍ ഖാദിര്‍N964 അവര്‍കളും قائم ركهو دين كو (ദീനിനെ നിലനിര്‍ത്തുക) എന്നും തര്‍ജമ ചെയ്തിരിക്കുന്നു. രണ്ട് തര്‍ജമകളും ശരിയാണ്. 'ഇഖാമത്തി'ന് സ്ഥാപിക്കുക എന്നുമുണ്ട്, നിലനിര്‍ത്തുക എന്നുമുണ്ട് അര്‍ഥം. പ്രവാചകവര്യന്മാര്‍ ഈ രണ്ട് ദൗത്യങ്ങള്‍ക്കും നിയുക്തരായിരുന്നു. ഈ ദീന്‍ എവിടെ സ്ഥാപിതമായിട്ടില്ലയോ അവിടെ അത് സ്ഥാപിക്കുകയായിരുന്നു അവരുടെ പ്രഥമ ബാധ്യത. അത് സ്ഥാപിച്ചിടത്ത് അല്ലെങ്കില്‍ നേരത്തേ സ്ഥാപിതമായിട്ടുള്ളിടത്ത് അതിനെ നിലനിര്‍ത്തുക അവരുടെ ദ്വിതീയ ബാധ്യതയായിരുന്നു. ഒരു സംഗതി സ്ഥാപിതമായിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷമാണല്ലോ അതിനെ നിലനിര്‍ത്തല്‍ പ്രസക്തമാവുക; അല്ലെങ്കില്‍ സംസ്ഥാപനം നേരത്തേ നടന്നിരിക്കുകയും തുടര്‍ന്ന് നിലനില്‍ക്കാന്‍ നിരന്തര യത്‌നം ആവശ്യമാവുകയും ചെയ്ത സാഹചര്യത്തില്‍. ഇവിടെ നാം രണ്ട് ചോദ്യങ്ങളെ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നു. ഒന്ന്: ദീനിനെ സ്ഥാപിക്കുക എന്നാലെന്താണര്‍ഥം? രണ്ട്: സ്ഥാപിക്കാനും പിന്നെ നിലനിര്‍ത്താനും കല്‍പിക്കപ്പെട്ട 'ദീന്‍'കൊണ്ടുദ്ദേശിച്ചതെന്താണ്? ഈ രണ്ട് സംഗതികള്‍കൂടി നന്നായി ഗ്രഹിച്ചിരിക്കേണ്ടതാവശ്യമാകുന്നു. നിലനിര്‍ത്തുക അല്ലെങ്കില്‍ സ്ഥാപിക്കുക എന്ന പദം ഒരു പദാര്‍ഥവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തി ഉപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അതിനര്‍ഥം ഇരിക്കുന്നതിനെ എഴുന്നേല്‍പിക്കുക എന്നാകുന്നു. മനുഷ്യരെയോ ജന്തുക്കളെയോ നില്‍ക്കുന്നവരാക്കുക, കിടക്കുന്ന വസ്തുവിനെ നിവര്‍ത്തിനിര്‍ത്തുക, തൂണോ മുളയോ നാട്ടിനിര്‍ത്തുക, അല്ലെങ്കില്‍, ഒരു വസ്തുവിന്റെ ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഘടകങ്ങള്‍ ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി ഉയര്‍ത്തുക, ഒഴിഞ്ഞ സ്ഥലത്ത് കെട്ടിടമുണ്ടാക്കുക എന്നിവ ഉദാഹരണങ്ങള്‍. പക്ഷേ, പദാര്‍ഥപരമല്ലാത്ത, ആശയപരമായ ഒരു കാര്യത്തെ സംബന്ധിച്ച് നിലനിര്‍ത്തുക അല്ലെങ്കില്‍ സ്ഥാപിക്കുക എന്ന് പറയുമ്പോള്‍ അതിനര്‍ഥം ആ സംഗതിയെ പ്രബോധനം ചെയ്യുക എന്നു മാത്രമല്ല, പ്രത്യുത, അര്‍ഹമായ രീതിയില്‍ പ്രവൃത്തിപഥത്തില്‍ കൊണ്ടുവരുക, പ്രചരിപ്പിക്കുക, നടപ്പാക്കുക എന്നൊക്കെയാണ്. ഉദാഹരണമായി, ഒരാള്‍ തന്റെ ഭരണം സ്ഥാപിച്ചു അല്ലെങ്കില്‍ നിലനിര്‍ത്തി എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ അയാള്‍ തന്റെ ഭരണത്തിലേക്ക് പ്രബോധനം ചെയ്തു എന്നല്ല അതിനര്‍ഥം. മറിച്ച്, അയാള്‍ നാട്ടിലെ ജനങ്ങളെ, തന്നെ അനുസരിക്കുന്നവരാക്കുകയും നാട്ടിന്റെ എല്ലാ സംവിധാനങ്ങളും തന്റെ വിധികളനുസരിച്ച് നടക്കുമാറുള്ള ഏര്‍പ്പാടുകള്‍ ഭരണത്തിന്റെ എല്ലാ വകുപ്പുകളിലും ഉണ്ടാക്കിവെക്കുകയും ചെയ്തു എന്നാണ്. അതുപോലെ നീതിന്യായം സ്ഥാപിച്ചു എന്നുപറയുമ്പോള്‍ അതിനര്‍ഥം, നീതി നടത്താന്‍ മുന്‍സിഫുമാരെ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടെന്നും അവര്‍ കേസുകള്‍ കേട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ടെന്നുമാകുന്നു. അല്ലാതെ നീതിയുടെയും ന്യായത്തിന്റെയും നന്മകള്‍ ഉദ്‌ഘോഷിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്നും ജനങ്ങള്‍ക്ക് അത് ബോധ്യപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്നുമല്ല. ഇതേപ്രകാരംതന്നെ, വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ നമസ്‌കാരം സ്ഥാപിക്കുക, നിലനിര്‍ത്തുക എന്നുപറഞ്ഞാല്‍ നമസ്‌കാരം പ്രബോധനം ചെയ്യുക എന്നല്ല അതിനര്‍ഥം. പിന്നെയോ നമസ്‌കാരം അതിന്റെ എല്ലാ ഉപാധികളോടുംകൂടി സ്വയം നിര്‍വഹിക്കുകയും വിശ്വാസികളില്‍ അത് ചിട്ടപ്രകാരം പ്രചാരത്തില്‍ വരുത്തുന്നതിനുവേണ്ട സംവിധാനമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നാകുന്നു. അതിന്റെ ഭാഗമായി പള്ളികളുണ്ടാവണം. ജുമുഅ-ജമാഅത്തുകളില്‍ കണിശതയുണ്ടാവണം. സമയനിഷ്ഠയോടെ ബാങ്കുവിളി നടക്കണം. ഇമാമും ഖത്വീബും നിശ്ചയിക്കപ്പെടണം. ജനങ്ങള്‍ സമയത്തിന് പള്ളിയില്‍ പോയി നമസ്‌കാരം നിര്‍വഹിക്കുന്ന സമ്പ്രദായമുണ്ടാവണം. ഈ വിശദീകരണത്തിനുശേഷം ഒരു കാര്യം എളുപ്പത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാവുന്നതാണ്. അതായത്, പ്രവാചകവര്യന്മാര്‍ ഈ ദീന്‍ സ്ഥാപിക്കുക, നിലനിര്‍ത്തുക എന്നു കല്‍പിക്കപ്പെട്ടപ്പോള്‍ അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം അവര്‍ സ്വയം ഈ ദീനനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കണമെന്നു മാത്രമായിരുന്നില്ല. ജനങ്ങള്‍ ഇത് സത്യമാണെന്നു സമ്മതിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മറ്റുള്ളവരില്‍ പ്രബോധനം ചെയ്യുകയും വേണമെന്നുകൂടി മാത്രവുമായിരുന്നില്ല. മറിച്ച്, ജനങ്ങള്‍ ഇത് സമ്മതിച്ചാല്‍, അവിടെനിന്ന് മുന്നോട്ടുപോയി മുഴുവന്‍ ദീനിനെയും അവരില്‍ കര്‍മപരമായി നടപ്പാക്കുകയും അവരെ അതനുസരിച്ച് പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നവരാക്കുകയും വേണമെന്നുകൂടിയായിരുന്നു. പ്രബോധനവും സന്ദേശമെത്തിക്കലും ഈ ദൗത്യത്തിന്റെ അനിവാര്യമായ പ്രാഥമിക ഘട്ടമാണെന്നതില്‍ സംശയമില്ല. ആ ഘട്ടത്തിലൂടെയല്ലാതെ രണ്ടാമത്തെ ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടക്കുക അസാധ്യമാകുന്നു. പക്ഷേ, ഈ വിധി നല്‍കിയിട്ടുള്ളത് സന്ദേശമെത്തിക്കലും പ്രബോധനം ചെയ്യലും ലക്ഷ്യമാക്കിക്കൊണ്ടല്ലെന്നും മറിച്ച്, ദീനിനെ സ്ഥാപിക്കലും നിലനിര്‍ത്തലും ലക്ഷ്യമാക്കിക്കൊണ്ടാണെന്നും സാമാന്യബുദ്ധിയുള്ള ആര്‍ക്കും കാണാവുന്നതേയുള്ളൂ. സന്ദേശമെത്തിക്കലും പ്രബോധനവും ഈ ലക്ഷ്യം നേടുന്നതിനുള്ള മാര്‍ഗമാണെന്നത് ശരിതന്നെ. പക്ഷേ, സാക്ഷാല്‍ ലക്ഷ്യം അതല്ലതന്നെ. പിന്നെയല്ലേ ഒരാള്‍ അതിനെ പ്രവാചകദൗത്യത്തിന്റെ ഏകലക്ഷ്യമായി നിര്‍ദേശിക്കുന്നത്! ഇനി രണ്ടാമത്തെ ചോദ്യമെടുക്കുക. എല്ലാ പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കും പൊതുവായിട്ടുള്ളതെന്താണോ, അതാണ് നിലനിര്‍ത്താന്‍ ആജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ട ദീനായി ചിലര്‍ കാണുന്നത്. അവരുടെയെല്ലാം ശരീഅത്തുകള്‍ വ്യത്യസ്തങ്ങളായിരുന്നു. അല്ലാഹുതന്നെ അതിപ്രകാരം പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്: لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَاجًا (നാം നിങ്ങളില്‍ ഓരോ സമുദായത്തിനും ഒരു നിയമവ്യവസ്ഥയും സരണിയും നിശ്ചയിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു). ഇതനുസരിച്ച് അവര്‍ രൂപവത്കരിച്ച അഭിപ്രായം ഇതാണ്: അനിവാര്യമായും ഈ ദീന്‍ കൊണ്ടുദ്ദേശിച്ചത് ശര്‍ഈ വിധികളും നിയമങ്ങളുമല്ല; തൗഹീദ്, ആഖിറത്ത്, വേദം, പ്രവാചകത്വം എന്നിവയില്‍ വിശ്വസിക്കലും അല്ലാഹുവിനെ ആരാധിക്കലും മാത്രമാണ്. അല്ലെങ്കില്‍ അങ്ങേയറ്റം വരെ പോയാല്‍ അത് എല്ലാ ശരീഅത്തുകളിലും പൊതുവായിട്ടുള്ള മഹത്തായ ധാര്‍മിക മൂല്യങ്ങളെയും ഉള്‍ക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. പക്ഷേ, ദീനിന്റെ ഏകാത്മകതയും ശരീഅത്തുകളുടെ വൈവിധ്യവും ഒറ്റനോട്ടത്തില്‍ മാത്രം കണ്ട് രൂപവത്കരിക്കപ്പെട്ട വളരെ ഉപരിപ്ലവമായ ഒരഭിപ്രായമാണിത്. തിരുത്തപ്പെടാതെ പോയാല്‍ ഏറെ വളര്‍ന്ന്, ദീനിനെയും ശരീഅത്തിനെയും തമ്മില്‍ വേര്‍പെടുത്തുന്നേടത്തോളം എത്താവുന്നവിധം അപകടകരവുമാണ് ഈ വീക്ഷണം. ഈ അപകടത്തില്‍ പെട്ടതുകൊണ്ടാണ് സെന്റ്‌പോള്‍ ശരീഅത്ത്‌രഹിത ദീന്‍ എന്ന സിദ്ധാന്തമാവിഷ്‌കരിക്കാനും ഈസാ(അ)യുടെ ഉമ്മത്തിനെ നശിപ്പിക്കാനും ഇടയായത്. അതിനാല്‍, ശരീഅത്തും ദീനും വേറെ വേറെയാക്കുകയും സ്ഥാപിക്കാന്‍ കല്‍പിച്ചത് ദീനിനെ മാത്രമാണെന്നും ശരീഅത്തിനെയല്ലെന്നും തീരുമാനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതോടെ മുസ്‌ലിംകളും ക്രിസ്ത്യാനികളെപ്പോലെ ശരീഅത്തിനെ അപ്രധാനവും അതിന്റെ സംസ്ഥാപനം സ്വയം ലക്ഷ്യമല്ലാത്തതുമായി കരുതി അവഗണിച്ചുതള്ളുകയും വിശ്വാസകാര്യങ്ങളും വലിയ വലിയ ധാര്‍മിക മൂല്യങ്ങളും മാത്രം അംഗീകരിച്ചു മതിയാക്കുകയും ചെയ്യും. ഇത്തരം ന്യായാധികരണങ്ങളിലൂടെ ദീനിന്റെ അര്‍ഥം നിര്‍ണയിക്കാന്‍ തുനിയുന്നതിനു പകരം, സ്ഥാപിക്കാനനുശാസിക്കപ്പെട്ട ദീന്‍ ഏതാണെന്ന് നാമെന്തുകൊണ്ട് അല്ലാഹുവിന്റെ ഗ്രന്ഥത്തോടുതന്നെ ചോദിക്കുന്നില്ല? ദീന്‍കൊണ്ടുദ്ദേശ്യം ചില വിശ്വാസപ്രമാണങ്ങളും മഹത്തായ ധാര്‍മിക മൂല്യങ്ങളും മാത്രമാണോ, അതല്ല ശരീഅത്തു വിധികളും കൂടിയാണോ? വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ പാരായണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ ദീനായി എണ്ണപ്പെട്ട കാര്യങ്ങളില്‍ താഴെ പറയുന്ന കാര്യങ്ങള്‍ക്കൂടി ഉള്‍പ്പെട്ടതായി കാണാം: وَمَا أُمِرُوا إِلَّا لِيَعْبُدُوا اللَّهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّينَ حُنَفَاءَ وَيُقِيمُوا الصَّلَاةَ وَيُؤْتُوا الزَّكَاةَ ۚ وَذَٰلِكَ دِينُ الْقَيِّمَةِ - البينة :٥ (ദീന്‍ അല്ലാഹുവിന് മാത്രമാക്കിക്കൊണ്ട് ഏകാഗ്രചിത്തരായി അവന്ന് ഇബാദത്ത് ചെയ്യാനും നമസ്‌കാരം നിലനിര്‍ത്താനും സകാത്ത് നല്‍കാനുമല്ലാതെ അവര്‍ കല്‍പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ല. അതാകുന്നു ഏറ്റവും ശരിയും സാധുവുമായ ദീന്‍.) നമസ്‌കാരവും സകാത്തും ഈ ദീനിലുള്‍പ്പെട്ടതാണെന്ന് ഇതില്‍നിന്ന് മനസ്സിലാകുന്നു. എന്നാലോ, ഈ രണ്ടു വിധികളും വ്യത്യസ്ത ശരീഅത്തുകളില്‍ വ്യത്യസ്ത രൂപത്തിലാണുള്ളത്. നമസ്‌കാരത്തിന്റെ ഇതേ രൂപവും രീതിയും ഇതേ ഘടകങ്ങളും ഇതേ റക്അത്തുകളും ഇതേ ഖിബ്‌ലയും ഇതേ സമയങ്ങളും മറ്റ് നിയമങ്ങളുംതന്നെയാണ് മുന്‍ ശരീഅത്തുകളിലെല്ലാമുള്ളത് എന്നുപറയാന്‍ ഒരാള്‍ക്കും സാധിക്കുകയില്ല. ഇതേപോലെ സകാത്തിനെ സംബന്ധിച്ചും എല്ലാ ശരീഅത്തുകളിലും ഇതുതന്നെയാണ് അതിന്റെ പരിധിയെന്നും ഇതുതന്നെയാണ് അതിന്റെ സംഭരണ-വിതരണ നിയമങ്ങളെന്നും ആര്‍ക്കും വാദിക്കാനാവില്ല. പക്ഷേ, ശരീഅത്തുകളില്‍ വ്യത്യാസമുണ്ടായിട്ടും അല്ലാഹു ഈ രണ്ട് കാര്യങ്ങളെയും ദീനിന്റെ കൂട്ടത്തില്‍ എണ്ണിയിരിക്കുന്നു. حُرِّمَتْ عَلَيْكُمُ الْمَيْتَةُ وَالدَّمُ وَلَحْمُ الْخِنزِيرِ وَمَا أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ وَالْمُنْخَنِقَةُ وَالْمَوْقُوذَةُ وَالْمُتَرَدِّيَةُ وَالنَّطِيحَةُ وَمَا أَكَلَ السَّبُعُ إِلَّا مَا ذَكَّيْتُمْ وَمَا ذُبِحَ عَلَى النُّصُبِ وَأَن تَسْتَقْسِمُوا بِالْأَزْلَامِ ۚ ذَٰلِكُمْ فِسْقٌ ۗ الْيَوْمَ يَئِسَ الَّذِينَ كَفَرُوا مِن دِينِكُمْ فَلَا تَخْشَوْهُمْ وَاخْشَوْنِ ۚ الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ - المائدة :٣ (ശവവും രക്തവും പന്നിമാംസവും ദൈവമല്ലാത്തവരുടെ പേരില്‍ അറുക്കപ്പെട്ടതും... നിങ്ങള്‍ക്ക് നിഷിദ്ധമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു... ഇന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ദീന്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് സമ്പൂര്‍ണമാക്കിത്തന്നിരിക്കുന്നു...) ഈ സൂക്തത്തില്‍ പരാമര്‍ശിച്ച എല്ലാ ശരീഅത്ത് വിധികളും ദീന്‍തന്നെയാണെന്ന് ഇതില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. قَاتِلُوا الَّذِينَ لَا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَلَا بِالْيَوْمِ الْآخِرِ وَلَا يُحَرِّمُونَ مَا حَرَّمَ اللَّهُ وَرَسُولُهُ وَلَا يَدِينُونَ دِينَ الْحَقِّ - التوبة :٢٩ ((വേദക്കാരില്‍) അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യനാളിലും വിശ്വസിക്കാത്തവരും അല്ലാഹുവും അവന്റെ ദൂതനും നിഷിദ്ധമാക്കിയതിനെ നിഷിദ്ധമായി ഗണിക്കാത്തവരും സത്യദീനിനെ സ്വന്തം ദീനായി ഗണിക്കാത്തവരുമായ ആളുകളോട് സമരം ചെയ്യുവിന്‍.) അല്ലാഹുവിലും പരലോകത്തിലും വിശ്വസിക്കുന്നതോടൊപ്പം അവന്റെ വിധിവിലക്കുകളംഗീകരിക്കലും അനുസരിക്കലും കൂടി അല്ലാഹുവും അവന്റെ ദൂതനും നല്‍കിയ ദീനില്‍പെട്ടതാണെന്ന് ഈ സൂക്തം തെളിയിക്കുന്നു. الزَّانِيَةُ وَالزَّانِي فَاجْلِدُوا كُلَّ وَاحِدٍ مِّنْهُمَا مِائَةَ جَلْدَةٍ ۖ وَلَا تَأْخُذْكُم بِهِمَا رَأْفَةٌ فِي دِينِ اللَّهِ إِن كُنتُمْ تُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ - النور :٢ (വ്യഭിചാരിണിയും വ്യഭിചാരിയും, അവരില്‍ ഓരോരുത്തരെയും നൂറുവീതം പ്രഹരിക്കുക. അവരോടുള്ള ദാക്ഷിണ്യം അല്ലാഹുവിന്റെ ദീനിന്റെ കാര്യത്തില്‍ നിങ്ങളെ ബാധിക്കാതിരിക്കട്ടെ-- നിങ്ങള്‍ അല്ലാഹുവിലും അന്ത്യനാളിലും വിശ്വസിക്കുന്നുവെങ്കില്‍) مَا كَانَ لِيَأْخُذَ أَخَاهُ فِي دِينِ الْمَلِكِ - يوسف :٧٦ (രാജാവിന്റെ ദീനനുസരിച്ച് സഹോദരനെ പിടിച്ചുവെക്കുക അദ്ദേഹത്തിന് ഹിതകരമായിരുന്നില്ല.) ക്രിമിനല്‍ നിയമങ്ങള്‍ പോലും ദീനില്‍ പെട്ടതാണെന്നത്രേ ഇത് മനസ്സിലാക്കിത്തരുന്നത്. ഒരാള്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ ക്രിമിനല്‍ നിയമങ്ങളനുസരിച്ച് നടക്കുമ്പോള്‍ അയാള്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ ദീനിന്റെ അനുയായിയാണ്. രാജാവിന്റെ നിയമങ്ങളനുസരിച്ച് നടക്കുമ്പോഴോ, രാജദീനിന്റെ അനുയായിയും. ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങളെ കുറിക്കാന്‍ ഖണ്ഡിതമായും ദീന്‍ എന്ന പദംതന്നെ ഉപയോഗിച്ചതിന്റെ ഉദാഹരണങ്ങളാണ് ഇവ. എന്നാല്‍, ഏതെല്ലാം കുറ്റങ്ങള്‍ക്ക് അല്ലാഹു നരകഭീഷണി നല്‍കിയിട്ടുണ്ടോ (ഉദാ: വ്യഭിചാരം, പലിശഭോജനം, കൊലപാതകം, അനാഥകളുടെ മുതല്‍ തിന്നുക, നിഷിദ്ധ മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെ ആളുകളുടെ മുതല്‍ കൈവശപ്പെടുത്തുക തുടങ്ങിയവ), ഏതെല്ലാം പാപങ്ങള്‍ ദൈവിക ശിക്ഷ അനിവാര്യമാകുമെന്ന് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ടോ (ഉദാ: സ്വവര്‍ഗഭോഗം, കൊള്ളക്കൊടുക്കകളില്‍ തട്ടിപ്പും വെട്ടിപ്പും നടത്തുക) അവയെല്ലാം സംഭവിക്കാനിടയാകുന്ന സാഹചര്യം ഇല്ലാതാക്കുക എന്നത് അനിവാര്യമായും ദീനില്‍ത്തന്നെ എണ്ണപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. കാരണം, ദീന്‍ എന്നത് നരകത്തില്‍നിന്നും ദൈവികശിക്ഷയില്‍നിന്നും രക്ഷിക്കാനായി വന്നതല്ലെങ്കില്‍ പിന്നെ എന്തിന് വന്നതാണ്? അതേപോലെ, ഏതെല്ലാം ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങളുടെ ലംഘനം ശാശ്വത നരകവാസത്തിന് നിമിത്തമാകുമോ, അത്തരം നിയമങ്ങളും ദീനിന്റെ ഭാഗംതന്നെയായിരിക്കണം. ഉദാ: പിന്തുടര്‍ച്ചാവകാശ നിയമങ്ങള്‍. ഖുര്‍ആന്‍ അവ വിശദീകരിച്ച ശേഷം പ്രസ്താവിക്കുന്നു: وَمَن يَعْصِ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَيَتَعَدَّ حُدُودَهُ يُدْخِلْهُ نَارًا خَالِدًا فِيهَا وَلَهُ عَذَابٌ مُّهِينٌ - النساء :١٤ (അല്ലാഹുവിനെയും അവന്റെ ദൂതനെയും ധിക്കരിക്കുകയും അവന്റെ പരിധികളെ മറികടക്കുകയും ചെയ്തവനെ നരകത്തില്‍ നിത്യവാസിയായി തള്ളുന്നു. അവന്ന് നിന്ദ്യമായ ശിക്ഷയുണ്ട്.) ഇതേപ്രകാരം, അല്ലാഹു സുദൃഢമായും ഖണ്ഡിതമായും നിഷിദ്ധമെന്ന് പ്രസ്താവിച്ച കാര്യങ്ങള്‍ -- ഉദാ: സഹോദരീ സഹോദരന്മാര്‍ തമ്മിലുള്ള വിവാഹം, മദ്യപാനം, മോഷണം, കള്ളസാക്ഷ്യം തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങള്‍--നിഷിദ്ധമാക്കുക ദീനിന്റെ ഇഖാമത്തില്‍ (സംസ്ഥാപനത്തില്‍) പെടുന്നതല്ലെങ്കില്‍ അതിനര്‍ഥം നടപ്പാക്കാനുദ്ദേശ്യമില്ലാത്ത കുറെ അനാവശ്യ നിയമങ്ങള്‍ കൂടി അല്ലാഹു നമുക്ക് നല്‍കിയിട്ടുണ്ടെന്നാണല്ലോ. ഈ ന്യായാധികരണപ്രകാരം, അല്ലാഹു നിര്‍ബന്ധമാക്കി നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള നോമ്പ്, ഹജ്ജ് തുടങ്ങിയ കര്‍മങ്ങളുടെ സംസ്ഥാപനം പോലും ഈ കപടമായ ഇഖാമതുദ്ദീനില്‍നിന്ന് ഒഴിവാക്കാന്‍ സാധ്യമല്ലാതാകുന്നു. റമദാനിലെ 30 ദിവസത്തെ നോമ്പ് മുന്‍ ശരീഅത്തുകളിലുണ്ടായിരുന്നില്ലല്ലോ. കഅ്ബാ തീര്‍ഥാടനമാവട്ടെ, ഇബ്‌റാഹീം വംശത്തിലെ ഇസ്മാഈല്‍ സന്തതികള്‍ക്കു ലഭിച്ച ശരീഅത്തില്‍ മാത്രമുള്ളതായിരുന്നു. വാസ്തവത്തില്‍ ഈ അബദ്ധ ധാരണകള്‍ക്കെല്ലാം കാരണം لِكُلٍّ جَعَلْنَا مِنكُمْ شِرْعَةً وَمِنْهَاجًا (ഞാന്‍ നിങ്ങളില്‍ എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരു ശരീഅത്തും കര്‍മസരണിയും നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്) എന്ന സൂക്തത്തെ വിപരീത വിവക്ഷയിലെടുത്ത് ഇങ്ങനെ അര്‍ഥം കൊടുത്തതത്രേ: ശരീഅത്ത് ഓരോ സമുദായത്തിനും വെവ്വേറെയായിരുന്നതിനാല്‍ എല്ലാ പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കും പൊതുവായിട്ടുള്ള ദീന്‍ മാത്രം സ്ഥാപിക്കാനായിരുന്നു വിധി. അതുകൊണ്ട് ഇഖാമതുദ്ദീനിനുള്ള കല്‍പനയില്‍ ഇഖാമതുശ്ശരീഅ ഉള്‍പ്പെടുന്നില്ല. എന്നാല്‍, യഥാര്‍ഥത്തില്‍ ഈ സൂക്തത്തിന്റെ താല്‍പര്യം അതിന് നേരെ വിപരീതമാണ്. സൂറ മാഇദയില്‍ ഈ സൂക്തം വന്നിടത്ത് അതിന്റെ പശ്ചാത്തലത്തിലുള്ള 41 മുതല്‍ 50 വരെ 5:41 സൂക്തങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധിച്ച് വായിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും ഈ സൂക്തത്തിന്റെ ശരിയായ ആശയം ഇപ്രകാരമാണെന്ന് മനസ്സിലാവുന്നതാണ്: ഒരു പ്രവാചകന്ന് അല്ലാഹു നല്‍കിയ ശരീഅത്ത് ഏതായാലും ആ സമുദായത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അത് ദീനായിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രവാചകത്വഘട്ടത്തില്‍ അതിന്റെ സംസ്ഥാപനം ആജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഇപ്പോള്‍ ഹ. മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ പ്രവാചകത്വ ഘട്ടമാണല്ലോ. അതിനാല്‍, മുഹമ്മദീയ സമുദായത്തിന് നല്‍കപ്പെട്ട ശരീഅത്ത് ഈ ഘട്ടത്തിലെ ദീനാകുന്നു. അതിന്റെ സംസ്ഥാപനംതന്നെയാണ് ദീനിന്റെ സംസ്ഥാപനം. എന്നാല്‍, ശരീഅത്തുകള്‍ തമ്മിലുള്ള വ്യത്യാസമുണ്ടല്ലോ; അതിന്റെ അര്‍ഥം ദൈവം അയച്ച ശരീഅത്തുകള്‍ പരസ്പരവിരുദ്ധങ്ങളാണ് എന്നല്ല; മറിച്ച്, അതിന്റെ ശരിയായ അര്‍ഥം അവയുടെ വിശദാംശങ്ങളില്‍ പരിതഃസ്ഥിതികളനുസരിച്ച് ചില വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു എന്നാണ്. ഉദാഹരണമായി, നമസ്‌കാരവും നോമ്പും പരിശോധിച്ചു നോക്കുക. നമസ്‌കാരം എല്ലാ ശരീഅത്തുകളിലും നിര്‍ബന്ധ ബാധ്യതയായിരുന്നു. എങ്കിലും ഖിബ്‌ല എല്ലാ ശരീഅത്തുകളിലും ഒന്നായിരുന്നില്ല. നമസ്‌കാര സമയങ്ങളിലും റക്അത്തുകളിലും അതിന്റെ ഘടകങ്ങളിലുമെല്ലാം വ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു. അതുപോലെ ഉപവാസവും എല്ലാ ശരീഅത്തുകളിലും ഫര്‍ദ് ആക്കിയിരുന്നു. പക്ഷേ, റമദാനിലെ 30 ദിവസത്തെ വ്രതാനുഷ്ഠാനം മറ്റ് ശരീഅത്തുകളിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതില്‍നിന്ന് ഇപ്രകാരമൊരു ന്യായം ആവിഷ്‌കരിക്കുന്നത് ശരിയല്ലല്ലോ: കേവല നമസ്‌കാരവും നോമ്പും ഇഖാമതുദ്ദീനില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടതാണ്; പക്ഷേ, ഒരു പ്രത്യേക രീതിയിലുള്ള നമസ്‌കാര നിര്‍വഹണവും പ്രത്യേക നാളുകളിലുള്ള വ്രതാനുഷ്ഠാനവും ഇഖാമതുദ്ദീനിനു പുറത്താകുന്നു. അതില്‍നിന്നുരുത്തിരിയുന്ന ശരിയായ വസ്തുത ഇതാണ്: ഓരോ പ്രവാചകന്റെ സമുദായത്തിനും അക്കാലത്തെ ശരീഅത്തില്‍ നമസ്‌കാരത്തിനും നോമ്പിനും നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരുന്ന ചിട്ടകളെന്തൊക്കെയാണോ അക്കാലത്ത് ആ ചിട്ടകള്‍ പ്രകാരംതന്നെ നമസ്‌കരിക്കലും നോമ്പനുഷ്ഠിക്കലും ഇഖാമത്തുദ്ദീനായിരുന്നു. ആ ഇബാദതുകള്‍ക്ക് മുഹമ്മദീയ ശരീഅത്തില്‍ നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട രീതിയേതാണോ അതനുസരിച്ചുതന്നെ അവ നിര്‍വഹിക്കലാകുന്നു ഇന്നത്തെ ഇഖാമതുദ്ദീന്‍. എല്ലാ ശരീഅത്ത് നിയമങ്ങളെയും ഈ രണ്ട് ഉദാഹരണങ്ങളോട് തുലനം ചെയ്യാവുന്നതാണ്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ കണ്ണുതുറന്ന് വായിക്കുന്ന ആര്‍ക്കും ഈ ഗ്രന്ഥം അതിന്റെ വാഹകരെ കുഫ്‌റിന്റെയും കാഫിറുകളുടെയും പ്രജകളായി സങ്കല്‍പിച്ച്, അതിജയിക്കപ്പെട്ടവരെന്ന നിലയില്‍ മതജീവിതം നയിക്കുന്നതിനുള്ള പരിപാടി നല്‍കുകയല്ല; മറിച്ച്, പരസ്യമായി അതിന്റെ ആധിപത്യം സ്ഥാപിക്കാനാവശ്യപ്പെടുകയാണ് എന്ന് വ്യക്തമായി മനസ്സിലാകുന്നതാണ്. ചിന്താപരവും ധാര്‍മികവും സാംസ്‌കാരികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ തലങ്ങളില്‍ സത്യദീന്‍ ജേതാവാകുന്നതിനുവേണ്ടി പോരാടാന്‍ അത് അതിന്റെ അനുയായികളോടാവശ്യപ്പെടുകയും മാനവജീവിതം സംസ്‌കരിക്കാനുള്ള പദ്ധതി നല്‍കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഭരണാധികാരം വിശ്വാസികളുടെ കരങ്ങളിലാകുമ്പോള്‍ മാത്രമേ ഈ പദ്ധതി ഏറിയ ഭാഗവും പ്രാവര്‍ത്തികമാക്കാനാവൂ. ഈ ഗ്രന്ഥം അതിന്റെ അവതരണലക്ഷ്യം പ്രഖ്യാപിച്ചിട്ടുള്ളതിങ്ങനെയാണ്: إِنَّا أَنزَلْنَا إِلَيْكَ الْكِتَابَ بِالْحَقِّ لِتَحْكُمَ بَيْنَ النَّاسِ بِمَا أَرَاكَ اللَّهُ (നാമിതാ ഈ വേദം സത്യസമേതം താങ്കള്‍ക്ക് അവതരിപ്പിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു. അത്, അല്ലാഹു കാണിച്ചുതന്നതുപ്രകാരം താങ്കള്‍ ജനത്തിനിടയില്‍ വിധി കല്‍പിക്കേണ്ടതിനാകുന്നു.) (അന്നിസാഅ്: 105) ഈ ഗ്രന്ഥം അവതരിപ്പിക്കുന്ന സകാത്തുസംഭരണ-വിതരണ നിയമങ്ങള്‍ക്ക് പിന്നില്‍ നിശ്ചിത വ്യവസ്ഥയനുസരിച്ച് സകാത്ത് ശേഖരിക്കുകയും അര്‍ഹര്‍ക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുക്കുകയും ചെയ്യാന്‍ ഉത്തരവാദപ്പെട്ട ഒരു ഭരണകൂടത്തിന്റെ സങ്കല്‍പമുള്ളതായി കാണാം (അത്തൗബ: 103) 9:103 . ഈ ഗ്രന്ഥം പലിശസമ്പ്രദായം അവസാനിപ്പിക്കുന്നതിനു നല്‍കിയ വിധിയും പലിശഭോജനം തുടരുന്നവര്‍ക്കെതിരില്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച യുദ്ധവും (അല്‍ബഖറ: 275-279) 2:275 രാജ്യത്തിന്റെ രാഷ്ട്രീയ- സാമൂഹിക മണ്ഡലങ്ങളുടെ നിയന്ത്രണം പൂര്‍ണമായും വിശ്വാസികളുടെ കരങ്ങളിലാകുന്ന സാഹചര്യത്തില്‍ മാത്രമേ പ്രായോഗികമാകൂ. കൊലയാളിയെ പ്രതിക്രിയക്ക് വിധേയനാക്കാനും (അല്‍ബഖറ: 178) 2:178 മോഷ്ടാവിനെ കരച്ഛേദം ചെയ്യാനും (അല്‍മാഇദ: 38) 5:38 വ്യഭിചാരിയെയും വ്യഭിചാരാരോപകനെയും ശിക്ഷിക്കാനും (അന്നൂര്‍: 2-4) 24:2 ഈ ഗ്രന്ഥം വിധിച്ചിട്ടുള്ളത്, ആ വിധികള്‍ അംഗീകരിക്കുന്ന ആളുകള്‍ സത്യനിഷേധികളുടെ പോലീസിനും കോടതിക്കും കീഴില്‍ വാഴുന്നവരായിരിക്കും എന്ന സങ്കല്‍പത്തോടെയല്ല. ഈ ഗ്രന്ഥം സത്യനിഷേധികളോട് സമരം ചെയ്യാന്‍ കല്‍പിച്ചിട്ടുള്ളത് (അല്‍ബഖറ: 190-216) 2:190ഈ ദീനിന്റെ അനുയായികള്‍ കുഫ്‌റിന്റെ ഭരണത്തിലുള്ള സൈന്യത്തെ പോഷിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് ആ വിധി നടപ്പാക്കുമെന്ന് കരുതിയിട്ടല്ല. മുസ്‌ലിംകള്‍ അവിശ്വാസികളുടെ പ്രജകളായിക്കൊണ്ട് വേദക്കാരില്‍നിന്ന് സംരക്ഷണമൂല്യം സ്വീകരിക്കുകയും അവരുടെ സംരക്ഷണോത്തരവാദിത്വം ഏറ്റെടുക്കുകയും ചെയ്യുമെന്ന് സങ്കല്‍പിച്ചുകൊണ്ടല്ല ഈ ഗ്രന്ഥം വേദക്കാരില്‍നിന്ന് സംരക്ഷണ മൂല്യം സ്വീകരിക്കാന്‍ (അത്തൗബ: 29) 9:29 വിധിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ സംഗതികള്‍ മദീനയില്‍ അവതരിച്ച സൂറകളില്‍ മാത്രം പരിമിതവുമല്ല. ആരംഭംതൊട്ടേ ഈ ഗ്രന്ഥം വരച്ചുകാണിക്കുന്നത് ദീനിന്റെ അധീശത്വവും അധികാരവുമാണെന്നും കുഫ്‌റിന്റെ ഭരണത്തിനു കീഴില്‍ ദീനും ദീന്‍വാഹകരും ദിമ്മികളായിക്കഴിയുന്ന ചിത്രമല്ലെന്നും കാഴ്ചയുള്ള കണ്ണുകള്‍ക്ക് മക്കീ സൂറകളിലും തെളിഞ്ഞുകാണാവുന്നതാണ്. സാക്ഷാല്‍ മുഹമ്മദ് നബി(സ) തന്റെ 23 വര്‍ഷം നീണ്ടുനിന്ന ദൗത്യകാലത്ത് നിര്‍വഹിച്ച മഹത്തായ പ്രവര്‍ത്തനത്തോടുതന്നെയാണ് ഈ അബദ്ധ വ്യാഖ്യാനം ഒന്നാമതായി ഏറ്റുമുട്ടുന്നത്. കൂടാതെ നബി(സ) പ്രബോധനവും ആയുധവും രണ്ടും ഉപയോഗിച്ച് അറബികളെയെല്ലാം അതിജയിച്ച് സ്ഥാപിച്ചത് വിശ്വാസകാര്യങ്ങളും ആരാധനകളും തൊട്ട് സ്വകാര്യ ഇടപാടുകളെയും സാമൂഹികം, ധാര്‍മികം, സാംസ്‌കാരികം, രാഷ്ട്രീയം, നീതി, യുദ്ധം, സന്ധി എന്നുവേണ്ട ജീവിതത്തിന്റെ എല്ലാ കോണുകളെയും ചൂഴ്ന്നുനില്‍ക്കുന്ന സമഗ്ര നിയമ സംഹിതയോടുകൂടിയ സമ്പൂര്‍ണ ഭരണവ്യവസ്ഥയായിരുന്നുവെന്ന് ആര്‍ക്കാണറിഞ്ഞുകൂടാത്തത്. ഈ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെല്ലാം, മറ്റെല്ലാ പ്രവാചകന്മാരോടൊപ്പം തിരുമേനിക്ക് നല്‍കപ്പെട്ട 'ദീന്‍ സ്ഥാപിക്കുക' എന്ന വിധിയുടെ വ്യാഖ്യാനമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നില്ലെങ്കില്‍, പിന്നെ അതിന് രണ്ടാലൊരര്‍ഥമേയുള്ളൂ. ഒന്നുകില്‍ -മആദല്ലാഹ്- തിരുമേനി(സ)യുടെ പേരില്‍ ഇങ്ങനെ കുറ്റാരോപണം നടത്തുക: വിശ്വാസകാര്യങ്ങളും മഹത്തായ ധാര്‍മികമൂല്യങ്ങളും പ്രബോധനം ചെയ്യാന്‍ മാത്രമായിരുന്നു അദ്ദേഹം കല്‍പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. പക്ഷേ, അദ്ദേഹം അതിനപ്പുറം കടന്ന് സ്വന്തമായി ഒരു ഭരണകൂടം സ്ഥാപിക്കുകയും വിശദമായ ഒരു നിയമസംഹിതയുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്തുകളഞ്ഞു. പ്രവാചകന്മാരുടെ ശരീഅത്തുകളില്‍ പൊതുവായിട്ടുള്ളതില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായതും അധികമായതുമാണത്. അതല്ലെങ്കില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ പേരില്‍ ഇങ്ങനെ കുറ്റമാരോപിക്കുക: സൂറ അശ്ശൂറായില്‍ ഉപര്യുക്ത വിളംബരം ചെയ്തുകഴിഞ്ഞശേഷം അല്ലാഹുതന്നെ തന്റെ വിളംബരത്തില്‍നിന്ന് വ്യതിചലിച്ചുപോയി. അവന്‍ തന്റെ പ്രവാചകനെക്കൊണ്ട് ഈ സൂറയില്‍ പ്രഖ്യാപിച്ച 'ഇഖാമതുദ്ദീനി'നേക്കാള്‍ വളരെ ഏറിയതും വ്യത്യസ്തമായതുമായ കാര്യങ്ങള്‍ ചെയ്യിക്കുക മാത്രമല്ല, അത് പൂര്‍ത്തീകരിച്ചുകൊണ്ട് തന്റെ മുന്‍ പ്രഖ്യാപനത്തിനു വിരുദ്ധമായി ഇങ്ങനെ മറ്റൊരു പ്രഖ്യാപനം നടത്തുകകൂടി ചെയ്തുകളഞ്ഞു: الْيَوْمَ أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ (ഇന്ന് ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ദീന്‍ പൂര്‍ത്തീകരിച്ചുതന്നിരിക്കുന്നു). ഈ രണ്ടു രൂപങ്ങളല്ലാതെ ഇഖാമതുദ്ദീനിന്റെ ഈ വ്യാഖ്യാനം നിലനില്‍ക്കുന്നതും അല്ലാഹുവിന്റെയും റസൂലിന്റെയും പേരില്‍ കുറ്റാരോപണം പതിയാത്തതുമായ മൂന്നാമതൊരു രൂപമുണ്ടെങ്കില്‍ തീര്‍ച്ചയായും നമുക്കതറിയണം. 'ഇഖാമതുദ്ദീന്‍' കല്‍പിച്ചശേഷം അല്ലാഹു ഈ സൂക്തത്തില്‍ അവസാനമായരുളിയത് وَلاَ تَتَفَرَّقُوا فِيهِ (അതില്‍ ഭിന്നിക്കരുത്) എന്നാണ്. ദീനില്‍ ഭിന്നിപ്പുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശ്യം മനുഷ്യന്‍ ദീനിനകത്ത് ബുദ്ധിപരമായ സാധുതയില്ലാത്ത വല്ല പുതിയ കാര്യവും സ്വന്തം വകയായി ആവിഷ്‌കരിക്കുകയും താന്‍ ആവിഷ്‌കരിച്ച സംഗതിയെ അംഗീകരിക്കുകയാണ് ഈമാനിന്റെയും കുഫ്‌റിന്റെയും അച്ചാണി എന്ന് ശഠിക്കുകയുമാകുന്നു. തുടര്‍ന്ന് അത് അംഗീകരിക്കുന്നവര്‍ അംഗീകരിക്കാത്തവരില്‍നിന്ന് വേര്‍പെടുന്നു. ഈ പുതിയ സംഗതി പലവിധത്തിലുണ്ടാകാവുന്നതാണ്: ദീനില്‍ ഇല്ലാത്ത കാര്യങ്ങള്‍ കൊണ്ടുവന്ന് കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലാവാം. ദീനില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ട കാര്യങ്ങള്‍ അതില്‍നിന്ന് ഒഴിവാക്കലുമാകാം. ദീനീപ്രമാണങ്ങളില്‍ ഭേദഗതിയുടെ പരിധിയോളമെത്തുന്ന വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ ചമച്ച് പുതിയ വിശ്വാസങ്ങളും പുതുമയുള്ള കര്‍മങ്ങളുമാവിഷ്‌കരിക്കുന്നതും ദീനില്‍ ഭിന്നിക്കുന്നതിന്റെ രൂപങ്ങളില്‍പെടുന്നു. ദീന്‍ കാര്യങ്ങള്‍ മാറ്റിമറിച്ച് അവയുടെ സ്വഭാവം താറുമാറാക്കുന്നതും ഈ ഭിന്നിപ്പിന്റെ ഒരു രൂപംതന്നെ. ഉദാഹരണമായി, സുപ്രധാനമായ ഒരു കാര്യത്തെ അപ്രധാനമാക്കുക; കവിഞ്ഞാല്‍ അനുവദനീയതയുടെ നിലപാടുള്ള കാര്യങ്ങളെ നിര്‍ബന്ധവും ബാധ്യതയും എന്നല്ല, അതിലുപരി ദീനിന്റെ അടിസ്ഥാന സ്തംഭവുമൊക്കെ ആക്കുക. ഈവിധ ചെയ്തികളിലൂടെയാണ് പ്രവാചകന്മാരുടെ സമൂഹങ്ങളില്‍ ആദ്യം ഭിന്നിപ്പുളവാകാറുള്ളത്. പിന്നെ ആ വിഭാഗങ്ങളുടെ വീക്ഷണങ്ങള്‍ ക്രമേണ വ്യത്യസ്തവും സ്വതന്ത്രവുമായ ദീനുകളായിത്തീരുന്നു. മതങ്ങളുടെയെല്ലാം മൂലം ഒന്നായിരുന്നുവെന്ന സങ്കല്‍പം പോലും ഇന്ന് അവയുടെ അനുയായികളില്‍ അവശേഷിക്കാതായിരിക്കുന്നു. ഈ ഭിന്നിപ്പുകള്‍ക്ക് അനുവദനീയവും യുക്തിസഹവുമായ അഭിപ്രായ വൈവിധ്യവുമായി ഒരു ബന്ധവുമില്ല. ദീനീനിയമങ്ങള്‍ ഗ്രഹിക്കുന്നതിലും പ്രമാണങ്ങള്‍ അപഗ്രഥിച്ച് പ്രശ്‌നങ്ങള്‍ നിര്‍ധാരണം ചെയ്യുന്നതിലും പണ്ഡിതന്മാര്‍ക്കിടയില്‍ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകുന്നതാണത്. ഭാഷയും ഭാഷാനിയമങ്ങളും പ്രയോഗസമ്പ്രദായവുമനുസരിച്ച് ദൈവിക ഗ്രന്ഥത്തിലെ വാക്കുകളില്‍ത്തന്നെ അത്തരം അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ടാകാന്‍ പഴുതുണ്ടായിരിക്കുകയും ചെയ്യും.

21. 8-9 സൂക്തങ്ങളില്‍ പറഞ്ഞ സംഗതിതന്നെ വീണ്ടും ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണിവിടെ. 11-ആം (42:11) അടിക്കുറിപ്പില്‍ നാം അത് വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഇവിടെ ഇത് പറഞ്ഞതിന്റെ താല്‍പര്യമിതാകുന്നു: താങ്കള്‍ ഇവര്‍ക്ക് മുന്നില്‍ ദീനിന്റെ തെളിഞ്ഞ രാജമാര്‍ഗം കാണിക്കുന്നു. ഈ അവിവേകികളാകട്ടെ, ആ അനുഗ്രഹത്തെ ആദരിക്കാതെ നേരെമറിച്ച് അതിനോട് വിഘടിച്ചുനില്‍ക്കുന്നു. എങ്കിലും അവര്‍ക്കിടയില്‍ അവരുടെ സമുദായത്തില്‍ത്തന്നെ അല്ലാഹുവിങ്കലേക്ക് മടങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആളുകളുമുണ്ട്. അല്ലാഹു അവരെ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ഇനി വല്ലവരും ഈ അനുഗ്രഹം തേടുന്നതും വല്ലവനും അതിന്റെ പേരില്‍ അസൂയപ്പെടുന്നതും അവരവരുടെ ഭാഗ്യനിര്‍ഭാഗ്യങ്ങളാകുന്നു. പക്ഷേ, അല്ലാഹുവിന്റെ ഭാഗ്യവിതരണം അന്ധമായ ഭാഗ്യവിതരണമല്ല. അവന്‍ തന്നിലേക്ക് വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്നത് അവന്റെ നേരെ വരുന്നവരെയാണ്. തന്നില്‍നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നവരുടെ പിന്നാലെ പായുക അവന്റെ പണിയല്ല.

22. അതായത്, അല്ലാഹു പ്രവാചകന്മാരെ അയക്കാതെയും വേദങ്ങളിറക്കാതെയുമിരുന്നതുമൂലം ആളുകള്‍ ശരിയായ മാര്‍ഗം ഏതെന്നറിയാതെ, സ്വന്തം സ്വന്തം മതങ്ങളും ചിന്താപ്രസ്ഥാനങ്ങളും ജീവിത പദ്ധതികളുമാവിഷ്‌കരിക്കേണ്ടിവന്നതല്ല ഭിന്നിപ്പിനു കാരണം. പ്രത്യുത, ഈ ഭിന്നിപ്പുളവായിട്ടുള്ളത് അവരില്‍ അല്ലാഹുവിങ്കല്‍നിന്നുള്ള ജ്ഞാനം ആഗതമായ ശേഷമാകുന്നു. അതിനാല്‍, അതിനുത്തരവാദി അല്ലാഹുവല്ല; മറിച്ച്, ദീനിന്റെ സുവ്യക്തമായ അടിസ്ഥാനതത്ത്വങ്ങളും ശരീഅത്തിന്റെ തെളിഞ്ഞ വിധികളും വര്‍ജിച്ച് പുതിയ പുതിയ മതങ്ങളും മാര്‍ഗങ്ങളും ഉണ്ടാക്കിയവരാരാണോ അവര്‍തന്നെയാണ്.

23. ഈ ഭിന്നിപ്പിന്റെ പ്രേരകം ഒരു സദ്‌വികാരവുമായിരുന്നില്ലെന്നര്‍ഥം. സ്വന്തം മികവ് ഉയര്‍ത്തിക്കാണിക്കാനുള്ള മോഹം, സ്വന്തം പതാക ഉയര്‍ന്നുപറക്കണമെന്ന ചിന്ത, തമ്മില്‍ തമ്മിലുള്ള മാല്‍സര്യം, പരസ്പരം തോല്‍പിക്കാനുള്ള ശ്രമം, സമ്പത്തും സ്ഥാനമാനങ്ങളും നേടാനുള്ള ആര്‍ത്തി എന്നിവയുടെ ഫലമായിരുന്നു അത്. ദൈവദാസന്മാര്‍ ദൈവിക ദീനനുസരിച്ച് നേരെച്ചൊവ്വേ നടക്കുകയാണെങ്കില്‍ ഒരൊറ്റ ദൈവമേ ഉള്ളൂവെന്നും ജനം അവന്റെ മുമ്പിലേ തലകുനിക്കാവൂ എന്നും ജാഗ്രതയും നിശ്ചയദാര്‍ഢ്യവുമുള്ള ആളുകള്‍ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു. ഗുരുവും മാര്‍ഗദര്‍ശകനുമായി അംഗീകരിക്കേണ്ട ഒരു ദൈവദൂതനുണ്ടായിരിക്കും. ആധാരമാക്കുന്ന ഒരു വേദവും ഒരു വിശ്വാസപ്രമാണവും അവര്‍ അനുസരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിഷ്പക്ഷമായ ഒരു ന്യായക്രമവുമുണ്ടായിരിക്കും. ഈ വ്യവസ്ഥയില്‍ ആര്‍ക്കും തന്റെ മേധാവിത്വം നടത്താനോ ജനങ്ങളെ തനിക്കു ചുറ്റും ഒരുമിച്ചുകൂട്ടി തന്നെ നമസ്‌കരിക്കുന്നവരാക്കാനോ പറ്റുന്ന വിശേഷപദവികളൊന്നുമുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. ഇതാണല്ലോ പുതിയ സിദ്ധാന്തങ്ങളും ദര്‍ശനങ്ങളും അനുഷ്ഠാന സമ്പ്രദായങ്ങളും മതാചാരങ്ങളും ജീവിതരീതികളുമെല്ലാം ആവിഷ്‌കരിക്കപ്പെടുന്നതിന്റെ യഥാര്‍ഥ പ്രേരകം. ദൈവത്തിന്റെ സൃഷ്ടികളില്‍ വലിയൊരു വിഭാഗത്തെ അവന്റെ ദീനിന്റെ രാജപാതയില്‍നിന്നകറ്റി വിഭിന്ന സരണികളില്‍ ചിതറിക്കളയുന്നതും ഇതുതന്നെ. പിന്നെ, വിഭിന്ന വിഭാഗങ്ങളുടെ തര്‍ക്കവിതര്‍ക്കങ്ങളിലൂടെ, മതപരവും സാമൂഹികവും രാഷ്ട്രീയവുമായ സംഘട്ടനങ്ങളിലൂടെ ഈ ശിഥിലീകരണം രൂക്ഷമായ പരസ്പരവിദ്വേഷമായി വളരുന്നു. വമ്പിച്ച രക്തച്ചൊരിച്ചിലുകളുണ്ടാകുന്നു. അത്തരം സംഘട്ടനങ്ങളുടെ ചോരകൊണ്ട് ചെമന്നതാണ് മനുഷ്യചരിത്രം.

24. അതായത്, ദുര്‍മാര്‍ഗങ്ങളാവിഷ്‌കരിക്കുകയും മനഃപൂര്‍വം അവയെ പിന്തുടരുക എന്ന കുറ്റമനുവര്‍ത്തിക്കുകയും ചെയ്യുന്നവരെ ഈ ലോകത്തു വെച്ചുതന്നെ ശിക്ഷിച്ച് ഒടുക്കുമായിരുന്നു. അല്ലാഹുവിങ്കല്‍ ആരാണ് സത്യത്തിലെന്നും ആരാണ് മിഥ്യയിലെന്നും മനുഷ്യര്‍ക്ക് വെളിവാകുംവണ്ണം സന്മാര്‍ഗചാരികളെ മാത്രം അവശേഷിപ്പിക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ, അല്ലാഹു ഈ ഖണ്ഡിതമായ വിധിത്തീര്‍പ്പ് അന്ത്യനാള്‍ വരെ നിര്‍ത്തിവെച്ചിരിക്കുകയാണ്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, ഇഹലോകത്ത് ഈ വിധിത്തീര്‍പ്പ് നടപ്പാക്കിയാല്‍ പിന്നെ മനുഷ്യവംശത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്നത് നിരര്‍ഥകമായിത്തീരുന്നു.

25. താല്‍പര്യമിതാണ്: ഓരോ പ്രവാചകന്റെയും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഏറ്റവുമടുത്ത പിന്‍ഗാമികളുടെയും കാലം കഴിഞ്ഞശേഷം വേദഗ്രന്ഥം പിന്‍തലമുറകളിലേക്കെത്തിയപ്പോള്‍ അവരതിനെ ഉറപ്പോടെയും ആധികാരികതയോടെയും കൈക്കൊള്ളുകയുണ്ടായില്ല. അവരതു സംബന്ധിച്ച കടുത്ത സന്ദേഹങ്ങളിലും അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളിലുമകപ്പെട്ടു. തൗറാത്തിന്റെയും ഇന്‍ജീലിന്റെയും കാര്യത്തിലുളവായ സ്ഥിതിഗതികള്‍ പരിശോധിച്ചുനോക്കിയാല്‍ ആളുകള്‍ ഈ അവസ്ഥാവിശേഷത്തിലെത്തിപ്പെടുന്നതിന് ധാരാളം കാരണങ്ങളുള്ളതായി എളുപ്പത്തില്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കും. ഈ രണ്ട് വേദങ്ങളുടെയും ആദിതലമുറകള്‍ ആ വേദങ്ങളെ അവയുടെ മൂലഭാഷയിലും വാക്യങ്ങളിലും മൂലരൂപത്തില്‍ പിന്‍തലമുറകള്‍ക്ക് എത്തിച്ചുകൊടുത്തില്ല. അവര്‍ ദൈവിക വചനങ്ങളെ വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍, ചരിത്രം, ഐതിഹ്യങ്ങള്‍, പുരോഹിതന്മാരാവിഷ്‌കരിച്ച വിശദാംശങ്ങള്‍ തുടങ്ങിയ മനുഷ്യവചനങ്ങളുമായി കൂട്ടിക്കുഴച്ചുകളഞ്ഞു. മൂലം അജ്ഞാതവും അപ്രത്യക്ഷവുമാവുകയും തര്‍ജമ മാത്രം അവശേഷിക്കുകയും ചെയ്യുംവണ്ണം തര്‍ജമകള്‍ പ്രചരിക്കപ്പെട്ടു. തങ്ങളുടെ കൈവശമുള്ളത് യേശു മുഖേനയോ മോശെ മുഖേനയോ ലോകവാസികള്‍ക്ക് ലഭിച്ച വേദപുസ്തകംതന്നെയാണോ എന്ന് ആര്‍ക്കും പൂര്‍ണബോധ്യത്തോടെ പറയാന്‍ കഴിയാത്തവിധം അവയുടെ ചരിത്രപരമായ പ്രാമാണികതയും വിനഷ്ടമായിരിക്കുന്നു. കൂടാതെ, അതിന്റെ ഉന്നതരായ വക്താക്കള്‍ പലപ്പോഴും മതം, ദൈവശാസ്ത്രം, ഫിലോസഫി, നിയമം, പ്രകൃതിശാസ്ത്രം, മനഃശാസ്ത്രം തുടങ്ങിയ വിഷയങ്ങളില്‍ സങ്കീര്‍ണമായ ചര്‍ച്ചകളുയര്‍ത്തുകയും അതിന്റെ നൂലാമാലകളില്‍ കെട്ടിപ്പിണഞ്ഞുകിടക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ജനങ്ങള്‍ ഈ കെട്ടുപിണഞ്ഞ മാര്‍ഗങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ സത്യത്തിന്റെ രാജവീഥിയേതെന്ന് കണ്ടുപിടിക്കുക അസാധ്യമാണെന്ന തീരുമാനത്തിലെത്താനിടയാകുന്നു. ദൈവിക ഗ്രന്ഥം അതിന്റെ സാക്ഷാല്‍ രൂപത്തില്‍ ആധികാരികവും അവലംബനീയവുമായ അവസ്ഥയില്‍ നിലവിലുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിനാല്‍, ജനങ്ങള്‍ക്ക് സത്യവും അസത്യവും തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിക്കുന്നതില്‍ സഹായിക്കുന്ന ഒരു പ്രമാണത്തെയും അവലംബിക്കാന്‍ സാധിക്കാതായി.

26. അവരെ തൃപ്തിപ്പെടുത്താന്‍ വേണ്ടി ഈ ദീനില്‍ ഒരു തരത്തിലുമുള്ള മാറ്റത്തിരുത്തലോ ഏറ്റക്കുറവോ വരുത്തിക്കൂടാ എന്നര്‍ഥം. കുറച്ചൊക്കെ കൊള്ളുകയും കുറച്ചൊക്കെ കൊടുക്കുകയും ചെയ്യുക എന്ന അടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഈ ദുര്‍മാര്‍ഗികളുമായി ഒരു സന്ധിയും വേണ്ട. അവര്‍ എവ്വിധമെങ്കിലും ഇസ്‌ലാമിന്റെ വൃത്തത്തില്‍ വരണമെന്ന ബദ്ധപ്പാടുകൊണ്ട് അവരുടെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കും പക്ഷപാതിത്വങ്ങള്‍ക്കും ജാഹിലിയ്യാ സമ്പ്രദായങ്ങള്‍ക്കും ഈ ദീനില്‍ ഒരു പഴുതും അനുവദിച്ചുപോകരുത്. ഇതിനെ അംഗീകരിക്കുന്നവന്‍ ദൈവത്തിന്റെ മൗലികവും നിഷ്‌കളങ്കവുമായ ദീനിനെ അവന്‍ അയച്ചിട്ടുള്ള അതേപ്രകാരത്തില്‍ നേര്‍ക്കുനേരെ അംഗീകരിക്കണം. അല്ലാത്തപക്ഷം നരകത്തില്‍ വീണുപോകാനാഗ്രഹിക്കുന്നവര്‍ വീണുപൊയ്‌ക്കൊള്ളട്ടെ. ദൈവിക ദീന്‍ ആളുകളുടെ ഇച്ഛക്കൊത്ത് മാറ്റപ്പെടാവതല്ല. ആളുകള്‍ തങ്ങളുടെ വിജയമാണാഗ്രഹിക്കുന്നതെങ്കില്‍ സ്വയം മാറി ദീനിനൊത്ത് ആയിത്തീരണം.

27. മറ്റു വാക്കുകളില്‍, ദൈവം അയച്ച ചില വേദങ്ങള്‍ അംഗീകരിക്കുകയും ചില വേദങ്ങള്‍ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന വിഘടനപ്രകൃതരായ ആളുകളെപ്പോലെയല്ല ഞാന്‍. ദൈവം അയച്ച എല്ലാ വേദങ്ങളെയും ഞാന്‍ അംഗീകരിക്കുന്നുണ്ട്.

28. സാരഗര്‍ഭമായ ഈ വാക്യം പല ആശയങ്ങളുമുള്‍ക്കൊള്ളുന്നു. ഒന്ന്, ഈ വിഘടിത വിഭാഗങ്ങളില്‍നിന്നെല്ലാം വിട്ടുനിന്ന് നിഷ്പക്ഷ നീതിയനുവര്‍ത്തിക്കാന്‍ ഞാന്‍ കല്‍പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു. ഏതെങ്കിലും വിഭാഗത്തോട് പ്രതിബദ്ധത കാണിക്കുകയോ ഏതെങ്കിലും വിഭാഗത്തിനെതിരെ പക്ഷപാതിത്വം കാണിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്റെ ദൗത്യമല്ല. എല്ലാ മനുഷ്യരോടും എനിക്ക് ഒരേവിധം ബന്ധമാണുള്ളത്. അതാകട്ടെ, തികച്ചും നീതിയുടെയും ന്യായത്തിന്റെയും ബന്ധമാകുന്നു. ആരുടെ ഏതുകാര്യം ന്യായമാണോ ഞാനവനെ പിന്തുണക്കുന്നു-- അവന്‍ അന്യരില്‍ അന്യനായാലും ശരി. ആരുടെ ഏതു കാര്യം ന്യായവിരുദ്ധമാണോ ഞാനവനെ എതിര്‍ക്കുന്നു-- അവന്‍ ഉറ്റവരില്‍ ഉറ്റവനായാലും ശരി. രണ്ടാമത്തെ ആശയമിതാണ്: ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ മുമ്പില്‍ അവതരിപ്പിക്കാന്‍ കല്‍പിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള യാഥാര്‍ഥ്യത്തില്‍ ആര്‍ക്കുവേണ്ടിയും ഒരു വിവേചനവുമില്ല. അത് എല്ലാവര്‍ക്കും ഒരുപോലെയാണ്. അതില്‍ തനിക്കും അന്യര്‍ക്കും വലിയവര്‍ക്കും ചെറിയവര്‍ക്കും പാവപ്പെട്ടവര്‍ക്കും പണക്കാര്‍ക്കും ആഢ്യര്‍ക്കും അധഃസ്ഥിതര്‍ക്കും വേറെ വേറെ അവകാശങ്ങളില്ല. ഉള്ളത് എല്ലാവരുടെയും അവകാശമാണ്. തെറ്റായത് എല്ലാവര്‍ക്കും തെറ്റാണ്. നിഷിദ്ധമായത് എല്ലാവര്‍ക്കും നിഷിദ്ധമാണ്. പാപമായത് എല്ലാവര്‍ക്കും പാപമാണ്. ഈ നിഷ്പക്ഷ വ്യവസ്ഥയില്‍നിന്ന് ഞാന്‍ സ്വയംപോലും ഒഴിവല്ല. ഞാന്‍ ലോകത്ത് നീതി സ്ഥാപിക്കാന്‍ നിയുക്തനായിരിക്കുന്നു എന്നാണ് മൂന്നാമത്തെ ആശയം. ജനങ്ങളില്‍ നീതി നടപ്പാക്കുകയും അവരുടെ സ്വകാര്യജീവിതത്തിലും പൊതുജീവിതത്തിലും നടമാടുന്ന അനീതികളും അന്യായങ്ങളും നിര്‍മാര്‍ജനം ചെയ്യുകയും എന്നില്‍ ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ട ദൗത്യമാകുന്നു. മക്കയില്‍വെച്ച് വെളിപ്പെട്ടിട്ടില്ലാതിരുന്നതും ഹിജ്‌റാനന്തരം മദീനയില്‍ വെളിപ്പെട്ടതുമായ നാലാമതൊരാശയവും കൂടി ഈ വാക്യമുള്‍ക്കൊള്ളുന്നുണ്ട്. അതിതാണ്: ഞാന്‍ ദൈവത്താല്‍ നിയുക്തനായ വിധികര്‍ത്താവും ന്യായാധിപനുമാകുന്നു. നിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നീതി നടത്തുക എന്റെ ചുമതലയാകുന്നു.

29. അതായത്, നമ്മിലോരോരുത്തരും അവരുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് അല്ലാഹുവിനു മുമ്പില്‍ സമാധാനം ബോധിപ്പിക്കാന്‍ ബാധ്യസ്ഥരാകുന്നു. നിങ്ങള്‍ നന്മ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അതിന്റെ ഫലം ഞങ്ങള്‍ക്കല്ല കിട്ടുക; നിങ്ങള്‍തന്നെയാണതനുഭവിക്കുക. ഞങ്ങള്‍ തിന്മ ചെയ്യുകയാണെങ്കില്‍ അതിന്റെ ദുഷ്ഫലം നിങ്ങളെ ബാധിക്കാന്‍ പോവുന്നില്ല. ഞങ്ങള്‍തന്നെയാണ് ആ ദുരിതമനുഭവിക്കേണ്ടത്. 

30. അതായത്, യുക്തിപരമായ തെളിവുകളിലൂടെ കാര്യം മനസ്സിലാക്കിത്തരുക എന്ന ബാധ്യത നാം നിര്‍വഹിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനി തര്‍ക്കിച്ചിട്ടെന്തു കിട്ടാനാണ്. നിങ്ങള്‍ ഞങ്ങളോട് ശണ്ഠയ്ക്കു വന്നാല്‍തന്നെ നിങ്ങളോട് ശണ്ഠ കൂടാന്‍ ഞങ്ങള്‍ തയ്യാറില്ല.

31. മക്കയില്‍ അന്നുണ്ടായിരുന്ന സ്ഥിതിവിശേഷത്തെയാണിത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. ഏതെങ്കിലും കുടുംബത്തില്‍ ഒരാള്‍ മുസ്‌ലിമായതായി ജനം അറിഞ്ഞാല്‍, അവരയാള്‍ക്കെതിരെ കച്ചകെട്ടിയിറങ്ങി അയാളുടെ ജീവിതം ദുസ്സഹമാക്കുന്നു. സ്വന്തം വീട്ടിലോ പ്രദേശത്തോ സമൂഹത്തിലോ അയാള്‍ക്ക് ഒരു സ്വൈരവും കൊടുത്തിരുന്നില്ല. അയാളെവിടെ ചെന്നാലും അവര്‍ അവസാനമില്ലാത്ത ഒരു ചര്‍ച്ച തുടങ്ങുന്നു. ഏതെങ്കിലും വിധത്തില്‍ അയാള്‍ മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെ പിന്തുണക്കുന്നതു വെടിഞ്ഞ്, നേരത്തേ അനുവര്‍ത്തിച്ചിരുന്ന ജാഹിലിയ്യത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവരണമെന്നതായിരുന്നു അതിന്റെ ആകത്തുക.

32. ത്രാസ് കൊണ്ട് വിവക്ഷിക്കുന്നത് ദൈവിക ശരീഅത്താകുന്നു. അത് ത്രാസെന്നവണ്ണം ശരിയും തെറ്റും സത്യാസത്യങ്ങളും ന്യായാന്യായങ്ങളും തൂക്കിക്കണക്കാക്കി വ്യത്യാസം വെളിപ്പെടുത്തിത്തരുന്നു. മുകളില്‍ നബി(സ)യുടെ നാവിലൂടെ أُمِرْتُ لاَِعْدِلَ بَيْنَكُم (നിങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നീതിപാലിക്കണമെന്ന് ഞാന്‍ ആജ്ഞാപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു) എന്നു പ്രസ്താവിക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ. ഈ വിശുദ്ധ വേദത്തോടൊപ്പം നീതി സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുള്ള ഉപാധിയായ ത്രാസ് അവതരിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നാണ് ഇവിടെ പറയുന്നത്.

33. നേര്‍വഴിക്കാവണമെന്നുള്ളവര്‍ ഒട്ടും അറച്ചുനില്‍ക്കാതെ നേര്‍വഴിക്കായിക്കൊള്ളട്ടെ. വിധിനിര്‍ണയവേള വളരെ ദൂരെയാണെന്ന് കരുതി പിന്തിനില്‍ക്കേണ്ട. ഒരു ശ്വാസത്തിനുശേഷം മറ്റൊരു ശ്വാസമയക്കാന്‍ തനിക്കവസരം കിട്ടുമെന്ന് ആര്‍ക്കും ഉറപ്പിച്ചുപറയാനാവില്ല. ഓരോ ശ്വാസവും അവന്റെ അന്ത്യശ്വാസമാകാവുന്നതാണ്.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

നാമം

'ശൂറാ' എന്ന നാമം അധ്യായത്തിലെ 38-ആം സൂക്തത്തിലെ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَيْنَهُمْ എന്ന വാക്യത്തില്‍നിന്ന് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ശൂറാ എന്ന പദം വന്നിട്ടുള്ള അധ്യായം എന്നാണ് നാമകരണത്തിന്റെ താല്‍പര്യം.

അവതരണകാലം

പ്രബലമായ നിവേദനങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നില്ലെങ്കിലും ഉള്ളടക്കത്തെക്കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഈ അധ്യായം സൂറ ഹാമീം അസ്സജദയുടെ അവതരണത്തിന് തൊട്ടുടനെ അവതരിച്ചതായിരിക്കുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, ഒരുവശത്ത് പ്രസ്തുത സൂറയുടെ ഒരു പൂരകമാണിതെന്നു തോന്നും. ആദ്യം ഹാമീം അസ്സജദ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം വായിക്കുകയും തുടര്‍ന്ന് ഈ സൂറ പാരായണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ആദ്യ സൂറയില്‍ കാണുന്നതിതാണ്: ഖുറൈശി നേതാക്കളുടെ അന്ധവും ബധിരവുമായ സത്യനിഷേധത്തിന് കനത്ത ആഘാതമേല്‍പിക്കുന്നു. മക്കയിലും പരിസരത്തും ധര്‍മബോധവും മാന്യതയും യുക്തിവിചാരവും അല്‍പമെങ്കിലും അവശേഷിച്ചിട്ടുള്ള വല്ലവരുമുണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ഇതുവഴി സമുദായ നേതാക്കള്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ)യെ എതിര്‍ക്കുന്നതില്‍ എന്തുമാത്രം നീചവും നികൃഷ്ടവുമായ ചെയ്തികളാണവലംബിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അതിനെതിരെ നബി(സ) സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാട് അങ്ങേയറ്റം മാന്യവും സംസ്‌കാരസമ്പന്നവും ബുദ്ധിപൂര്‍വവുമാണ്. ഈ ഉണര്‍ത്തലിന്റെ ഉടനെ ഈ സൂറയില്‍ പ്രബോധന ദൗത്യം നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നു. ഹൃദയാവര്‍ജകമായ രീതിയില്‍ മുഹമ്മദീയ ദൗത്യത്തിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. ഹൃദയാന്തരാളത്തില്‍ അല്‍പമെങ്കിലും സത്യത്തോടുള്ള താല്‍പര്യം നിലനില്‍ക്കുന്നവരും ജാഹിലിയ്യത്തിനോടുള്ള പ്രേമത്താല്‍ തികച്ചും അന്ധരായിത്തീരാത്തവരുമായ ആര്‍ക്കും അതിന്റെ സ്വാധീനം സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.

ഉള്ളടക്കം

തുടങ്ങുന്നതിങ്ങനെയാണ്: നമ്മുടെ ദൂതന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍ക്കെതിരെ നിങ്ങള്‍ എന്തെല്ലാം വിതണ്ഡവാദങ്ങളാണുന്നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍, ഈ സന്ദേശം പുതിയതോ വിചിത്രമായതോ അല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്ന് ദിവ്യബോധനം ലഭിക്കുക, അദ്ദേഹം മനുഷ്യരാശിയുടെ മാര്‍ഗദര്‍ശകനാക്കപ്പെടുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളൊന്നും ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായുണ്ടാകുന്ന അപൂര്‍വ സംഭവവുമല്ല. ഇതേ ദിവ്യസന്ദേശങ്ങളും ഇതേ രീതിയിലുള്ള മാര്‍ഗദര്‍ശനങ്ങളുമായി അല്ലാഹു ഇദ്ദേഹത്തിനു മുമ്പും തുടര്‍ച്ചയായി പ്രവാചകന്മാരെ അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ആകാശഭൂമികളുടെ ഉടമയും അധിപനുമായവന്‍ ആരാധ്യനായ ദൈവമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുക എന്നതല്ല അദ്ഭുതാവഹമായ പുതുമ. മറിച്ച്, ആകാശഭൂമികള്‍ക്കുടയവന്റെ അടിമകളായിക്കൊണ്ട്, അവന്റെ ദിവ്യത്വത്തിന്‍ കീഴില്‍ വാണുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ആരാധ്യതയും ദിവ്യത്വവും അംഗീകരിച്ചുകൊടുക്കുക എന്നതത്രേ വിചിത്രമായ സംഗതി. ഏകദൈവത്വം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരെ നിങ്ങള്‍ ദ്രോഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍, ദൈവത്തിന് പങ്കാളികളെ ആരോപിക്കുക വഴി നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് ആകാശം ഇടിഞ്ഞുവീഴത്തക്ക ഭയങ്കരമായ പാപമാകുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഈ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തില്‍ മലക്കുകള്‍ വിഹ്വലരാകുന്നു. എപ്പോഴാണ് നിങ്ങളുടെ മേല്‍ ദൈവകോപം പൊട്ടിവീഴുന്നതെന്ന് ഭയന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണവര്‍. അനന്തരം ജനങ്ങള്‍ക്ക് വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കുകയാണ്: ഒരാള്‍ പ്രവാചകനായി നിയുക്തനാവുകയും അയാള്‍ നബി എന്ന നിലയില്‍ രംഗത്തുവരുകയും ചെയ്യുന്നതിന്, അയാള്‍ ദൈവദാസന്മാരുടെ ഭാഗധേയങ്ങള്‍ക്കുടയവനാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നോ അങ്ങനെയൊരു വാദവുമായാണയാള്‍ രംഗത്തുവരുന്നതെന്നോ അര്‍ഥമില്ല. ഭാഗധേയങ്ങളൊക്കെ അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം ഹസ്തത്തിലാകുന്നു. പ്രജ്ഞാശൂന്യരെ ഉണര്‍ത്താനും വഴിപിഴച്ചവരെ നേര്‍വഴിയിലേക്ക് നയിക്കാനും മാത്രമാകുന്നു പ്രവാചകന്മാര്‍ ആഗതരാകുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം തിരസ്‌കരിച്ചവരെ വിചാരണ ചെയ്യുക, അനന്തരം ശിക്ഷിക്കുകയോ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നതൊക്കെ അല്ലാഹുവിന്റെ സ്വന്തം ചുമതലകളില്‍പെട്ട കാര്യമാകുന്നു. അത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും പ്രവാചകന്മാരില്‍ ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിനാല്‍, നിങ്ങളുടെ കൃത്രിമ മതാചാര്യന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മറ്റും തങ്ങളുടെ വാക്ക് സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ മഹത്ത്വം അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവരെ കരിച്ചു ഭസ്മമാക്കിക്കളയും എന്നും മറ്റും ജല്‍പിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള വാദങ്ങളുമായി വരുന്ന ഒരാളാണ് പ്രവാചകന്‍ എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ മസ്തിഷ്‌കത്തില്‍നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കണം. നിങ്ങള്‍ പ്രയാണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാര്‍ഗം നാശത്തിലേക്കുള്ളതാണ് എന്ന് മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കുന്ന പ്രവാചകന്‍ യഥാര്‍ഥത്തില്‍ തിന്മയല്ല കാംക്ഷിക്കുന്നത്, അദ്ദേഹം നിങ്ങളുടെ ഗുണകാംക്ഷി മാത്രമാകുന്നു എന്നും ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. തുടര്‍ന്ന്, അല്ലാഹു എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ജന്മനാതന്നെ സന്മാര്‍ഗ ബദ്ധരാക്കാതെ വ്യത്യസ്ത മാര്‍ഗങ്ങളില്‍ ഭിന്നിക്കുന്ന പ്രവണതയുള്ളവരാക്കിയതിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യം വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയുടെ ഫലമായിട്ടാണല്ലോ ജനം പലവഴിക്ക് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വിശദീകരണമിതാണ്: ഈ പ്രകൃതിവിശേഷത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് മനുഷ്യന്ന് തന്റെ അബോധമായ ജന്മവാസന എന്ന നിലയ്ക്കല്ലാതെ ബോധപൂര്‍വം അല്ലാഹുവിനെ തന്റെ രക്ഷിതാവായി വരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്. ഇത് അവന്റെ ബോധശൂന്യമായ സൃഷ്ടികള്‍ക്കൊന്നുമില്ലാത്ത ഇച്ഛയും സ്വാതന്ത്ര്യവുമുള്ളവര്‍ക്ക് മാത്രമുള്ള ഒരു പ്രത്യേക അനുഗ്രഹമാകുന്നു. ഈ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്നവരെ അല്ലാഹു സഹായിക്കുന്നു, മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്യുന്നു. അവര്‍ക്ക് സല്‍ക്കര്‍മങ്ങള്‍ക്കുതവിയേകി തന്റെ സവിശേഷ കാരുണ്യത്തില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു. ഏത് മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, യഥാര്‍ഥത്തില്‍ രക്ഷകരല്ലാത്തവരെ, രക്ഷകരായിരിക്കുക സാധ്യമല്ലാത്തവരെ തന്റെ രക്ഷകരായി വരിക്കുന്നുവോ അവന്ന് ഈ കാരുണ്യം വിലക്കപ്പെടുന്നു. ഇവ്വിഷയകമായി ഇതുകൂടി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്; മനുഷ്യന്റെയും മറ്റെല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെയും യഥാര്‍ഥ രക്ഷകന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാകുന്നു. രക്ഷകനായി മറ്റാരുമില്ല. രക്ഷകന്റെ ചുമതല നിര്‍വഹിക്കാനുള്ള ശക്തിയും മറ്റാര്‍ക്കുമില്ല. മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമുപയോഗിച്ച് രക്ഷിതാവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതില്‍ തെറ്റുപറ്റാതിരിക്കുക എന്നതാണ് മനുഷ്യവിജയത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട്. അവന്‍ തന്റെ രക്ഷകനായി വരിക്കുന്നത് യഥാര്‍ഥ രക്ഷകനെത്തന്നെ ആയിരിക്കണം. തുടര്‍ന്ന്, മുഹമ്മദ് നബി(സ) അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദീനിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യമെന്താണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വമിതാണ്: അല്ലാഹു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും മനുഷ്യന്റെയും സ്രഷ്ടാവും ഉടമസ്ഥനും യഥാര്‍ഥ രക്ഷിതാവുമാണല്ലോ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യന്റെ ശാസനാധികാരിയും അവന്‍ മാത്രമാകുന്നു. മനുഷ്യന്ന് ദീനും ശരീഅത്തും (പ്രമാണവും കര്‍മവ്യവസ്ഥയും) നിര്‍ദേശിക്കാനും മനുഷ്യര്‍ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നിപ്പുകളില്‍ സത്യമേത്, അസത്യമേത് എന്നു വിധിക്കാനുമുള്ള അധികാരവും അവന്നു മാത്രമേയുള്ളൂ. മറ്റു യാതൊരസ്തിത്വത്തിനും മനുഷ്യന്റെ നിയമദാതാവായിരിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ല. മറ്റു വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ പ്രകൃതിയിലുള്ള വിധികര്‍ത്തൃത്വമെന്ന പോലെ നിയമനിര്‍ദേശങ്ങളിലുള്ള വിധികര്‍ത്തൃത്വവും അവന്ന് മാത്രമുള്ളതാണ്. മനുഷ്യന്നോ അല്ലാഹുവല്ലാത്ത മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലുമോ ഈ വിധികര്‍ത്തൃത്വം ഏറ്റെടുക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. വല്ലവരും അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ വിധികര്‍ത്തൃത്വം മാത്രം അംഗീകരിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരു ഫലവുമില്ല. ഈയടിസ്ഥാനത്തില്‍ അല്ലാഹു ആദിമുതലേ മനുഷ്യന്ന് ഒരു ദീന്‍ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ദീന്‍തന്നെയാണ് എല്ലാ കാലത്തും എല്ലാ പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കും നല്‍കിപ്പോന്നിട്ടുള്ളത്. ഒരു പ്രവാചകനും വ്യതിരിക്തമായ ഏതെങ്കിലും മതത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യാരംഭം മുതല്‍ അല്ലാഹു അവര്‍ക്കായി നിശ്ചയിച്ച ദീന്‍ ഏതാണോ ആ ദീനിന്റെത്തന്നെ അനുകര്‍ത്താക്കളും പ്രചാരകരുമായിരുന്നു സകല പ്രവാചകവര്യന്മാരും. ആ ദീന്‍ അയച്ചിട്ടുള്ളത്, അത് വിശ്വസിച്ചിട്ട് മനുഷ്യന്‍ വെറുതെ കുത്തിയിരിക്കാനല്ല. മറിച്ച്, എക്കാലത്തും ആ ദീനിനെ ഈ ഭൂമിയില്‍ നിലനിര്‍ത്താനും വളര്‍ത്താനും പ്രായോഗികമാക്കാനുമാകുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ ഭൂമിയില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ ദീനല്ലാതെ മറ്റൊരു ഘടനയും വ്യവസ്ഥയും നടക്കാവതല്ല. പ്രവാചകന്മാര്‍ നിയുക്തരായിട്ടുള്ളത് ഈ ദീന്‍ പ്രബോധനം ചെയ്യാന്‍ മാത്രമല്ല, അതിനെ സംസ്ഥാപിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയുള്ള സേവനത്തിനു കൂടിയാകുന്നു. ഇതാണ് മനുഷ്യവര്‍ഗത്തിന്റെ സാക്ഷാല്‍ മതം. പക്ഷേ, പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കുശേഷം എന്നും സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളതിതാണ്: സ്വാര്‍ഥികളും തന്നിഷ്ടക്കാരും സ്വാഭിപ്രായക്കാരുമായ ആളുകള്‍ സ്വന്തം താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഭിന്നിപ്പുകളുണ്ടാക്കി. പുതിയ പുതിയ മതങ്ങളുണ്ടാക്കി. ഈ ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ മതങ്ങളും ആ ഏകമതം വികൃതമാക്കി നിര്‍മിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇപ്പോള്‍, മുഹമ്മദ് (സ) നിയോഗിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ലക്ഷ്യമിതാണ്: ഈ വ്യത്യസ്ത മാര്‍ഗങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ മതങ്ങളുടെയും മനുഷ്യനിര്‍മിത ദീനുകളുടെയും സ്ഥാനത്ത് സാക്ഷാല്‍ ദീനിനെ ജനസമക്ഷം അവതരിപ്പിക്കുക, അത് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ശ്രമിക്കുക. ഇതിന്റെ പേരില്‍ ദൈവത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരാകുന്നതിനു പകരം അതിനെ താറുമാറാക്കാനും അതിനെതിരില്‍ പോരാടാനുമാണ് ഒരുമ്പെടുന്നതെങ്കില്‍ അത് നിങ്ങളുടെ അവിവേകവും മൗഢ്യവുമാകുന്നു. ഈ മൂഢത കണ്ട് പ്രവാചകന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യത്തില്‍നിന്ന് പിന്തിരിയാന്‍ പോവുന്നില്ല. സ്വന്തം നിലപാടില്‍ അചഞ്ചലനായി ഉറച്ചുനില്‍ക്കാനും നിശ്ചിത ദൗത്യം പൂര്‍ത്തീകരിക്കാനും കല്‍പിക്കപ്പെട്ടവനാണദ്ദേഹം. നിങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുവേണ്ടി പണ്ട് ദൈവിക ദീനിനെ ദുഷിപ്പിച്ച ഊഹാപോഹങ്ങള്‍ക്കും അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കും അനാചാരങ്ങള്‍ക്കും അദ്ദേഹം അരുനില്‍ക്കുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. അല്ലാഹുവിന്റെ ദീന്‍ തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ഇതരന്മാരുടെ കൃത്രിമ ദീനും പ്രമാണവും കൈക്കൊള്ളുക എന്നത് അല്ലാഹുവിനെതിരിലുള്ള എത്ര വലിയ ധിക്കാരമാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. അതൊരു സാധാരണ സംഗതിയായാണ് നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അതില്‍ ഒരു ദൗഷ്ട്യവും നിങ്ങള്‍ കാണുന്നില്ല. എന്നാല്‍, അല്ലാഹുവിന്റെ ഭൂമിയില്‍ സ്വന്തം വക ദീന്‍ നടത്തുകയും അതിനെ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് അവന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ കഠിനശിക്ഷയര്‍ഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും ദുഷിച്ച ശിര്‍ക്കും ഏറ്റവും വഷളായ കുറ്റവുമാകുന്നു. ഇപ്രകാരം ദീനിന്റെ വ്യക്തവും സ്പഷ്ടവുമായ ഒരു വിഭാവനം അവതരിപ്പിച്ചശേഷം അരുളുന്നു: നിങ്ങള്‍ക്ക് നേര്‍മാര്‍ഗം മനസ്സിലാക്കിത്തരാന്‍ സാധ്യമായതില്‍വെച്ച് ഏറ്റവും വിശിഷ്ടമായ മാര്‍ഗം ഏതാണോ അത് പ്രയോജനപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരുവശത്ത്, അല്ലാഹു അവന്റെ വേദം ഇറക്കിത്തന്നു. അത് ഹൃദയഹാരിയായ ശൈലിയില്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാഷയില്‍ യാഥാര്‍ഥ്യം വിവരിച്ചുതരുന്നു. മറുവശത്ത്, മുഹമ്മദ് നബിയുടെയും ശിഷ്യന്മാരുടെയും ജീവിതം നിങ്ങളുടെ കണ്‍മുമ്പില്‍തന്നെയുണ്ട്. ഈ വേദം എങ്ങനെയുള്ള ആളുകളെയാണ് വാര്‍ത്തെടുക്കുന്നതെന്ന് അവരെ കണ്ടാല്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കും. എന്നിട്ടും സന്മാര്‍ഗം പ്രാപിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഈ ലോകത്ത് യാതൊന്നിനും നിങ്ങളെ സന്മാര്‍ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. നിങ്ങള്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളായി അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അപഭ്രംശത്തില്‍ത്തന്നെ തുടരുകയായിരിക്കും അതിന്റെ ഫലം. എങ്കില്‍ അത്തരം ദുര്‍മാര്‍ഗികള്‍ക്ക് അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ദുഷ്പരിണതി തന്നെ നിങ്ങളും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുകയും ചെയ്യും. ഈ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഇടക്കിടക്ക് ഏകദൈവത്വത്തിന്റെയും പരലോകത്തിന്റെയും തെളിവുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഭൗതികപൂജയുടെ അനന്തര ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് താക്കീത് ചെയ്യുന്നു. പാരത്രിക ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. നിഷേധികള്‍ സന്മാര്‍ഗത്തില്‍നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതിന്റെ യഥാര്‍ഥ കാരണമായ ധാര്‍മിക ദൗര്‍ബല്യങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കുന്നു. തുടര്‍ന്ന് പ്രഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ട് സുപ്രധാന കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നു: ഒന്ന്: മുഹമ്മദ് നബി(സ)ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ നാല്‍പതാണ്ടുകളില്‍ വേദത്തെക്കുറിച്ചോ വിശ്വാസപ്രശ്‌നങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ഒരറിവും സങ്കല്‍പവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീടദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളുമായി ജനമധ്യത്തിലേക്ക് വരുന്നു. ഇതുതന്നെ അദ്ദേഹം പ്രവാചകനാണെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവാകുന്നു. രണ്ട്: അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠങ്ങള്‍ ദൈവിക പാഠങ്ങളാണ് എന്നതിന് അദ്ദേഹം നിരന്തരമായി അല്ലാഹുവിനോട് നേരിട്ട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വാദിക്കുന്നതായി അര്‍ഥമില്ല. മറ്റെല്ലാ പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കുമെന്നപോലെ ദൈവം ഈ പ്രവാചകന്നും പാഠങ്ങള്‍ നല്‍കിയിട്ടുള്ളത് മൂന്നു മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെയാകുന്നു. ഒന്ന്: ദിവ്യബോധനം, രണ്ട്: മറയ്ക്കുപിന്നില്‍നിന്നുള്ള ശബ്ദം, മൂന്ന്: മലക്കുകള്‍ മുഖേനയുള്ള സന്ദേശം. നബി അല്ലാഹുവുമായി നേരിട്ട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നു വാദിക്കുന്നതായി പ്രതിയോഗികള്‍ക്ക് വിമര്‍ശിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടാതിരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കിയത്. അല്ലാഹു പ്രവാചകത്വ പദവിയില്‍ അവരോധിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അവന്‍ ഏതെല്ലാം രൂപത്തിലാണ് മാര്‍ഗദര്‍ശനമരുളുന്നതെന്നു സത്യാന്വേഷികളായ ആളുകള്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതിനു വേണ്ടിയും.

Facebook Comments