അശ്ശൂറ

സൂക്തങ്ങള്‍: 44-53

വാക്കര്‍ത്ഥം

ഒരുവനെ ദുര്‍മാര്‍ഗത്തിലാക്കുകയാണെങ്കില്‍ = وَمَن يُضْلِلِ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
അവന്നില്ല = فَمَا لَهُ
ഒരു രക്ഷകനും = مِن وَلِيٍّ
അതിനുശേഷം = مِّن بَعْدِهِۗ
നിനക്കുകാണാം = وَتَرَى
അക്രമികളെ = الظَّالِمِينَ
അവര്‍ നേരില്‍ കാണുമ്പോള്‍ = لَمَّا رَأَوُا
ശിക്ഷ = الْعَذَابَ
അവര്‍ ചോദിക്കുന്നതായി = يَقُولُونَ
ഒരു തിരിച്ചുപോക്കിനുണ്ടോ = هَلْ إِلَىٰ مَرَدٍّ
വല്ല വഴിയും? = مِّن سَبِيلٍ
അവരെ നിനക്ക് കാണാം = وَتَرَاهُمْ
അവര്‍ പ്രദര്‍ശിപ്പിക്കപ്പെടുന്നതായി = يُعْرَضُونَ
അതിനു(നരകത്തിനു) മുമ്പില്‍ = عَلَيْهَا
കീഴൊതുങ്ങിയവരായി = خَاشِعِينَ
അപമാനത്താല്‍ = مِنَ الذُّلِّ
അവര്‍ (നരകത്തെ) നോക്കും = يَنظُرُونَ
ഒളിക്കണ്ണിട്ട് = مِن طَرْفٍ خَفِيٍّۗ
പറയും = وَقَالَ
വിശ്വസിച്ചവര്‍ = الَّذِينَ آمَنُوا
തീര്‍ച്ചയായും നഷ്ടം ഭവിച്ചവര്‍ = إِنَّ الْخَاسِرِينَ
നഷ്ടത്തിലകപ്പെടുത്തിയവരാണ് = الَّذِينَ خَسِرُوا
തങ്ങളെ = أَنفُسَهُمْ
തങ്ങളുടെ കുടുംബത്തെയും = وَأَهْلِيهِمْ
ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പു നാളില്‍ = يَوْمَ الْقِيَامَةِۗ
അറിയുക = أَلَا
തീര്‍ച്ചയായും അക്രമികള്‍ = إِنَّ الظَّالِمِينَ
ശിക്ഷയിലാണ് = فِي عَذَابٍ
സ്ഥിരമായ = مُّقِيمٍ
അവര്‍ക്കുണ്ടാവുകയില്ല = وَمَا كَانَ لَهُم
രക്ഷാധികാരികളാരും = مِّنْ أَوْلِيَاءَ
തങ്ങളെ തുണക്കുന്ന = يَنصُرُونَهُم
അല്ലാഹുവെക്കുടാതെ = مِّن دُونِ اللَّهِۗ
ഒരുവനെ ദുര്‍മാര്‍ഗത്തിലാക്കിയാല്‍ = وَمَن يُضْلِلِ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
പിന്നെ അവന്നില്ല = فَمَا لَهُ
ഒരു (രക്ഷാ)മാര്‍ഗവും = مِن سَبِيلٍ
നിങ്ങള്‍ ഉത്തരം നല്‍കുക = اسْتَجِيبُوا
നിങ്ങളുടെ നാഥന്ന് = لِرَبِّكُم
മുമ്പെ = مِّن قَبْلِ
വന്നെത്തുന്നതിന്ന് = أَن يَأْتِيَ
ഒരുദിനം = يَوْمٌ
അതിനെ തടുക്കാനാവില്ല = لَّا مَرَدَّ لَهُ
അല്ലാഹുവില്‍നിന്ന് = مِنَ اللَّهِۚ
നിങ്ങള്‍ക്കില്ല = مَا لَكُم
ഒരഭയകേന്ദ്രവും = مِّن مَّلْجَإٍ
അന്നാളില്‍ = يَوْمَئِذٍ
നിങ്ങള്‍ക്കാവില്ല = وَمَا لَكُم
ഒരു (കുറ്റ)നിഷേധത്തിനും = مِّن نَّكِيرٍ
ഇനി അവര്‍ തിരിഞ്ഞുകളയുകയാണെങ്കില്‍ = فَإِنْ أَعْرَضُوا
നിന്നെ നാം അയച്ചിട്ടില്ല = فَمَا أَرْسَلْنَاكَ
അവര്‍ക്ക് മേല്‍ = عَلَيْهِمْ
കാവല്‍ക്കാരനായി = حَفِيظًاۖ
നിന്റെ മേല്‍ ബാധ്യതയില്ല = إِنْ عَلَيْكَ
സന്ദേശമെത്തിക്കലല്ലാതെ = إِلَّا الْبَلَاغُۗ
തീര്‍ച്ചയായും നാം = وَإِنَّا
നാം രുചിപ്പിച്ചാല്‍ = إِذَا أَذَقْنَا
മനുഷ്യനെ = الْإِنسَانَ
നമ്മുടെ പക്കല്‍നിന്ന് = مِنَّا
ഒരനുഗ്രഹം = رَحْمَةً
അവന്‍ മതിമറന്നാഹ്ലാദിക്കുന്നു = فَرِحَ
അതില്‍ = بِهَاۖ
ഇനി അവരെ ബാധിക്കുയാണെങ്കില്‍ = وَإِن تُصِبْهُمْ
വല്ല ദോഷവും = سَيِّئَةٌ
നേരത്തെ ചെയ്തുവെച്ചത് കാരണമായി = بِمَا قَدَّمَتْ
അവരുടെ കരങ്ങള്‍ = أَيْدِيهِمْ
അപ്പോള്‍ മനുഷ്യന്‍ = فَإِنَّ الْإِنسَانَ
കടുത്ത കൃതഘ്നനാകുന്നു = كَفُورٌ
അല്ലാഹുവിനാണ് = لِّلَّهِ
ആധിപത്യം = مُلْكُ
ആകാശങ്ങളുടെ = السَّمَاوَاتِ
ഭുമിയുടെയും = وَالْأَرْضِۚ
അവന്‍ സൃഷ്ടിക്കുന്നു = يَخْلُقُ
അവന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നത് = مَا يَشَاءُۚ
അവന്‍ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു = يَهَبُ
അവന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് = لِمَن يَشَاءُ
പെണ്‍മക്കളെ = إِنَاثًا
അവന്‍ പ്രദാനം ചെയ്യുന്നു = وَيَهَبُ
അവന്‍ ഇച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് = لِمَن يَشَاءُ
ആണ്‍മക്കളെ = الذُّكُورَ
അല്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ അവര്‍ക്ക് ഇടകലര്‍ത്തി കൊടുക്കുന്നു = أَوْ يُزَوِّجُهُمْ
ആണ്‍മക്കളെ = ذُكْرَانًا
പെണ്‍മക്കളെയും = وَإِنَاثًاۖ
അവന്‍ ആക്കുന്നു = وَيَجْعَلُ
അവനിച്ഛിക്കുന്നവരെ = مَن يَشَاءُ
വന്ധ്യന്‍ = عَقِيمًاۚ
തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ = إِنَّهُ
സകലതും അറിയുന്നവനാണ് = عَلِيمٌ
എന്തിനും കഴിവുറ്റവനും = قَدِيرٌ
ഒരു മനുഷ്യന്നും ഉണ്ടാവുകയില്ല = وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ
അവനോട് സംസാരിക്കുകയെന്നത് = أَن يُكَلِّمَهُ
അല്ലാഹു = اللَّهُ
ദിവ്യബോധനമായിട്ടല്ലാതെ = إِلَّا وَحْيًا
അല്ലെങ്കില്‍ മറക്കുപിന്നില്‍നിന്ന് = أَوْ مِن وَرَاءِ حِجَابٍ
അല്ലെങ്കില്‍ അവന്‍ അയച്ചുകൊണ്ട് = أَوْ يُرْسِلَ
ഒരു ദൂതനെ = رَسُولًا
അപ്പോള്‍ അദ്ദേഹം ബോധനം നല്‍കുന്നു = فَيُوحِيَ
അവന്റെ അനുമതിയോടെ = بِإِذْنِهِ
അവനിച്ഛിക്കുന്നത് = مَا يَشَاءُۚ
തീര്‍ച്ചയായും അവന്‍ (അല്ലാഹു) = إِنَّهُ
ഉന്നതനാണ് = عَلِيٌّ
അഭിജ്ഞനും = حَكِيمٌ
അപ്രകാരം = وَكَذَٰلِكَ
നാം ബോധനം നല്‍കി = أَوْحَيْنَا
നിനക്ക് = إِلَيْكَ
ഒരു ചൈതന്യം = رُوحًا
നമ്മുടെ ശാസനയില്‍നിന്ന് = مِّنْ أَمْرِنَاۚ
നിനക്കറിയാമായിരുന്നില്ല = مَا كُنتَ تَدْرِي
വേദമെന്തെന്ന് = مَا الْكِتَابُ
വിശ്വാസമെന്തെന്നും = وَلَا الْإِيمَانُ
എന്നാല്‍ = وَلَٰكِن
നാം അതിനെ ആക്കി = جَعَلْنَاهُ
ഒരു വെളിച്ചം = نُورًا
അത് മുഖേന നാം സന്‍മാര്‍ഗ ദര്‍ശനം നല്‍കുന്നു = نَّهْدِي بِهِ
നാം ഇച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് = مَن نَّشَاءُ
നമ്മുടെ ദാസരില്‍നിന്ന് = مِنْ عِبَادِنَاۚ
തീര്‍ച്ചയായും നീ = وَإِنَّكَ
നീ മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്യുന്നു = لَتَهْدِي
നേരായ പാതയിലേക്ക് = إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ
അല്ലാഹുവിന്റെ പാതയിലേക്ക് = صِرَاطِ اللَّهِ
അവന്റേതാകുന്നു = الَّذِي لَهُ
ആകാശങ്ങളിലുള്ളത് = مَا فِي السَّمَاوَاتِ
ഭൂമിയിലുള്ളതും = وَمَا فِي الْأَرْضِۗ
അറിയുക = أَلَا
അല്ലാഹുവിങ്കലേക്ക് = إِلَى اللَّهِ
ചെന്നെത്തുന്നു = تَصِيرُ
കാര്യങ്ങള്‍ = الْأُمُورُ

وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن وَلِيٍّ مِّن بَعْدِهِۗ وَتَرَى الظَّالِمِينَ لَمَّا رَأَوُا الْعَذَابَ يَقُولُونَ هَلْ إِلَىٰ مَرَدٍّ مِّن سَبِيلٍ ﴿٤٤﴾ وَتَرَاهُمْ يُعْرَضُونَ عَلَيْهَا خَاشِعِينَمِنَ الذُّلِّ يَنظُرُونَ مِن طَرْفٍ خَفِيٍّۗ وَقَالَ الَّذِينَ آمَنُوا إِنَّ الْخَاسِرِينَ الَّذِينَ خَسِرُوا أَنفُسَهُمْ وَأَهْلِيهِمْ يَوْمَ الْقِيَامَةِۗ أَلَا إِنَّ الظَّالِمِينَ فِي عَذَابٍ مُّقِيمٍ﴿٤٥﴾ وَمَا كَانَ لَهُم مِّنْ أَوْلِيَاءَ يَنصُرُونَهُم مِّن دُونِ اللَّهِۗ وَمَن يُضْلِلِ اللَّهُ فَمَا لَهُ مِن سَبِيلٍ ﴿٤٦﴾

اسْتَجِيبُوا لِرَبِّكُم مِّن قَبْلِ أَن يَأْتِيَ يَوْمٌ لَّا مَرَدَّ لَهُ مِنَ اللَّهِۚ مَا لَكُم مِّن مَّلْجَإٍ يَوْمَئِذٍ وَمَا لَكُم مِّن نَّكِيرٍ ﴿٤٧﴾ فَإِنْ أَعْرَضُوا فَمَا أَرْسَلْنَاكَ عَلَيْهِمْ حَفِيظًاۖ إِنْ عَلَيْكَ إِلَّا الْبَلَاغُۗ وَإِنَّا إِذَا أَذَقْنَا الْإِنسَانَ مِنَّا رَحْمَةً فَرِحَ بِهَاۖ وَإِن تُصِبْهُمْ سَيِّئَةٌ بِمَا قَدَّمَتْ أَيْدِيهِمْ فَإِنَّ الْإِنسَانَ كَفُورٌ ﴿٤٨﴾

لِّلَّهِ مُلْكُ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِۚ يَخْلُقُ مَا يَشَاءُۚ يَهَبُ لِمَن يَشَاءُ إِنَاثًا وَيَهَبُ لِمَن يَشَاءُ الذُّكُورَ ﴿٤٩﴾ أَوْ يُزَوِّجُهُمْ ذُكْرَانًا وَإِنَاثًاۖ وَيَجْعَلُ مَن يَشَاءُ عَقِيمًاۚإِنَّهُ عَلِيمٌ قَدِيرٌ ﴿٥٠﴾

وَمَا كَانَ لِبَشَرٍ أَن يُكَلِّمَهُ اللَّهُ إِلَّا وَحْيًا أَوْ مِن وَرَاءِ حِجَابٍ أَوْ يُرْسِلَ رَسُولًا فَيُوحِيَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُۚ إِنَّهُ عَلِيٌّ حَكِيمٌ ﴿٥١﴾ وَكَذَٰلِكَ أَوْحَيْنَا إِلَيْكَ رُوحًامِّنْ أَمْرِنَاۚ مَا كُنتَ تَدْرِي مَا الْكِتَابُ وَلَا الْإِيمَانُ وَلَٰكِن جَعَلْنَاهُ نُورًا نَّهْدِي بِهِ مَن نَّشَاءُ مِنْ عِبَادِنَاۚ وَإِنَّكَ لَتَهْدِي إِلَىٰ صِرَاطٍ مُّسْتَقِيمٍ ﴿٥٢﴾ صِرَاطِ اللَّهِ الَّذِي لَهُ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَمَا فِي الْأَرْضِۗ أَلَا إِلَى اللَّهِ تَصِيرُ الْأُمُورُ ﴿٥٣﴾

(44-46) ഒരുവനെ അല്ലാഹു ദുര്‍മാര്‍ഗത്തിലെറിയുന്നുവെങ്കില്‍ അല്ലാഹുവിനുശേഷം അവനെ രക്ഷിക്കുന്നവരാരുമില്ല.69 ഈ ധിക്കാരികള്‍ ശിക്ഷയെ കാണുംനേരം, ഇനി തിരിച്ചുപോകാന്‍ വല്ല മാര്‍ഗവുമുണ്ടോ എന്നു ചോദിക്കുന്നതായി നിനക്കു കാണാം.70 നരകത്തിനു മുന്നില്‍ ഹാജരാക്കപ്പെടുമ്പോള്‍ അവര്‍ അപമാനഭാരത്താല്‍ കുനിഞ്ഞുപോകുന്നതും നരകത്തെ ഒളികണ്ണിട്ടുനോക്കുന്നതും നിനക്കു കാണാം.71സത്യവിശ്വാസികളായിരുന്നവര്‍ അന്നേരം പറയും: ഈ പുനരുത്ഥാന നാളില്‍ തങ്ങളെയും തങ്ങളുടെ ബന്ധപ്പെട്ടവരെയും നഷ്ടത്തിലകപ്പെടുത്തിയവരാകുന്നു യഥാര്‍ഥത്തില്‍ തികഞ്ഞ നഷ്ടം ഭവിച്ചവര്‍. അറിഞ്ഞിരിക്കുവിന്‍, ധിക്കാരികളായ ജനം സ്ഥിരമായ ശിക്ഷയില്‍ പതിക്കുന്നതാകുന്നു. അല്ലാഹുവില്‍നിന്ന് അവരെ മോചിപ്പിക്കുന്ന ഒരു രക്ഷാധികാരിയും ഇവര്‍ക്കുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. അല്ലാഹു ആരെയെങ്കിലും ദുര്‍മാര്‍ഗത്തിലാക്കിയാല്‍, അവന്ന് പിന്നെ മോചനമാര്‍ഗമൊന്നുമില്ലതന്നെ.

(47-48) ഒരു ശക്തിക്കും അല്ലാഹുവിങ്കല്‍നിന്നു തട്ടിമാറ്റാനാവാത്ത72 ആ ദിനം വന്നണയും മുമ്പ് നിങ്ങളുടെ നാഥന്റെ സന്ദേശം കൈക്കൊള്ളുവിന്‍. അന്നാളില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് ഒരഭയസ്ഥാനവുമുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല. നിങ്ങളുടെ സ്ഥിതി മാറ്റാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവരായി ആരുമുണ്ടായിരിക്കുകയില്ല.73 ഇനിയും ജനം പുറംതിരിഞ്ഞുപോവുകയാണെങ്കില്‍, പ്രവാചകാ, നാം നിന്നെ അവരുടെ മേല്‍നോട്ടക്കാരനായി നിയോഗിച്ചിട്ടില്ല.74 സന്ദേശമെത്തിച്ചുകൊടുക്കുക മാത്രമാകുന്നു നിന്റെ ബാധ്യത. മനുഷ്യന്റെ സ്ഥിതിയെന്തെന്നാല്‍, നമ്മുടെ അനുഗ്രഹമാസ്വദിപ്പിച്ചാല്‍ അതിലവന്‍ നിഗളിക്കുകയായി. സ്വകരങ്ങള്‍ പ്രവര്‍ത്തിച്ചതിന്റെ ഫലമായി വല്ല ദോഷവും ബാധിച്ചാലോ, അപ്പോഴവനതാ കടുത്ത കൃതഘ്‌നനായിത്തീരുന്നു75 .

(49-50) അല്ലാഹു ആകാശ-ഭൂമികളുടെ ആധിപത്യത്തിനുടയവനാകുന്നു.76 അവനിച്ഛിക്കുന്നതെന്തും സൃഷ്ടിക്കുന്നു. ഇച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പെണ്‍മക്കളെ സമ്മാനിക്കുന്നു. ഇച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് ആണ്‍മക്കളെ സമ്മാനിക്കുന്നു. അവനിച്ഛിക്കുന്നവര്‍ക്ക് പെണ്‍കുട്ടികളെയും ആണ്‍കുട്ടികളെയും ഒന്നിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. ഇച്ഛിക്കുന്നവരെ വന്ധ്യരാക്കുന്നു. അവന്‍ ഒക്കെയും അറിയുന്നവനും എന്തിനും കഴിവുള്ളവനുമല്ലോ77 .

(51-53) 78 ഒരു മനുഷ്യന്നും, അല്ലാഹു അയാളോട് മുഖാമുഖം സംസാരിക്കുകയെന്ന അവസ്ഥയില്ല. അവന്റെ ഭാഷണമോ, വഹ്‌യ് (സൂചന)രൂപത്തിലാകുന്നു.79 അല്ലെങ്കില്‍ മറയ്ക്കു പിന്നില്‍നിന്ന്;80 അതുമല്ലെങ്കില്‍ അവനൊരു സന്ദേശവാഹകനെ (മലക്കിനെ) നിയോഗിക്കുന്നു. അത് അവന്റെ ആജ്ഞാനുസാരം അവനിച്ഛിക്കുന്നത് ബോധനം ചെയ്യുന്നു.81 അവന്‍ അത്യുന്നതനും അഭിജ്ഞനുമല്ലോ.82ഇപ്രകാരം പ്രവാചകാ, നമ്മുടെ ശാസനയാല്‍ ഒരു ചൈതന്യം നാം നിന്നിലേക്കു ബോധനം ചെയ്തിരിക്കുകയാകുന്നു.83 വേദമെന്താണ്, സത്യവിശ്വാസമെന്താണ് എന്നൊന്നും നിനക്ക് ഒരു പിടിപാടുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.84 എന്നാല്‍, ആ ചൈതന്യത്തെ നാം ഒരു വെളിച്ചമാക്കിത്തന്നു. നമ്മുടെ ദാസന്മാരില്‍ നാമുദ്ദേശിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അതുവഴി സന്മാര്‍ഗദര്‍ശനം നല്‍കുന്നു. നിശ്ചയം, നീ നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് സന്മാര്‍ഗത്തിലേക്കുതന്നെയാകുന്നു; ആകാശ-ഭൂമികളിലുള്ള സകലതിനും ഉടയവനായ അല്ലാഹുവിന്റെ മാര്‍ഗത്തിലേക്ക്. അറിഞ്ഞിരിക്കുവിന്‍, സകല സംഗതികളും അല്ലാഹുവിലേക്ക് മടങ്ങുന്നതാകുന്നു85 .

==========

69. ആശയമിതാണ്: അല്ലാഹു അവര്‍ക്ക് ഖുര്‍ആനാകുന്ന അതിവിശിഷ്ട വേദമവതരിപ്പിച്ചുകൊടുത്തിരിക്കുന്നു. അത് വളരെ ബുദ്ധിപരവും ഹൃദയാവര്‍ജകവുമായ രീതിയില്‍ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളെക്കുറിച്ച് ജ്ഞാനം നല്‍കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയും ശരിയായ ജീവിതസരണി വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. അവര്‍ക്ക് മാര്‍ഗദര്‍ശകനായി അയച്ചുകൊടുത്തിട്ടുള്ള മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെപ്പോലെ വിശിഷ്ട ചര്യയും സ്വഭാവവുമുള്ള ഒരാളെ ഒരിക്കലും അവരുടെ കണ്ണുകള്‍ കണ്ടിട്ടില്ല. ഈ വേദാന്തത്തിന്റെയും പ്രവാചകന്റെയും ശിക്ഷണ ശീലനങ്ങളുടെ ഫലം, വിശ്വാസം കൈക്കൊണ്ടവരുടെ ജീവിതത്തിലൂടെ അല്ലാഹു ഇവരെ കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ടിട്ടും ഒരുവന്‍ ഈ മാര്‍ഗദര്‍ശനത്തിനു പുറംതിരിയുകയാണെങ്കില്‍ അല്ലാഹു അവനെ അവന്ന് മുക്തനാവാനിഷ്ടമില്ലാത്ത ദുര്‍മാര്‍ഗത്തിലേക്കുതന്നെ തള്ളിവിടുന്നു. അല്ലാഹുതന്നെ തന്റെ സന്മാര്‍ഗത്തില്‍നിന്ന് അകറ്റിയവനെ നേര്‍വഴിക്ക് കൊണ്ടുവരാന്‍ ആര്‍ക്കു കഴിയും?

70. അതായത്, ഇന്ന് തിരിച്ചുവരാനുള്ള അവസരമാണ്. ഇവര്‍ തിരിച്ചുവരാന്‍ വിസമ്മതിക്കുന്നു. നാളെ തീര്‍പ്പുകല്‍പിക്കുകയും ശിക്ഷ നടപ്പാക്കപ്പെടുകയും ചെയ്തിരിക്കും. അപ്പോള്‍ സ്വന്തം ദൗര്‍ഭാഗ്യം കണ്ട് ഇക്കൂട്ടര്‍ ആശിച്ചുപോകും, ഇനി തിരിച്ചുവരാന്‍ അവസരം കിട്ടിയെങ്കില്‍ എന്ന്.

71. ഒരു ഭയങ്കര ദൃശ്യം മുമ്പില്‍ കാണുകയും താനുടനെ ആ വിപത്തിന്റെ പിടിയിലകപ്പെടുമെന്നു തോന്നുകയും ചെയ്താല്‍, ആദ്യം ഭയംകൊണ്ട് കണ്ണ് രണ്ടും ഇറുകെ ചിമ്മുകയാണ് മനുഷ്യന്റെ സ്വഭാവം. പിന്നെ അത് എന്തുതരം വിപത്താണെന്നും താനതില്‍നിന്ന് എത്രത്തോളം അകലെയാണെന്നും നോക്കാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നു. എങ്കിലും തലയുയര്‍ത്തി നല്ലവണ്ണം നോക്കാനുള്ള ധൈര്യം അവന്നുണ്ടാവില്ല. അതുകൊണ്ട് ഇടക്കിടെ അല്‍പം കണ്ണുതുറന്ന് ഇടങ്കണ്ണിട്ടു നോക്കുകയും ഉടനെ ഭയാധിക്യത്താല്‍ കണ്ണടച്ചുപിടിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. നരകത്തിലേക്ക് പോകുന്നവരുടെ ഈ അവസ്ഥയാണ് പ്രകൃത സൂക്തം ചിത്രീകരിക്കുന്നത്.

72. അതായത്, അല്ലാഹു അത് തട്ടിമാറ്റുകയില്ല. അത് തട്ടിമാറ്റാന്‍ കഴിവുള്ള മറ്റൊരാളൊട്ടില്ലതാനും.

73. مَا لَكُمْ مِّن نَّكِيرٍ എന്നാണ് സൂക്തത്തിലുള്ളത്. ഈ വാക്യത്തിന് പല ആശയങ്ങളുണ്ട്: ഒന്ന്, നിങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തം ചെയ്തികളില്‍ ഒന്നിനെയും നിഷേധിക്കാനാവില്ല. രണ്ട്, നിങ്ങള്‍ക്ക് വേഷംമാറി ഒളിവില്‍ പോകാനൊന്നും കഴിയില്ല. മൂന്ന്, നിങ്ങളെ എന്തുതന്നെ ചെയ്താലും അതില്‍ പ്രതിഷേധിക്കാനോ അതൃപ്തി പ്രകടിപ്പിക്കാനോ സാധിക്കുകയില്ല. നാല്, നിങ്ങളകപ്പെടുത്തപ്പെടുന്ന അവസ്ഥയെ മാറ്റുക നിങ്ങളുടെ കഴിവില്‍ പെട്ടതായിരിക്കുകയില്ല.

74. എങ്ങനെയെങ്കിലും ഇവരെ നേര്‍വഴിക്കുതന്നെ കൊണ്ടുവന്നേ തീരൂ എന്നൊന്നും താങ്കളെ ചുമതലപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല എന്നര്‍ഥം. ഇക്കൂട്ടര്‍ എന്തുകൊണ്ട് നേര്‍വഴിക്കു വന്നില്ല എന്ന് താങ്കളോട് ചോദിക്കുകയുമില്ല.

75. മനുഷ്യന്‍ എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശിച്ചത്, മുകളില്‍ പരാമര്‍ശിക്കപ്പെട്ട അല്‍പരും അധമരുമായ ആളുകളെയാണ്. അല്‍പം ഭൗതിക വിഭവങ്ങള്‍ ലഭിക്കുമ്പോഴേക്കും അവര്‍ മതിമറക്കുന്നു. കാര്യം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുത്ത് സന്‍മാര്‍ഗത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാനുള്ള ശ്രമങ്ങള്‍ക്കൊന്നും പിന്നെ വഴങ്ങുകയില്ല. പക്ഷേ, സ്വന്തം ചെയ്തികളുടെ ഫലമായി വല്ലപ്പോഴും ആപത്തുകള്‍ വന്നുഭവിച്ചാലോ, അവന്‍ തന്റെ ഭാഗ്യദോഷത്തെച്ചൊല്ലി വിലപിക്കുകയായി. അല്ലാഹു നല്‍കിയ അനുഗ്രഹങ്ങളെല്ലാം അപ്പോഴവന്‍ മറന്നുപോകുന്നു. തനിക്കുവന്ന വിപത്തുകള്‍ താന്‍ ചെയ്ത തെറ്റുകളുടെ ഫലമാണെന്ന് മനസ്സിലാക്കാന്‍ ഒരിക്കലുമവന്‍ ശ്രമിക്കുകയില്ല. ഈ വിധത്തില്‍ സൗഭാഗ്യാവസ്ഥ അവന്റെ സംസ്‌കരണത്തിന് സഹായകമാകുന്നില്ല. അവനെ പാഠം പഠിപ്പിച്ച് നേര്‍വഴിക്കു നയിക്കാന്‍ ദൗര്‍ഭാഗ്യാവസ്ഥക്കും കഴിയുന്നില്ല. പ്രഭാഷണ പശ്ചാത്തലം വീക്ഷിച്ചാല്‍ ഇത് അഭിസംബോധിതരുടെ നിലപാടിനോടുള്ള പരിഹാസമാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. പക്ഷേ, അവരെ അഭിമുഖീകരിച്ചുകൊണ്ട് നിങ്ങളുടെ അവസ്ഥ ഇതാണെന്നു പറഞ്ഞിട്ടില്ല. മനുഷ്യരില്‍ പൊതുവെ ഇങ്ങനെയൊരു ദൗര്‍ബല്യം കാണപ്പെടുന്നുവെന്നും അതാണ് അവരുടെ വൈകല്യത്തിന്റെ അടിസ്ഥാന കാരണമെന്നുമാണ് പറഞ്ഞത്. ഇതുവഴി യുക്തിപൂര്‍ണമായ പ്രബോധനത്തിന്റെ ഒരു ബിന്ദു കൈവരുന്നു. പ്രബോധന വേളയില്‍ സംബോധിതരുടെ ദൗര്‍ബല്യത്തെ നേര്‍ക്കുനേരെ വ്രണപ്പെടുത്തിക്കൂടാ എന്നാണത്. അതുവഴി അവര്‍ പ്രകോപിതരാവാനിടയാകരുത്. എന്നാല്‍, മനസ്സാക്ഷി പൂര്‍ണമായും മരിച്ചിട്ടില്ലാത്തവര്‍ തങ്ങളുടെ ന്യൂനതകള്‍ സാവകാശം മനസ്സിലാക്കാന്‍ ശ്രമിക്കേണ്ടതിന് അതിനെ സാമാന്യമായി പരാമര്‍ശിക്കുകയും വേണം.

76. അതായത്, സത്യനിഷേധത്തിന്റെയും ബഹുദൈവത്വത്തിന്റെയും മൂഢതയിലകപ്പെട്ടവര്‍ ഗ്രഹിക്കാനൊരുക്കമില്ലെങ്കില്‍ വേണ്ട, യാഥാര്‍ഥ്യം സ്വന്തം നിലയില്‍ യാഥാര്‍ഥ്യംതന്നെയാണ്. ആകാശഭൂമികളുടെ ആധിപത്യം ഈ ലോകത്തെ നാമമാത്ര രാജാക്കന്മാരിലും സര്‍വാധിപതികളിലും നേതാക്കളിലുമൊന്നും ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. ഏതെങ്കിലും പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കോ പുണ്യവാളന്മാര്‍ക്കോ ദേവീദേവന്‍മാര്‍ക്കോ ഒന്നുമില്ല, അതില്‍ യാതൊരു പങ്കും. അതിന്റെ ഉടമസ്ഥന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാകുന്നു. അവനെ എതിര്‍ക്കാന്‍ പുറപ്പെടുന്നവന്‍ തന്റെ ശക്തികൊണ്ട് വിജയിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല. ജനം തങ്ങളുടെ മൗഢ്യംകൊണ്ട്, ദൈവികാധികാരങ്ങള്‍ക്കുടയവരായി കരുതുന്ന ശക്തികളിലാര്‍ക്കും അവനെ രക്ഷിക്കാനാവുകയുമില്ല.

77. അല്ലാഹുവിന്റെ ആധിപത്യം കേവലം (Absolute) ആണെന്നതിനുള്ള തെളിഞ്ഞ സ്ഥിരീകരണമാണിത്. ഒരു മനുഷ്യന്‍, അയാള്‍ ഐഹികമായ അധികാരശക്തികളാല്‍ വലിയവനില്‍ വലിയവനായി വിഹരിക്കുന്നവനാകട്ടെ, ആത്മീയശക്തികള്‍ക്കുടയവനായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുന്നവനാകട്ടെ, മറ്റുള്ളവര്‍ മോഹിക്കുന്നതു പ്രകാരം പോയിട്ട്, തനിക്കുതന്നെ താന്‍ മോഹിക്കുന്നതനുസരിച്ചുള്ള സന്താനങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കാന്‍ പോലും കഴിവുള്ളവനല്ല. ദൈവം വന്ധ്യനാക്കിയ ഒരുവനെ ഒരു ചികില്‍സക്കും ഔഷധത്തിനും മന്ത്രവാദത്തിനും പ്രജനനശേഷിയുള്ളവനാക്കാന്‍ കഴിയില്ല. ദൈവം പെണ്‍മക്കളെ മാത്രം നല്‍കിയ ഒരാള്‍ക്ക് ഒരാണ്‍കുട്ടിയെയെങ്കിലും നേടാന്‍ ഒരുപായവുമില്ല. ദൈവം ആണ്‍കുട്ടികളെ മാത്രം വിധിച്ചവന്ന് ഒരു പെണ്‍കുഞ്ഞിനെ കിട്ടാനുമില്ല, ഒരു വഴിയും. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളില്‍ എല്ലാവരും തികച്ചും നിസ്സഹായരാകുന്നു. ഇതെല്ലാം കണ്ടിട്ടും വല്ലവന്നും ദൈവത്തിന്റെ ദിവ്യത്വത്തില്‍ അധികാരമുണ്ടെന്ന് വാദിക്കുകയോ വല്ല അസ്തിത്വങ്ങള്‍ക്കും ദൈവികാധികാരങ്ങളില്‍ സ്വാധീനമുണ്ടെന്ന് കരുതുകയോ ആണെങ്കില്‍ അവന്റെ ഉള്‍ക്കാഴ്ചയില്ലായ്മ മാത്രമാണത് വിളിച്ചോതുന്നത്. ആ മൂഢതയുടെ ദുഷ്ഫലം അവന്‍ അനുഭവിക്കേണ്ടതായിത്തന്നെ വരും. ഒരാള്‍ സ്വന്തം നിലയില്‍ വല്ലതിനെയും വല്ലതുമായി ധരിച്ചുവെച്ചതുകൊണ്ട്, യാഥാര്‍ഥ്യം അണു അളവ് മാറാന്‍ പോകുന്നില്ല.

78. പ്രഭാഷണം സമാപിപ്പിച്ചുകൊണ്ട്, ആരംഭത്തില്‍ അരുളിയ വിഷയത്തിലേക്കുതന്നെ തിരിയുകയാണ്. ആശയം നന്നായി ഗ്രഹിക്കുന്നതിന് സൂറയുടെ തുടക്കത്തിലെ സൂക്തങ്ങളും അവയുടെ വ്യാഖ്യാനക്കുറിപ്പുകളും ഒരിക്കല്‍കൂടി വായിച്ചുനോക്കുന്നത് നന്നായിരിക്കും 42:1 .

79. ഇവിടെ വഹ്‌യ് കൊണ്ടുദ്ദേശിച്ചത് ജ്ഞാനോദയം, ബോധോദയം, മനസ്സില്‍ ഒരാശയം നിക്ഷേപിക്കുക എന്നിവയോ, ഇബ്‌റാഹീമിനും യൂസുഫിനും (അ) അനുഭവപ്പെട്ടതുപോലെ (യൂസുഫ്: 4  , 100  ; അസ്സ്വാഫ്ഫാത്ത്: 102  ) സ്വപ്നത്തില്‍ വല്ലതും കാണിക്കുകയോ ആകുന്നു.

80. വാക്ക് കേള്‍ക്കുകയും വക്താവിനെ കാണാതായിരിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അശരീരിയാണ് ഉദ്ദേശ്യം. ത്വൂര്‍ പര്‍വതച്ചെരുവില്‍വെച്ച് മൂസാ നബി(അ)ക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടതിതാണ്. ഒരു വൃക്ഷത്തില്‍നിന്ന് അദ്ദേഹം ശബ്ദംകേട്ടു. പക്ഷേ, വക്താവ് അദൃശ്യനായിരുന്നു. (ത്വാഹാ: 11-48  ; അന്നംല്: 8-12  ; അല്‍ഖസ്വസ്വ്: 30-35  )

81. വേദപുസ്തകങ്ങളെല്ലാം പ്രവാചകന്മാരിലേക്കെത്തിയ വെളിപാടിന്റെ രൂപമാണിത്. ചിലയാളുകള്‍ ഈ വാക്യത്തെ തെറ്റിദ്ധരിച്ച് ഇങ്ങനെ അര്‍ഥം കൊടുത്തിട്ടുണ്ട്: 'അല്ലാഹുവിന്റെ സന്ദേശം അവന്റെ ആജ്ഞയാല്‍ ബഹുജനങ്ങള്‍ക്കെത്തിച്ചുകൊടുക്കുന്ന ഒരു ദൂതനെ അയക്കുന്നു.' എന്നാല്‍, ഖുര്‍ആനിക വാക്യം فَيُوحِىَ بِإِذْنِهِ مَا يَشَاءُ (അങ്ങനെ ദൂതന്‍ അവന്റെ ആജ്ഞയാല്‍ അവനിച്ഛിക്കുന്നത് ബോധനം ചെയ്യുന്നു) എന്നാണ്. ഈ വാക്യംതന്നെ ആ അര്‍ഥകല്‍പന അബദ്ധമാണെന്ന് തികച്ചും വ്യക്തമാക്കുന്നുണ്ട്. പ്രവാചകന്‍മാര്‍ ബഹുജനങ്ങള്‍ക്കിടയില്‍ നടത്തുന്ന പ്രബോധനത്തെ ഖുര്‍ആന്‍ എവിടെയും 'വഹ്‌യ്' എന്നു വ്യവഹരിച്ചിട്ടില്ല. മനുഷ്യന്‍ മനുഷ്യനോട് പരസ്യമായി സംസാരിക്കുന്നതിന് 'വഹ്‌യ്' എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കാന്‍ അറബി ഭാഷയിലും ഒരു പഴുതുമില്ല. 'വഹ്‌യി'ന്റെ അര്‍ഥംതന്നെ ഗോപ്യവും ദ്രുതവുമായ സൂചനകള്‍ എന്നാണല്ലോ. അറബി ഭാഷയില്‍ ഒരു പിടിപാടുമില്ലാത്തവരേ, പ്രവാചകന്‍മാരുടെ പ്രബോധനത്തെ കുറിക്കാന്‍ ഈ പദമുപയോഗിക്കൂ.

82. അതായത്, മനുഷ്യനോട് നേരിട്ടു സംസാരിക്കുന്നതില്‍നിന്ന് അതീതനാംവണ്ണം വളരെ ഉന്നതനാണവന്‍. അവന്റെ അതുല്യമായ യുക്തിജ്ഞാനമാവട്ടെ, തന്റെ ഏതെങ്കിലും ദാസന്ന് മാര്‍ഗദര്‍ശനമെത്തിച്ചുകൊടുക്കാന്‍ നേരിട്ടുള്ള സംഭാഷണമല്ലാത്ത ഒരുപാധി ആവിഷ്‌കരിക്കാന്‍ അശക്തമല്ലതാനും.

83. 'ഇപ്രകാരം' എന്നതുകൊണ്ട് സൂചിപ്പിക്കുന്നത് ഒടുവില്‍ പറഞ്ഞ രീതിയെ മാത്രമല്ല, മുകളില്‍ പറഞ്ഞ മൂന്നു രീതികളെയുമാകുന്നു. 'റൂഹ്' (ചൈതന്യം) എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം വെളിപാടോ, വെളിപാടിലൂടെ പ്രവാചകനു നല്‍കപ്പെട്ട ജ്ഞാനമോ ആകുന്നു. നബി(സ) ഈ മൂന്നു രീതികളിലൂടെയും മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നു എന്ന കാര്യം ഖുര്‍ആനിലൂടെയും ഹദീസുകളിലൂടെയും സ്ഥിരപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. i) ഹ. ആഇശ(റ) നിവേദനം ചെയ്യുന്നു:നബി(സ)ക്ക് വഹ്‌യ് വരാന്‍ തുടങ്ങിയതുതന്നെ സത്യസ്വപ്നങ്ങളിലൂടെയായിരുന്നു (ബുഖാരി, മുസ്‌ലിം). ഇത് പില്‍ക്കാലത്തും തുടര്‍ന്നുവന്നു. തിരുമേനിക്ക് ഏതെങ്കിലും ജ്ഞാനം നല്‍കുകയോ വല്ല കാര്യങ്ങളും വെളിപ്പെടുത്തിക്കൊടുക്കുകയോ ചെയ്ത നിരവധി സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ഹദീസുകളില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചതായി കാണാം. തിരുമേനിയുടെ ഒരു സ്വപ്നദര്‍ശനത്തെക്കുറിച്ച് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനും വ്യക്തമായി പ്രസ്താവിച്ചിരിക്കുന്നു (അല്‍ഫത്ഹ്: 27  ). കൂടാതെ, ഇന്ന കാര്യം എന്റെ മനസ്സില്‍ നിക്ഷേപിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എനിക്ക് വ്യക്തമാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു, എനിക്ക് ഇന്ന വിധി ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു, ഇന്നത് നിരോധിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു എന്നൊക്കെ അനേകം ഹദീസുകളില്‍ പ്രസ്താവിച്ചുകാണാം. ഇത്തരം കാര്യങ്ങളെല്ലാം വഹ്‌യിന്റെ പ്രഥമ വിഭാഗവുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാകുന്നു. ഖുദ്‌സിയായ ഹദീസുകളിലധികവും ഈ ഇനത്തില്‍പെടുന്നു. ii) മിഅ്‌റാജ് വേളയില്‍ തിരുമേനി(സ) വഹ്‌യിന്റെ രണ്ടാമത്തെ ഇനത്താലും ആദരിക്കപ്പെട്ടു. പഞ്ചനമസ്‌കാരങ്ങളനുശാസിക്കപ്പെട്ടതും തിരുമേനി അല്ലാഹുവിനോട് അതില്‍ ആവര്‍ത്തിച്ച് ഇളവിനപേക്ഷിച്ചതുമെല്ലാം അനേകം സ്വഹീഹായ ഹദീസുകളില്‍ വന്നിട്ടുണ്ടല്ലോ. മൂസാ നബി(അ) ത്വൂര്‍പര്‍വതച്ചെരുവില്‍ വെച്ച് അല്ലാഹുവുമായി സംസാരിച്ചതുപോലെ ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ മുഹമ്മദ് നബി(സ)യും അല്ലാഹുവും തമ്മില്‍ സംസാരിക്കുകയായിരുന്നുവെന്നാണ് നിവേദനങ്ങളില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്ന ആ സംഭവത്തിന്റെ സ്വഭാവത്തില്‍നിന്ന് മനസ്സിലാകുന്നത്. iii) മൂന്നാമത്തെ ഇനമാകട്ടെ, അതിന് വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍തന്നെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. ജിബ്‌രീല്‍(അ) മുഖേന നബി(സ)യിലേക്ക് സന്ദേശമെത്തിക്കുകയാണത്. (അല്‍ബഖറ: 97  ; അശ്ശുഅറാഅ്: 192-195  )

84. പ്രവാചകത്വം ലഭിക്കുന്നതിനു മുമ്പ് തിരുനബി(സ)യുടെ മനസ്സില്‍, എനിക്കൊരു വേദം ലഭിക്കാന്‍ പോകുന്നുവെന്നോ ലഭിക്കേണമെന്നോ ഉള്ള സങ്കല്‍പംപോലും ഉളവായിട്ടില്ല. എന്നല്ല, വേദഗ്രന്ഥങ്ങളെക്കുറിച്ചും അതിലെ അധ്യാപനങ്ങളെക്കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന് ഒന്നുംതന്നെ അറിഞ്ഞുകൂടായിരുന്നു. ഈ അവസ്ഥയിലും അദ്ദേഹത്തിന് അല്ലാഹുവില്‍ വിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നുവെന്നത് ശരിതന്നെ. പക്ഷേ, അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ച് മനുഷ്യന്‍ വിശ്വസിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങളെന്തൊക്കെയാണെന്ന വിശദാംശങ്ങള്‍ അദ്ദേഹം ബോധപൂര്‍വം അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല. അല്ലാഹുവിനോടൊപ്പം മലക്കുകള്‍, വേദം, പ്രവാചകത്വം, പരലോകം തുടങ്ങി ധാരാളം കാര്യങ്ങളംഗീകരിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നതിനെ സംബന്ധിച്ചും അറിവില്ലായിരുന്നു. ഈ രണ്ടു സംഗതികളും മക്കയിലെ നിഷേധികള്‍ക്ക് അജ്ഞാതമായിരുന്നില്ല. ആകസ്മികമായി ഒരുനാള്‍ പ്രവാചകത്വം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് എപ്പോഴെങ്കിലും തിരുമേനിയുടെ നാവില്‍നിന്ന് വേദഗ്രന്ഥത്തെക്കുറിച്ചുള്ള പരാമര്‍ശം കേട്ടിട്ടുണ്ടെന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കാന്‍ മക്കയിലാര്‍ക്കും സാധിക്കുകയില്ലായിരുന്നു. ആളുകള്‍ ഇന്നയിന്ന സംഗതികളിലൊക്കെ വിശ്വസിക്കണമെന്ന് അദ്ദേഹം പറയുന്നതായി കേട്ടവരുമില്ല, ആരും. നാല്‍പത് വര്‍ഷക്കാലം ഒപ്പം കൂടിക്കലര്‍ന്നു കഴിഞ്ഞവരാരും അദ്ദേഹത്തില്‍നിന്ന് വേദം, വിശ്വാസം തുടങ്ങിയ പദങ്ങള്‍ പോലും കേള്‍ക്കാതിരിക്കുക, നാല്‍പത് വര്‍ഷങ്ങള്‍ക്കു ശേഷം പെട്ടെന്ന് അത്തരം വിഷയങ്ങളെക്കുറിച്ച് നിരന്തരം പ്രഭാഷണങ്ങള്‍ നടത്തിത്തുടങ്ങുക, നേരത്തേ പ്രവാചകനാകാന്‍ പരിപാടിയിട്ടു നടന്ന ഒരാളുടെ അവസ്ഥ ഏതായാലും ഇങ്ങനെയായിരിക്കുക വയ്യല്ലോ.

85. സത്യനിഷേധികള്‍ക്കുള്ള ഒടുവിലത്തെ താക്കീതാണിത്. താല്‍പര്യമിതാണ്: പ്രവാചകന്‍ പറഞ്ഞു: നിങ്ങള്‍ കേട്ടു, തള്ളിക്കളഞ്ഞു. ഇതോടുകൂടി സംഗതി അവസാനിക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല. ഇഹലോകത്ത് എന്തു നടന്നുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവോ അതെല്ലാം അല്ലാഹുവിന്റെ മുമ്പില്‍ ഹാജരാക്കപ്പെട്ടേ പറ്റൂ. ഒടുവില്‍ അവര്‍ക്ക് എന്ത് പരിണതിയാണുള്ളതെന്ന് അവന്റെ കോടതിയുടെ വിധിയുണ്ടാകേണ്ടതുണ്ട്.

 

 

 

 

 

 

നാമം

'ശൂറാ' എന്ന നാമം അധ്യായത്തിലെ 38-ആം സൂക്തത്തിലെ وَأَمْرُهُمْ شُورَى بَيْنَهُمْ എന്ന വാക്യത്തില്‍നിന്ന് സ്വീകരിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ശൂറാ എന്ന പദം വന്നിട്ടുള്ള അധ്യായം എന്നാണ് നാമകരണത്തിന്റെ താല്‍പര്യം.

അവതരണകാലം

പ്രബലമായ നിവേദനങ്ങളിലൂടെ വ്യക്തമാകുന്നില്ലെങ്കിലും ഉള്ളടക്കത്തെക്കുറിച്ചാലോചിക്കുമ്പോള്‍ ഈ അധ്യായം സൂറ ഹാമീം അസ്സജദയുടെ അവതരണത്തിന് തൊട്ടുടനെ അവതരിച്ചതായിരിക്കുമെന്ന് മനസ്സിലാക്കാം. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, ഒരുവശത്ത് പ്രസ്തുത സൂറയുടെ ഒരു പൂരകമാണിതെന്നു തോന്നും. ആദ്യം ഹാമീം അസ്സജദ ശ്രദ്ധാപൂര്‍വം വായിക്കുകയും തുടര്‍ന്ന് ഈ സൂറ പാരായണം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നവര്‍ ആദ്യ സൂറയില്‍ കാണുന്നതിതാണ്: ഖുറൈശി നേതാക്കളുടെ അന്ധവും ബധിരവുമായ സത്യനിഷേധത്തിന് കനത്ത ആഘാതമേല്‍പിക്കുന്നു. മക്കയിലും പരിസരത്തും ധര്‍മബോധവും മാന്യതയും യുക്തിവിചാരവും അല്‍പമെങ്കിലും അവശേഷിച്ചിട്ടുള്ള വല്ലവരുമുണ്ടെങ്കില്‍ അവര്‍ക്ക് ഇതുവഴി സമുദായ നേതാക്കള്‍ മുഹമ്മദ് നബി (സ)യെ എതിര്‍ക്കുന്നതില്‍ എന്തുമാത്രം നീചവും നികൃഷ്ടവുമായ ചെയ്തികളാണവലംബിക്കുന്നതെന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. അതിനെതിരെ നബി(സ) സ്വീകരിക്കുന്ന നിലപാട് അങ്ങേയറ്റം മാന്യവും സംസ്‌കാരസമ്പന്നവും ബുദ്ധിപൂര്‍വവുമാണ്. ഈ ഉണര്‍ത്തലിന്റെ ഉടനെ ഈ സൂറയില്‍ പ്രബോധന ദൗത്യം നിര്‍വഹിക്കപ്പെടുന്നു. ഹൃദയാവര്‍ജകമായ രീതിയില്‍ മുഹമ്മദീയ ദൗത്യത്തിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യം മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നു. ഹൃദയാന്തരാളത്തില്‍ അല്‍പമെങ്കിലും സത്യത്തോടുള്ള താല്‍പര്യം നിലനില്‍ക്കുന്നവരും ജാഹിലിയ്യത്തിനോടുള്ള പ്രേമത്താല്‍ തികച്ചും അന്ധരായിത്തീരാത്തവരുമായ ആര്‍ക്കും അതിന്റെ സ്വാധീനം സ്വീകരിക്കാതിരിക്കാനാവില്ല.

ഉള്ളടക്കം

തുടങ്ങുന്നതിങ്ങനെയാണ്: നമ്മുടെ ദൂതന്‍ അവതരിപ്പിക്കുന്ന സന്ദേശങ്ങള്‍ക്കെതിരെ നിങ്ങള്‍ എന്തെല്ലാം വിതണ്ഡവാദങ്ങളാണുന്നയിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. എന്നാല്‍, ഈ സന്ദേശം പുതിയതോ വിചിത്രമായതോ അല്ല. ഒരു മനുഷ്യന്ന് ദിവ്യബോധനം ലഭിക്കുക, അദ്ദേഹം മനുഷ്യരാശിയുടെ മാര്‍ഗദര്‍ശകനാക്കപ്പെടുക എന്നിങ്ങനെയുള്ള കാര്യങ്ങളൊന്നും ചരിത്രത്തില്‍ ആദ്യമായുണ്ടാകുന്ന അപൂര്‍വ സംഭവവുമല്ല. ഇതേ ദിവ്യസന്ദേശങ്ങളും ഇതേ രീതിയിലുള്ള മാര്‍ഗദര്‍ശനങ്ങളുമായി അല്ലാഹു ഇദ്ദേഹത്തിനു മുമ്പും തുടര്‍ച്ചയായി പ്രവാചകന്മാരെ അയച്ചുകൊണ്ടിരുന്നിട്ടുണ്ട്. ആകാശഭൂമികളുടെ ഉടമയും അധിപനുമായവന്‍ ആരാധ്യനായ ദൈവമായി അംഗീകരിക്കപ്പെടുക എന്നതല്ല അദ്ഭുതാവഹമായ പുതുമ. മറിച്ച്, ആകാശഭൂമികള്‍ക്കുടയവന്റെ അടിമകളായിക്കൊണ്ട്, അവന്റെ ദിവ്യത്വത്തിന്‍ കീഴില്‍ വാണുകൊണ്ട് മറ്റുള്ളവര്‍ക്ക് ആരാധ്യതയും ദിവ്യത്വവും അംഗീകരിച്ചുകൊടുക്കുക എന്നതത്രേ വിചിത്രമായ സംഗതി. ഏകദൈവത്വം പ്രചരിപ്പിക്കുന്നവരെ നിങ്ങള്‍ ദ്രോഹിക്കുന്നു. എന്നാല്‍, ദൈവത്തിന് പങ്കാളികളെ ആരോപിക്കുക വഴി നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്നത് ആകാശം ഇടിഞ്ഞുവീഴത്തക്ക ഭയങ്കരമായ പാപമാകുന്നു. നിങ്ങളുടെ ഈ ധാര്‍ഷ്ട്യത്തില്‍ മലക്കുകള്‍ വിഹ്വലരാകുന്നു. എപ്പോഴാണ് നിങ്ങളുടെ മേല്‍ ദൈവകോപം പൊട്ടിവീഴുന്നതെന്ന് ഭയന്നുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണവര്‍. അനന്തരം ജനങ്ങള്‍ക്ക് വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കുകയാണ്: ഒരാള്‍ പ്രവാചകനായി നിയുക്തനാവുകയും അയാള്‍ നബി എന്ന നിലയില്‍ രംഗത്തുവരുകയും ചെയ്യുന്നതിന്, അയാള്‍ ദൈവദാസന്മാരുടെ ഭാഗധേയങ്ങള്‍ക്കുടയവനാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നോ അങ്ങനെയൊരു വാദവുമായാണയാള്‍ രംഗത്തുവരുന്നതെന്നോ അര്‍ഥമില്ല. ഭാഗധേയങ്ങളൊക്കെ അല്ലാഹുവിന്റെ മാത്രം ഹസ്തത്തിലാകുന്നു. പ്രജ്ഞാശൂന്യരെ ഉണര്‍ത്താനും വഴിപിഴച്ചവരെ നേര്‍വഴിയിലേക്ക് നയിക്കാനും മാത്രമാകുന്നു പ്രവാചകന്മാര്‍ ആഗതരാകുന്നത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ സന്ദേശം തിരസ്‌കരിച്ചവരെ വിചാരണ ചെയ്യുക, അനന്തരം ശിക്ഷിക്കുകയോ ശിക്ഷിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുക എന്നതൊക്കെ അല്ലാഹുവിന്റെ സ്വന്തം ചുമതലകളില്‍പെട്ട കാര്യമാകുന്നു. അത്തരം കാര്യങ്ങളൊന്നും പ്രവാചകന്മാരില്‍ ഏല്‍പിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. അതിനാല്‍, നിങ്ങളുടെ കൃത്രിമ മതാചാര്യന്മാരും സിദ്ധന്മാരും മറ്റും തങ്ങളുടെ വാക്ക് സ്വീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ മഹത്ത്വം അംഗീകരിക്കാതിരിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നവരെ കരിച്ചു ഭസ്മമാക്കിക്കളയും എന്നും മറ്റും ജല്‍പിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള വാദങ്ങളുമായി വരുന്ന ഒരാളാണ് പ്രവാചകന്‍ എന്ന തെറ്റിദ്ധാരണ മസ്തിഷ്‌കത്തില്‍നിന്ന് തുടച്ചുനീക്കണം. നിങ്ങള്‍ പ്രയാണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന മാര്‍ഗം നാശത്തിലേക്കുള്ളതാണ് എന്ന് മുന്നറിയിപ്പു നല്‍കുന്ന പ്രവാചകന്‍ യഥാര്‍ഥത്തില്‍ തിന്മയല്ല കാംക്ഷിക്കുന്നത്, അദ്ദേഹം നിങ്ങളുടെ ഗുണകാംക്ഷി മാത്രമാകുന്നു എന്നും ഇക്കൂട്ടത്തില്‍ ജനങ്ങള്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നുണ്ട്. തുടര്‍ന്ന്, അല്ലാഹു എല്ലാ മനുഷ്യരെയും ജന്മനാതന്നെ സന്മാര്‍ഗ ബദ്ധരാക്കാതെ വ്യത്യസ്ത മാര്‍ഗങ്ങളില്‍ ഭിന്നിക്കുന്ന പ്രവണതയുള്ളവരാക്കിയതിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യം വിശദീകരിച്ചുകൊടുക്കുന്നു. ഈ പ്രകൃതിയുടെ ഫലമായിട്ടാണല്ലോ ജനം പലവഴിക്ക് സഞ്ചരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത്. വിശദീകരണമിതാണ്: ഈ പ്രകൃതിവിശേഷത്തിന്റെ ഫലമായിട്ടാണ് മനുഷ്യന്ന് തന്റെ അബോധമായ ജന്മവാസന എന്ന നിലയ്ക്കല്ലാതെ ബോധപൂര്‍വം അല്ലാഹുവിനെ തന്റെ രക്ഷിതാവായി വരിക്കാന്‍ കഴിയുന്നത്. ഇത് അവന്റെ ബോധശൂന്യമായ സൃഷ്ടികള്‍ക്കൊന്നുമില്ലാത്ത ഇച്ഛയും സ്വാതന്ത്ര്യവുമുള്ളവര്‍ക്ക് മാത്രമുള്ള ഒരു പ്രത്യേക അനുഗ്രഹമാകുന്നു. ഈ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്നവരെ അല്ലാഹു സഹായിക്കുന്നു, മാര്‍ഗദര്‍ശനം ചെയ്യുന്നു. അവര്‍ക്ക് സല്‍ക്കര്‍മങ്ങള്‍ക്കുതവിയേകി തന്റെ സവിശേഷ കാരുണ്യത്തില്‍ പ്രവേശിപ്പിക്കുന്നു. ഏത് മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തെ തെറ്റായി ഉപയോഗിച്ചുകൊണ്ട്, യഥാര്‍ഥത്തില്‍ രക്ഷകരല്ലാത്തവരെ, രക്ഷകരായിരിക്കുക സാധ്യമല്ലാത്തവരെ തന്റെ രക്ഷകരായി വരിക്കുന്നുവോ അവന്ന് ഈ കാരുണ്യം വിലക്കപ്പെടുന്നു. ഇവ്വിഷയകമായി ഇതുകൂടി വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്; മനുഷ്യന്റെയും മറ്റെല്ലാ സൃഷ്ടികളുടെയും യഥാര്‍ഥ രക്ഷകന്‍ അല്ലാഹു മാത്രമാകുന്നു. രക്ഷകനായി മറ്റാരുമില്ല. രക്ഷകന്റെ ചുമതല നിര്‍വഹിക്കാനുള്ള ശക്തിയും മറ്റാര്‍ക്കുമില്ല. മനുഷ്യന്‍ തന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യമുപയോഗിച്ച് രക്ഷിതാവിനെ തിരഞ്ഞെടുക്കുന്നതില്‍ തെറ്റുപറ്റാതിരിക്കുക എന്നതാണ് മനുഷ്യവിജയത്തിന്റെ അച്ചുതണ്ട്. അവന്‍ തന്റെ രക്ഷകനായി വരിക്കുന്നത് യഥാര്‍ഥ രക്ഷകനെത്തന്നെ ആയിരിക്കണം. തുടര്‍ന്ന്, മുഹമ്മദ് നബി(സ) അവതരിപ്പിക്കുന്ന ദീനിന്റെ യാഥാര്‍ഥ്യമെന്താണെന്ന് വ്യക്തമാക്കുന്നു. ഒന്നാമത്തെ അടിസ്ഥാനതത്ത്വമിതാണ്: അല്ലാഹു പ്രപഞ്ചത്തിന്റെയും മനുഷ്യന്റെയും സ്രഷ്ടാവും ഉടമസ്ഥനും യഥാര്‍ഥ രക്ഷിതാവുമാണല്ലോ. അതുകൊണ്ടുതന്നെ മനുഷ്യന്റെ ശാസനാധികാരിയും അവന്‍ മാത്രമാകുന്നു. മനുഷ്യന്ന് ദീനും ശരീഅത്തും (പ്രമാണവും കര്‍മവ്യവസ്ഥയും) നിര്‍ദേശിക്കാനും മനുഷ്യര്‍ തമ്മിലുള്ള ഭിന്നിപ്പുകളില്‍ സത്യമേത്, അസത്യമേത് എന്നു വിധിക്കാനുമുള്ള അധികാരവും അവന്നു മാത്രമേയുള്ളൂ. മറ്റു യാതൊരസ്തിത്വത്തിനും മനുഷ്യന്റെ നിയമദാതാവായിരിക്കാനുള്ള അവകാശമില്ല. മറ്റു വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ പ്രകൃതിയിലുള്ള വിധികര്‍ത്തൃത്വമെന്ന പോലെ നിയമനിര്‍ദേശങ്ങളിലുള്ള വിധികര്‍ത്തൃത്വവും അവന്ന് മാത്രമുള്ളതാണ്. മനുഷ്യന്നോ അല്ലാഹുവല്ലാത്ത മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലുമോ ഈ വിധികര്‍ത്തൃത്വം ഏറ്റെടുക്കാന്‍ സാധ്യമല്ല. വല്ലവരും അല്ലാഹുവിന്റെ ഈ വിധികര്‍ത്തൃത്വം മാത്രം അംഗീകരിച്ചതുകൊണ്ട് ഒരു ഫലവുമില്ല. ഈയടിസ്ഥാനത്തില്‍ അല്ലാഹു ആദിമുതലേ മനുഷ്യന്ന് ഒരു ദീന്‍ നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ആ ദീന്‍തന്നെയാണ് എല്ലാ കാലത്തും എല്ലാ പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കും നല്‍കിപ്പോന്നിട്ടുള്ളത്. ഒരു പ്രവാചകനും വ്യതിരിക്തമായ ഏതെങ്കിലും മതത്തിന്റെ ഉപജ്ഞാതാവായിരുന്നില്ല. മനുഷ്യാരംഭം മുതല്‍ അല്ലാഹു അവര്‍ക്കായി നിശ്ചയിച്ച ദീന്‍ ഏതാണോ ആ ദീനിന്റെത്തന്നെ അനുകര്‍ത്താക്കളും പ്രചാരകരുമായിരുന്നു സകല പ്രവാചകവര്യന്മാരും. ആ ദീന്‍ അയച്ചിട്ടുള്ളത്, അത് വിശ്വസിച്ചിട്ട് മനുഷ്യന്‍ വെറുതെ കുത്തിയിരിക്കാനല്ല. മറിച്ച്, എക്കാലത്തും ആ ദീനിനെ ഈ ഭൂമിയില്‍ നിലനിര്‍ത്താനും വളര്‍ത്താനും പ്രായോഗികമാക്കാനുമാകുന്നു. അല്ലാഹുവിന്റെ ഭൂമിയില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ ദീനല്ലാതെ മറ്റൊരു ഘടനയും വ്യവസ്ഥയും നടക്കാവതല്ല. പ്രവാചകന്മാര്‍ നിയുക്തരായിട്ടുള്ളത് ഈ ദീന്‍ പ്രബോധനം ചെയ്യാന്‍ മാത്രമല്ല, അതിനെ സംസ്ഥാപിക്കുന്നതിനു വേണ്ടിയുള്ള സേവനത്തിനു കൂടിയാകുന്നു. ഇതാണ് മനുഷ്യവര്‍ഗത്തിന്റെ സാക്ഷാല്‍ മതം. പക്ഷേ, പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കുശേഷം എന്നും സംഭവിച്ചിട്ടുള്ളതിതാണ്: സ്വാര്‍ഥികളും തന്നിഷ്ടക്കാരും സ്വാഭിപ്രായക്കാരുമായ ആളുകള്‍ സ്വന്തം താല്‍പര്യങ്ങള്‍ക്കുവേണ്ടി ഭിന്നിപ്പുകളുണ്ടാക്കി. പുതിയ പുതിയ മതങ്ങളുണ്ടാക്കി. ഈ ലോകത്ത് കാണപ്പെടുന്ന എല്ലാ മതങ്ങളും ആ ഏകമതം വികൃതമാക്കി നിര്‍മിക്കപ്പെട്ടതാണ്. ഇപ്പോള്‍, മുഹമ്മദ് (സ) നിയോഗിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ ലക്ഷ്യമിതാണ്: ഈ വ്യത്യസ്ത മാര്‍ഗങ്ങളുടെയും കൃത്രിമ മതങ്ങളുടെയും മനുഷ്യനിര്‍മിത ദീനുകളുടെയും സ്ഥാനത്ത് സാക്ഷാല്‍ ദീനിനെ ജനസമക്ഷം അവതരിപ്പിക്കുക, അത് സ്ഥാപിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ശ്രമിക്കുക. ഇതിന്റെ പേരില്‍ ദൈവത്തോട് നന്ദിയുള്ളവരാകുന്നതിനു പകരം അതിനെ താറുമാറാക്കാനും അതിനെതിരില്‍ പോരാടാനുമാണ് ഒരുമ്പെടുന്നതെങ്കില്‍ അത് നിങ്ങളുടെ അവിവേകവും മൗഢ്യവുമാകുന്നു. ഈ മൂഢത കണ്ട് പ്രവാചകന്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൗത്യത്തില്‍നിന്ന് പിന്തിരിയാന്‍ പോവുന്നില്ല. സ്വന്തം നിലപാടില്‍ അചഞ്ചലനായി ഉറച്ചുനില്‍ക്കാനും നിശ്ചിത ദൗത്യം പൂര്‍ത്തീകരിക്കാനും കല്‍പിക്കപ്പെട്ടവനാണദ്ദേഹം. നിങ്ങളെ തൃപ്തിപ്പെടുത്തുന്നതിനുവേണ്ടി പണ്ട് ദൈവിക ദീനിനെ ദുഷിപ്പിച്ച ഊഹാപോഹങ്ങള്‍ക്കും അന്ധവിശ്വാസങ്ങള്‍ക്കും അനാചാരങ്ങള്‍ക്കും അദ്ദേഹം അരുനില്‍ക്കുമെന്ന് ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിക്കേണ്ടതില്ല. അല്ലാഹുവിന്റെ ദീന്‍ തള്ളിക്കളഞ്ഞ് ഇതരന്മാരുടെ കൃത്രിമ ദീനും പ്രമാണവും കൈക്കൊള്ളുക എന്നത് അല്ലാഹുവിനെതിരിലുള്ള എത്ര വലിയ ധിക്കാരമാണെന്ന് നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല. അതൊരു സാധാരണ സംഗതിയായാണ് നിങ്ങള്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നത്. അതില്‍ ഒരു ദൗഷ്ട്യവും നിങ്ങള്‍ കാണുന്നില്ല. എന്നാല്‍, അല്ലാഹുവിന്റെ ഭൂമിയില്‍ സ്വന്തം വക ദീന്‍ നടത്തുകയും അതിനെ അനുസരിക്കുകയും ചെയ്യുക എന്നത് അവന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ കഠിനശിക്ഷയര്‍ഹിക്കുന്ന ഏറ്റവും ദുഷിച്ച ശിര്‍ക്കും ഏറ്റവും വഷളായ കുറ്റവുമാകുന്നു. ഇപ്രകാരം ദീനിന്റെ വ്യക്തവും സ്പഷ്ടവുമായ ഒരു വിഭാവനം അവതരിപ്പിച്ചശേഷം അരുളുന്നു: നിങ്ങള്‍ക്ക് നേര്‍മാര്‍ഗം മനസ്സിലാക്കിത്തരാന്‍ സാധ്യമായതില്‍വെച്ച് ഏറ്റവും വിശിഷ്ടമായ മാര്‍ഗം ഏതാണോ അത് പ്രയോജനപ്പെടുത്തിക്കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു. ഒരുവശത്ത്, അല്ലാഹു അവന്റെ വേദം ഇറക്കിത്തന്നു. അത് ഹൃദയഹാരിയായ ശൈലിയില്‍ നിങ്ങളുടെ ഭാഷയില്‍ യാഥാര്‍ഥ്യം വിവരിച്ചുതരുന്നു. മറുവശത്ത്, മുഹമ്മദ് നബിയുടെയും ശിഷ്യന്മാരുടെയും ജീവിതം നിങ്ങളുടെ കണ്‍മുമ്പില്‍തന്നെയുണ്ട്. ഈ വേദം എങ്ങനെയുള്ള ആളുകളെയാണ് വാര്‍ത്തെടുക്കുന്നതെന്ന് അവരെ കണ്ടാല്‍ മനസ്സിലാക്കാന്‍ സാധിക്കും. എന്നിട്ടും സന്മാര്‍ഗം പ്രാപിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഈ ലോകത്ത് യാതൊന്നിനും നിങ്ങളെ സന്മാര്‍ഗത്തിലേക്ക് നയിക്കാന്‍ സാധിക്കുകയില്ല. നിങ്ങള്‍ നൂറ്റാണ്ടുകളായി അകപ്പെട്ടിരിക്കുന്ന അപഭ്രംശത്തില്‍ത്തന്നെ തുടരുകയായിരിക്കും അതിന്റെ ഫലം. എങ്കില്‍ അത്തരം ദുര്‍മാര്‍ഗികള്‍ക്ക് അല്ലാഹു നിശ്ചയിച്ചിട്ടുള്ള ദുഷ്പരിണതി തന്നെ നിങ്ങളും അനുഭവിക്കേണ്ടിവരുകയും ചെയ്യും. ഈ യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങള്‍ വിശദീകരിച്ചുകൊണ്ട് ഇടക്കിടക്ക് ഏകദൈവത്വത്തിന്റെയും പരലോകത്തിന്റെയും തെളിവുകളും ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. ഭൗതികപൂജയുടെ അനന്തര ഫലങ്ങളെക്കുറിച്ച് താക്കീത് ചെയ്യുന്നു. പാരത്രിക ശിക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഭയപ്പെടുത്തുന്നു. നിഷേധികള്‍ സന്മാര്‍ഗത്തില്‍നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞുപോകുന്നതിന്റെ യഥാര്‍ഥ കാരണമായ ധാര്‍മിക ദൗര്‍ബല്യങ്ങളെ വിമര്‍ശിക്കുന്നു. തുടര്‍ന്ന് പ്രഭാഷണം അവസാനിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് രണ്ട് സുപ്രധാന കാര്യങ്ങള്‍ പറയുന്നു: ഒന്ന്: മുഹമ്മദ് നബി(സ)ക്ക് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ജീവിതത്തിലെ നാല്‍പതാണ്ടുകളില്‍ വേദത്തെക്കുറിച്ചോ വിശ്വാസപ്രശ്‌നങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ഒരറിവും സങ്കല്‍പവുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. പിന്നീടദ്ദേഹം പെട്ടെന്ന് ഈ രണ്ടു കാര്യങ്ങളുമായി ജനമധ്യത്തിലേക്ക് വരുന്നു. ഇതുതന്നെ അദ്ദേഹം പ്രവാചകനാണെന്നതിന്റെ വ്യക്തമായ തെളിവാകുന്നു. രണ്ട്: അദ്ദേഹം പഠിപ്പിക്കുന്ന പാഠങ്ങള്‍ ദൈവിക പാഠങ്ങളാണ് എന്നതിന് അദ്ദേഹം നിരന്തരമായി അല്ലാഹുവിനോട് നേരിട്ട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്ന് വാദിക്കുന്നതായി അര്‍ഥമില്ല. മറ്റെല്ലാ പ്രവാചകന്മാര്‍ക്കുമെന്നപോലെ ദൈവം ഈ പ്രവാചകന്നും പാഠങ്ങള്‍ നല്‍കിയിട്ടുള്ളത് മൂന്നു മാര്‍ഗങ്ങളിലൂടെയാകുന്നു. ഒന്ന്: ദിവ്യബോധനം, രണ്ട്: മറയ്ക്കുപിന്നില്‍നിന്നുള്ള ശബ്ദം, മൂന്ന്: മലക്കുകള്‍ മുഖേനയുള്ള സന്ദേശം. നബി അല്ലാഹുവുമായി നേരിട്ട് സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നു വാദിക്കുന്നതായി പ്രതിയോഗികള്‍ക്ക് വിമര്‍ശിക്കാന്‍ അവസരം കിട്ടാതിരിക്കുന്നതിനുവേണ്ടിയാണ് ഇക്കാര്യം വ്യക്തമാക്കിയത്. അല്ലാഹു പ്രവാചകത്വ പദവിയില്‍ അവരോധിക്കുന്നവര്‍ക്ക് അവന്‍ ഏതെല്ലാം രൂപത്തിലാണ് മാര്‍ഗദര്‍ശനമരുളുന്നതെന്നു സത്യാന്വേഷികളായ ആളുകള്‍ അറിഞ്ഞിരിക്കേണ്ടതിനു വേണ്ടിയും.

Facebook Comments