അല്‍ ഫജ്ര്‍

സൂക്തങ്ങള്‍: 1-10

വാക്കര്‍ത്ഥം

പ്രഭാതമാണ് സത്യം/സാക്ഷി = وَالْفَجْرِ രാവുകളുമാണ = وَلَيَالٍ പത്ത് = عَشْرٍ ഇരട്ടയുമാണ = وَالشَّفْعِ ഒറ്റയുമാണ = وَالْوَتْرِ രാവുമാണ = وَاللَّيْلِ അത് കടന്നുപോകുമ്പോള്‍ = إِذَا يَسْرِ അതിലുണ്ടോ = هَلْ فِي ذَٰلِكَ സത്യം = قَسَمٌ ബുദ്ധിയുള്ളവന് = لِّذِي حِجْرٍ നീ കണ്ടില്ലേ = أَلَمْ تَرَ എങ്ങനെ = كَيْفَ പ്രവര്‍ത്തിച്ചു = فَعَلَ നിന്റെ നാഥന്‍ = رَبُّكَ ആദിനെക്കൊണ്ട് = بِعَادٍ അതായത് ഇറം ഗോത്രത്തെ = إِرَمَ സ്തൂപങ്ങളുടെ ഉടമകളായ = ذَاتِ الْعِمَادِ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത = الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ അവരെപ്പോലെ = مِثْلُهَا നാടുകളില്‍ = فِي الْبِلَادِ സമൂദ് ഗോത്രത്തെയും = وَثَمُودَ തുരന്നവരായ = الَّذِينَ جَابُوا പാറ = الصَّخْرَ താഴ്വരയില്‍ = بِالْوَادِ ഫറവോനെയും = وَفِرْعَوْنَ ആണികളുടെ ആളായ = ذِي الْأَوْتَادِ


وَالْفَجْرِ ﴿١﴾ وَلَيَالٍ عَشْرٍ ﴿٢﴾ وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿٣﴾ وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْرِ ﴿٤﴾ هَلْ فِي ذَٰلِكَ قَسَمٌ لِّذِي حِجْرٍ ﴿٥﴾ أَلَمْ تَرَ كَيْفَ فَعَلَ رَبُّكَ بِعَادٍ﴿٦﴾ إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿٧﴾ الَّتِي لَمْ يُخْلَقْ مِثْلُهَا فِي الْبِلَادِ ﴿٨﴾ وَثَمُودَ الَّذِينَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿٩﴾ وَفِرْعَوْنَ ذِي الْأَوْتَادِ ﴿١٠﴾

(1-5) പ്രഭാതമാണ, പത്തു രാവാണ, ഇരട്ടയും ഒറ്റയുമാണ, നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാത്രിയാണ--ബുദ്ധിയുള്ളവര്‍ക്ക് ഇതില്‍ വല്ല സത്യവുമുണ്ടോ?1 
(6-10) 2 നീ കണ്ടിട്ടില്ലയോ, ആദുവര്‍ഗത്തോട് നിന്റെ നാഥന്‍ എന്താണ് ചെയ്തതെന്ന്? അതായത്, ഉയര്‍ന്ന തൂണുകളുള്ള ഇറമിനോട്?3അവര്‍ക്ക് തുല്യം ഒരു ജനം നാടുകളിലെങ്ങും സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല.4 താഴ്‌വാരത്തിലെ പാറകള്‍ തുരന്ന5 സമൂദ്‌വംശത്തോടും? കുറ്റികള്‍ക്കുടയവനായ ഫറവോനോടും?6 

=============

1. ഈ സൂക്തങ്ങളുടെ വ്യാഖ്യാനം സംബന്ധിച്ച് ഖുര്‍ആന്‍ വ്യാഖ്യാതാക്കള്‍ക്കിടയില്‍ നിരവധി അഭിപ്രായവ്യത്യാസങ്ങളുണ്ട്. എത്രത്തോളമെന്നാല്‍ ''ഇരട്ടയും ഒറ്റയും'' എന്നതിനെക്കുറിച്ചുതന്നെ 36 അഭിപ്രായങ്ങള്‍ കാണാം. അതിന്റെ വ്യാഖ്യാനമായി ചില നിവേദനങ്ങള്‍ നബി(സ)യിലേക്കും ചേര്‍ക്കപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്. എന്നാല്‍, ഒരു വ്യാഖ്യാനവും തിരുമേനിയുടേതാണെന്ന് സ്ഥിരപ്പെട്ടിട്ടില്ല എന്നതാകുന്നു സത്യം. ഉണ്ടെങ്കില്‍, തിരുമേനിയുടെ വ്യാഖ്യാനത്തിനുശേഷം സ്വഹാബത്തോ താബിഇകളോ പില്‍ക്കാല മുഫസ്സിറുകളോ ഈ സൂക്തങ്ങള്‍ക്ക് സ്വന്തമായ അര്‍ഥനിര്‍ണയം നടത്താന്‍ ധൈര്യപ്പെടുമായിരുന്നില്ല. വിവരണരീതിയില്‍നിന്നു വ്യക്തമാകുന്ന ഒരു കാര്യമുണ്ട്: റസൂല്‍ തിരുമേനി ഉന്നയിക്കുകയും അവിശ്വാസികള്‍ നിഷേധിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു സംഗതിയെക്കുറിച്ച് നേരത്തേ ചര്‍ച്ച നടന്നുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഇതില്‍ തിരുമേനിയുടെ വാദം സ്ഥാപിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഇന്നിന്ന പ്രതിഭാസങ്ങളാണ എന്നു സത്യം ചെയ്യുന്നത്. റസൂല്‍(സ) പറയുന്നതാണ് സത്യമെന്ന് ആ സംഗതികളൊക്കെ സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു എന്നാണതിന്റെ സാരം. പിന്നെ വചനം അവസാനിക്കുന്നത് ഇങ്ങനെ ചോദിച്ചുകൊണ്ടാണ്: ബുദ്ധിയുള്ള ഏവര്‍ക്കും അതില്‍ മതിയായ സത്യസാക്ഷ്യമുണ്ടല്ലോ? അതായത്, ഇതു യാഥാര്‍ഥ്യമാണെന്നതിന് മറ്റുവല്ല സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും ആവശ്യം അവശേഷിക്കുന്നുണ്ടോ? മുഹമ്മദ് (സ) പറയുന്നത് അംഗീകരിക്കാന്‍ സാമാന്യബോധമുള്ള ഒരാള്‍ക്ക് ഈ സാക്ഷ്യം പോരെന്നുണ്ടോ? ഈ നാലു പ്രതിഭാസങ്ങളെപ്പിടിച്ചാണയിട്ടു സംസാരിക്കാന്‍ സംഗതിയായ ചര്‍ച്ച എന്തായിരുന്നുവെന്നതാണ് ഇനിയത്തെ ചോദ്യം. അതിന് തുടര്‍ന്നുള്ള ആറാം സൂക്തം മുതല്‍ സൂറയുടെ അന്ത്യം വരെയുള്ള വചനങ്ങള്‍ പരിശോധിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു. പാരത്രിക രക്ഷാശിക്ഷകളായിരുന്നു ആ ചര്‍ച്ചാവിഷയമെന്ന് അതില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകും. മക്കാവാസികള്‍ അതിനെ നിഷേധിച്ചു. റസൂല്‍ തിരുമേനിയാകട്ടെ, അവരെക്കൊണ്ട് അത് അംഗീകരിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി നിരന്തരം പ്രബോധനവും ഉപദേശനിര്‍ദേശങ്ങളും നല്‍കിക്കൊണ്ടിരുന്നു. പ്രഭാതം, ദശനിശകള്‍, ഇരട്ട, ഒറ്റ, പിന്‍വാങ്ങുന്ന രാവ് എന്നീ പ്രതിഭാസങ്ങളെപ്പിടിച്ചാണയിട്ടുകൊണ്ട് അതേപ്പറ്റി പ്രസ്താവിച്ചു: അക്കാര്യം ബോധ്യപ്പെടാന്‍ ഈ നാലു പ്രതിഭാസങ്ങളുടെ സാക്ഷ്യം മതിയാകുന്നില്ലേ? ബുദ്ധിയുള്ള മനുഷ്യനെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അതിന് ഇനിയും വല്ല സാക്ഷ്യവും അവതരിപ്പിക്കേണ്ട ആവശ്യമുണ്ടോ? പ്രസ്തുത സത്യങ്ങളുടെ ഈ സന്ദര്‍ഭ പശ്ചാത്തലങ്ങള്‍ നിര്‍ണിതമായിക്കഴിഞ്ഞാല്‍ പിന്നെ അവയിലോരോന്നിനും ശേഷം പറയുന്ന വിഷയംകുറിക്കുന്ന അര്‍ഥം നല്‍കാതെ വയ്യ. 'ഫജ്‌റാണ' എന്നാണല്ലോ ആദ്യം അരുളുന്നത്. രാവിന്റെ ഇരുട്ടില്‍ പകലിന്റെ ആദ്യകിരണമായി പൂര്‍വചക്രവാളത്തില്‍ പ്രത്യക്ഷപ്പെടുന്ന രജതരേഖയെയാണ് ഫജ്ര്‍ എന്നു പറയുന്നത്. وَلَيَالٍ عَشْر (ദശനിശയാണ) എന്നാണ് അടുത്ത സത്യം. വിവരണശൃംഖല മുന്നില്‍വച്ചു ചിന്തിക്കുമ്പോള്‍, ഇതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം മാസത്തിലെ 30 രാത്രികളിലെ ഓരോ പത്തു രാവുമാണെന്നാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്. ആദ്യത്തെ പത്തു രാവില്‍ ചന്ദ്രന്‍ ഒരു നഖച്ചീന്തുപോലെ ദൃശ്യമായി, ഓരോ രാത്രിയും പടിപടിയായി വളര്‍ന്നു പകുതിയിലേറെ പ്രശോഭിതമാകുന്നു. അടുത്ത പത്തു രാവ് രാത്രിയുടെ അധികഭാഗവും ചന്ദ്രപ്രകാശമുളളതായിരിക്കും. ഇനിയത്തെ പത്തു രാവില്‍ ചന്ദ്രന്‍ ക്രമേണ ക്ഷയിക്കുകയും രാത്രിയുടെ അധിക ഭാഗവും ഇരുട്ടിലാണ്ടുപോവുകയും ചെയ്യുന്നു. അങ്ങനെ മാസാവസാനത്തിലെ രാവ് പൂര്‍ണമായും ഇരുട്ടില്‍ മുങ്ങിപ്പോകുന്നു. 'ഇരട്ടയാണ, ഒറ്റയാണ' എന്നാണ് അടുത്ത സത്യം. 2,4,6,8 എന്നിങ്ങനെ രണ്ടുകൊണ്ട് ശിഷ്ടമില്ലാതെ ഹരിക്കാവുന്ന പൂര്‍ണസംഖ്യകളാണ് ഇരട്ട. രണ്ടുകൊണ്ട് ശിഷ്ടം കൂടാതെ ഹരിക്കാനാവാത്ത 1,3,5,7തുടങ്ങിയ സംഖ്യകളാണ് ഒറ്റ. മൊത്തത്തില്‍ നോക്കിയാല്‍ അതിന്റെ വിവക്ഷ എല്ലാ പ്രാപഞ്ചിക വസ്തുക്കളുമാകാം. ഏതു വസ്തുവും ഒന്നുകില്‍ ഇരട്ട, അല്ലെങ്കില്‍ ഒറ്റയാണല്ലോ. ഇവിടെ രാപ്പകലുകളെക്കുറിച്ചു പ്രസ്താവിക്കുന്നതുകൊണ്ട്, ഇരട്ടയും ഒറ്റയും എന്നതിന്റെ വിഷയ പശ്ചാത്തലവുമായി ഇണങ്ങുന്ന താല്‍പര്യം ദിവസങ്ങളുടെ മാറ്റം എന്നാകുന്നു. മാസത്തിന്റെ തീയതി ഒന്ന് രണ്ടായും രണ്ട് മൂന്നായും മാറിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണല്ലോ. ഓരോ മാറ്റത്തിലും ഓരോ പ്രത്യേക രൂപത്തിലാണാഗതമാകുന്നത്. وَاللَّيْلِ إِذَا يَسْر (പിന്‍വാങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന രാത്രിയാണ) എന്നാണടുത്ത സത്യം. അതായത്, സൂര്യാസ്തമയത്തിനു ശേഷം ലോകത്തെ മൂടിയ കൂരിരുട്ടിന്റെ സമാപനം കുറിച്ചുകൊണ്ട് പൊട്ടിവിടരുന്ന പ്രകാശമാണ. ഇനി രക്ഷാശിക്ഷകള്‍ യാഥാര്‍ഥ്യമാണെന്ന് സത്യം ചെയ്യാന്‍ സാക്ഷികളാക്കിയ ഈ നാലു പ്രതിഭാസങ്ങളെ സമഗ്രമായി നിരീക്ഷിക്കുക. ഇവയെല്ലാം ഈ വസ്തുത വിളിച്ചോതുന്നു: ഈ പ്രപഞ്ചത്തെ സര്‍വശക്തനായ ഒരു ലോകനിയന്താവ് നിയന്ത്രിക്കുന്നുണ്ട്. അവന്‍ ചെയ്യുന്നതൊന്നുംതന്നെ അവ്യവസ്ഥിതമോ അലക്ഷ്യമോ അയുക്തികമോ നന്‍മയില്ലാത്തതോ അല്ല. അവന്റെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങളെല്ലാം യുക്തിബദ്ധമായ ഒരു പദ്ധതിയുടെ സാക്ഷാല്‍ക്കാരമാകുന്നു. രാത്രിനേരത്ത് പെട്ടെന്ന് സൂര്യന്‍ ഉദിച്ചുയര്‍ന്നു മധ്യാഹ്നത്തില്‍ വന്നു നില്‍ക്കുക എന്നത് അവന്റെ ലോകത്ത് ഒരിക്കലും സംഭവിക്കുന്നില്ല. ചന്ദ്രന്‍ ഒരു ദിവസം മാസപ്പിറവിയായും അടുത്തദിവസം പൗര്‍ണമിയായും പ്രത്യക്ഷപ്പെടുക എന്നതും സംഭവിക്കുകയില്ല. ഒരു രാത്രിയും അവസാനിക്കാതെ സ്ഥിരം രാത്രിയായി നിലനില്‍ക്കുന്നില്ല. മനുഷ്യന്ന് തീയതിയും മാസവും നിര്‍ണയിക്കാനാവാത്ത വിധം ദിനരാത്രമാറ്റങ്ങള്‍ ഒരു വ്യവസ്ഥയുമില്ലാത്ത ചങ്ങലയായിത്തീരുന്നുമില്ല. അങ്ങനെയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ദിവസം ഏതു തീയതിയിലാണെന്നോ എപ്പോള്‍ ഏതു ജോലി തുടങ്ങണമെന്നോ എന്ന് അതവസാനിപ്പിക്കണമെന്നോ ഉഷ്ണകാലം ഏതു തീയതിയിലാണെന്നോ മഴക്കാലത്തിന്റെയും മറ്റു ഋതുക്കളുടെയും തീയതി ഏതാണെന്നോ അറിയാനോ നിര്‍ണയിക്കാനോ മനുഷ്യന്നു സാധിക്കുമായിരുന്നില്ല. പ്രപഞ്ചത്തിലെ കണക്കറ്റ മറ്റെല്ലാ പ്രതിഭാസങ്ങളും മാറ്റിനിര്‍ത്തി രാപ്പകലുകളുടെ ഈ വ്യവസ്ഥാപിത തത്ത്വം മാത്രം ഒന്നു കണ്ണുതുറന്നു കാണാനും അല്‍പം കാര്യമായി ആലോചിക്കാനും തയ്യാറായാല്‍ മതി, മഹത്തായ ഈ വ്യവസ്ഥയും ചിട്ടയും ഒരു സര്‍വശക്തന്‍ നിലനിര്‍ത്തിയിട്ടുളളതാണെന്നും, അതിന്റെ നിലനില്‍പ് അവന്‍ ഈ ഭൂമിയില്‍ സൃഷ്ടിച്ചുവിട്ടിട്ടുള്ള സൃഷ്ടികളുടെ എണ്ണമറ്റ താല്‍പര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ടതാണെന്നും അത് അസന്ദിഗ്ധമായി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് കേള്‍ക്കാം. ഇനി ഈ വിധം യുക്തിമാനും സര്‍വജ്ഞനും സര്‍വശക്തനുമായ സ്രഷ്ടാവിന്റെ ലോകത്തു വാഴുന്ന ഒരാള്‍ പാരത്രിക രക്ഷാശിക്ഷകളെ തള്ളിക്കളയുന്നുവെങ്കില്‍ അയാള്‍ രണ്ടാലൊരു മൗഢ്യത്തിലകപ്പെട്ടവനാകാതെ വയ്യ. ഒന്നുകില്‍ ആ സ്രഷ്ടാവിന്റെ കഴിവിനെ നിഷേധിക്കുക എന്ന മൗഢ്യത്തിലകപ്പെട്ടുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ വിചാരിക്കുക: 'ദൈവം അതുല്യമായ ക്രമീകരണത്തോടെ ഈ ലോകം നിര്‍മിച്ചു സംവിധാനിക്കാന്‍ കഴിവുളളവനാണെങ്കിലും മനുഷ്യനെ രണ്ടാമതും ജീവിപ്പിച്ച് രക്ഷാശിക്ഷകള്‍ നല്‍കാനുള്ള കഴിവ് അവന്നില്ല.' അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവത്തിന്റെ യുക്തിയെയും ജ്ഞാനത്തെയും നിഷേധിച്ചുകൊണ്ട് ഇങ്ങനെ കരുതുക: 'അവന്‍ ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യനെ ബുദ്ധിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും നല്‍കിക്കൊണ്ട് സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും മനുഷ്യന്‍ ആ ബുദ്ധിയും സ്വാതന്ത്ര്യവും എങ്ങനെയൊക്കെ ഉപയോഗിച്ചു എന്നതിന്റെ കണക്കൊന്നും അവനൊരിക്കലും നോക്കാന്‍ പോകുന്നില്ല. സല്‍ക്കര്‍മം ചെയ്തവന്ന് പ്രതിഫലം നല്‍കുന്നതുമല്ല. ദുഷ്‌കര്‍മം ചെയ്തവനെ ശിക്ഷിക്കുന്നതുമല്ല.' ഈ രണ്ടുതരം വാദങ്ങളില്‍ ഏതംഗീകരിക്കുന്നവനും മൂഢശിരോമണി മാത്രമാകുന്നു.

2. രാപ്പകല്‍വ്യവസ്ഥയെ രക്ഷാശിക്ഷകള്‍ക്കുള്ള തെളിവായി ഉന്നയിച്ചശേഷം ഇനി അതിനെ ഉറച്ച യാഥാര്‍ഥ്യമായി അവതരിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി മനുഷ്യ ചരിത്രത്തില്‍നിന്നുള്ള തെളിവുകള്‍ ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുകയാണ്. ചരിത്രത്തിലെ ചില പ്രസിദ്ധ സമൂഹങ്ങള്‍ സ്വീകരിച്ച കര്‍മരീതിയും അതിന്റെ പരിണതിയും പരാമര്‍ശിച്ചതിന്റെ ലക്ഷ്യം, അനുവാചകരെ ഇക്കാര്യം ബോധ്യപ്പെടുത്തുകയാണ്: ഈ പ്രപഞ്ചം കേവലം അന്ധമായ പ്രകൃതിനിയമത്താല്‍ ചരിച്ചുവരുന്നതല്ല. ഒരു അഭിജ്ഞനായ ദൈവം ഇതിനെ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. ദൈവത്തിന്റെ ഈ സാമ്രാജ്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ പ്രകൃതിനിയമം എന്നു വിളിക്കുന്ന ഒരേയൊരു നിയമം മാത്രമല്ല നടന്നുവരുന്നത്. ധാര്‍മിക നിയമം എന്നൊന്നും കൂടി ഇവിടെ പ്രവര്‍ത്തിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. കര്‍മഫലവും രക്ഷാശിക്ഷകളും അതിന്റെ താല്‍പര്യമാകുന്നു. ഈ നിയമം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നതിന്റെ ലക്ഷണങ്ങള്‍ ഈ ലോകത്തുതന്നെ പലപ്പോഴും പ്രത്യക്ഷപ്പെടാറുണ്ട്. അത് പ്രപഞ്ച ഭരണത്തിന്റെ സ്വഭാവമെന്താണെന്ന് ബുദ്ധിയുളളവര്‍ക്ക് മനസ്സിലാക്കിക്കൊടുക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇവിടെ പരലോക ചിന്തയില്ലാതെ, ദൈവത്തിന്റെ രക്ഷാശിക്ഷകളില്‍ നിര്‍ഭയരായി സ്വജീവിതത്തെ സംവിധാനിച്ചവരെ ഒടുവില്‍ അത് നാശകാരികളും നാശവിധേയരുമാക്കിത്തീര്‍ക്കുന്നു. ഈ നിലപാട് സ്വീകരിച്ച ഏതു ജനതയുടെ മേലും അവസാനം ലോകരക്ഷിതാവ് അവന്റെ ശിക്ഷയുടെ ചാട്ടവാര്‍ വര്‍ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്. മനുഷ്യചരിത്രത്തില്‍ നിരന്തരം ഉണ്ടായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഈ അനുഭവം രണ്ടു കാര്യങ്ങളെ അസന്ദിഗ്ധമായി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്തുന്നു. ഒന്ന്, പരലോകനിഷേധം ഏതൊരു സമൂഹവും താറുമാറാകാനും ഒടുവില്‍ വിനാശഗര്‍ത്തത്തില്‍ ചെന്നു പതിക്കാനുമുള്ള കാരണമാകുന്നു. അതിനാല്‍, പരലോകം ഒരനിഷേധ്യ യാഥാര്‍ഥ്യമാണ്. മറ്റേതൊരു യാഥാര്‍ഥ്യത്തോട് ഏറ്റുമുട്ടിയാലും ഉണ്ടാകുന്ന ഫലംതന്നെയായിരിക്കും അതിനോടേറ്റുമുട്ടിയാലും ഉണ്ടാകുന്നത്. രണ്ട്, ഏതെങ്കിലും ഒരവസരത്തില്‍ കര്‍മഫലം സമ്പൂര്‍ണമായി സാക്ഷാത്കരിക്കപ്പെടേണ്ടതുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, നാശത്തിന്റെ അവസാനത്തെ പടിയിലെത്തി അല്ലാഹുവിന്റെ ശിക്ഷയുടെ ചാട്ടവാര്‍ ഏറ്റുവാങ്ങുന്ന ജനതക്കുമുമ്പ് നൂറ്റാണ്ടുകളോളം വളരെയേറെ ആളുകള്‍ ആ നാശത്തിനു വിത്തുവിതച്ച് ഈ ലോകത്തുനിന്ന് കടന്നുപോയിട്ടുണ്ടായിരിക്കും. അവര്‍ക്കൊന്നും ഒരു ശിക്ഷയും കിട്ടിയിട്ടുണ്ടാവില്ല. എപ്പോഴെങ്കിലും അവരും വിചാരണചെയ്യപ്പെടുകയും തങ്ങളുടെ ചെയ്തികള്‍ക്കുള്ള ശിക്ഷയനുഭവിക്കുകയും ചെയ്യണമെന്നത് ദൈവികനീതിയുടെ താല്‍പര്യമാകുന്നു.

3. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനും അറേബ്യന്‍ ചരിത്രവും ആദിആദ് (عَادٌ الأُولَى) എന്ന പേരില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ള പുരാതന ജനവിഭാഗമാണ് ഇവിടെ ആദ്‌വര്‍ഗം എന്നതുകൊണ്ട് വിവക്ഷ. സൂറ അന്നജ്മില്‍ وَأَنَّهُ أَهْلَكَ عَادًا الأُولَى (അവന്‍ ആദിആദിനെ നശിപ്പിച്ചു) എന്നു പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹ. ഹൂദി(അ)നെ പ്രവാചകനായി അയച്ചുകൊടുക്കുകയും ഒടുവില്‍ ശിക്ഷയിറങ്ങുകയും ചെയ്ത ആദ് വര്‍ഗമേതാണോ അവരാണുദ്ദേശ്യം. ഈ ജനതയില്‍ ദൈവികശിക്ഷയില്‍നിന്ന് രക്ഷപ്പെടുകയും പില്‍ക്കാലത്ത് വളര്‍ന്നു പെരുകുകയും ചെയ്ത സമൂഹം عادٌ الاخرى (പില്‍ക്കാല ആദ് വര്‍ഗം) എന്നറിയപ്പെടുന്നു. ഈ വിഭാഗം സെമിറ്റിക് വര്‍ഗത്തിലെ, ഇറം (നൂഹി(അ)ന്റെ പുത്രനായ സാമിന്റെ പുത്രന്‍) ശാഖയുമായി ബന്ധപ്പെട്ടവരായതുകൊണ്ട് പുരാതന ആദിനെ ആദു ഇറം എന്നു വിളിക്കാറുണ്ട്. ഈ ശാഖയുടെ വേറെയും നിരവധി ഉപശാഖകള്‍ ചരിത്രത്തില്‍ പ്രസിദ്ധമാണ്. ഖുര്‍ആന്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുള്ള ഥമൂദ് അതിലൊന്നാകുന്നു. ആദ്യകാലത്ത് ദക്ഷിണസിറിയയില്‍ അധിവസിച്ചിരുന്ന അരാമ്യര്‍ (Aramaeans) ആണ് മറ്റൊരു ശാഖ. ഇവര്‍ സംസാരിച്ചിരുന്ന അറമായിക്(Aramaic) ഭാഷക്ക് സെമിറ്റിക്ക് ഭാഷകളില്‍ വലിയ സ്ഥാനമുണ്ട്. ഇവിടെ ആദിനെ ذَاتُ الْعِمَاد (ഉന്നത സ്തൂപങ്ങളുടയവര്‍) എന്നു വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. അവര്‍ അത്യുന്നതങ്ങളായ സൗധങ്ങള്‍ കെട്ടിയുയര്‍ത്തിയിരുന്നുവെന്നാണ് താല്‍പര്യം. ഉയര്‍ന്ന കോളങ്ങളില്‍ കെട്ടിടങ്ങള്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കുന്ന സമ്പ്രദായം ലോകത്താദ്യമായി തുടങ്ങിയത് ഇക്കൂട്ടരാണ്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ മറ്റൊരിടത്ത് ഇവരുടെ ഈ പ്രത്യേകത ഇപ്രകാരം പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഹൂദ്(അ) അവരോടു ചോദിച്ചു: ''നിങ്ങള്‍ പീഠസ്ഥലങ്ങളിലൊക്കെ അനാവശ്യമായി സ്മാരകസൗധങ്ങള്‍ കെട്ടിപ്പൊക്കുന്നുവോ? അതിഗംഭീരങ്ങളായ കൊട്ടാരങ്ങളും നിര്‍മിച്ചുകൂട്ടുന്നുവല്ലോ; നിങ്ങള്‍ക്കവിടെ ശാശ്വതമായി വസിക്കേണ്ടതുണ്ടെന്നവണ്ണം!'' (അശ്ശുഅറാഅ്)

4. അവര്‍ അവരുടെ കാലത്തെ അതുല്യ സമുദായമായിരുന്നു എന്നര്‍ഥം. ശക്തിയിലോ വീരപരാക്രമങ്ങളിലോ അവരെ വെല്ലാന്‍ അന്ന് ലോകത്താരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സൂറ അല്‍അഅ്‌റാഫ് 69-ആം സൂക്തത്തില്‍ അവരെക്കുറിച്ചു പറഞ്ഞിട്ടുളളതിങ്ങനെയാണ്: ''അവന്‍ നിങ്ങളുടെ ശരീരഘടന വിശാലമാക്കിത്തന്നു.'' ഹാമീം അസ്സജദ 15-ആം സൂക്തത്തില്‍ പറഞ്ഞു: ''എന്നാല്‍, ആദുവര്‍ഗം ഭൂമിയില്‍ അന്യായമായി നിഗളിച്ചുനടന്നു. 'ഞങ്ങളേക്കാള്‍ ഊക്കുളളവരാരുണ്ട്' എന്നവര്‍ ഘോഷിക്കുകയും ചെയ്തിരുന്നു.'' അശ്ശുഅറാഅ് 130-ആം  സൂക്തത്തില്‍ പറയുന്നു: ''നിങ്ങള്‍ വല്ലവരെയും ഒതുക്കുമ്പോള്‍ നിഷ്ഠുരമായി ഒതുക്കുന്നുവല്ലോ.''

5. വാദി, താഴ്‌വാരം എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം വാദില്‍ഖുറായാണ്. അവിടെയായിരുന്നു ഈ ജനം മലകള്‍ തുരന്ന് കെട്ടിടങ്ങള്‍ തീര്‍ത്തിരുന്നത്. ലോകത്താദ്യമായി പാറ തുരന്ന് കെട്ടിടങ്ങളാക്കി മാറ്റുന്ന സമ്പ്രദായം ആരംഭിച്ചത് മിക്കവാറും ഈ സമൂഹമായിരിക്കണം.

6. ഇവിടെയും, നേരത്തേ സൂറ സ്വാദ് 12-ആം  സൂക്തത്തിലും ഫറവോനെ ذِى الأَوْتَاد (കീലങ്ങളുടയവന്‍) എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇതിന് പല അര്‍ഥങ്ങളാകാവുന്നതാണ്. ഫറവോന്റെ പടയെ കീലങ്ങളോടുപമിച്ചതാകാം. അപ്പോള്‍ കീലങ്ങളുടയവന്‍ എന്നതിന്റെ താല്‍പര്യം സൈനികശക്തിയുളളവന്‍ എന്നാകുന്നു. അതിന്റെ സാന്നിധ്യത്തിലാണല്ലോ അയാളുടെ സാമ്രാജ്യം കുറ്റിയടിച്ചു വലിച്ചു കെട്ടിയുറപ്പിച്ച തമ്പുപോലെ അടിയുറച്ചു നിലകൊളളുന്നത്. ഒരുപക്ഷേ, ഈ പ്രയോഗം ഫറവോന്റെ സൈന്യത്തിന്റെ ആധിക്യത്തെ സൂചിപ്പിക്കുന്നതുമാകാം. ആ സൈന്യം എവിടെയെങ്കിലും ചെന്ന് താവളമടിച്ചാല്‍ ആ പ്രദേശമാകെ തമ്പിന്റെ കുറ്റികള്‍ നിറഞ്ഞതായി കാണപ്പെടുമെന്നര്‍ഥം. ആളുകളെ പിടിച്ചുകെട്ടി മര്‍ദിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി നാട്ടപ്പെട്ട തൂണുകളെ ഉദ്ദേശിച്ചുകൊണ്ടുളളതും ആയിക്കൂടെന്നില്ല ഈ പ്രയോഗം. ഒരുപക്ഷേ, ഈജിപ്ഷ്യന്‍ പിരമിഡുകളെയാണതുകൊണ്ടുദ്ദേശിച്ചിട്ടുളളതെന്നും വരാം. നൂറ്റാണ്ടുകളായി ഭൂമിയില്‍ അടിയുറച്ചു നിലകൊള്ളുന്ന അവയെല്ലാം ഫറവോന്‍വംശത്തിന്റെ പ്രതാപത്തിന്റെയും ശൗര്യത്തിന്റെയും അടയാളങ്ങളാണല്ലോ.

പ്രാരംഭപദമായ الفَجْر ഈ അധ്യായത്തിന്റെ പേരായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അവതരണകാലം

മക്കയില്‍ ഇസ്‌ലാം സ്വീകരിക്കുന്നവര്‍ക്കെതിരെ രൂക്ഷമായ അക്രമ മര്‍ദനങ്ങള്‍ തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ സാഹചര്യത്തിലാണ് ഈ അധ്യായമവതരിച്ചതെന്ന് ഉളളടക്കത്തില്‍നിന്നു വ്യക്തമാകുന്നു. അതുകൊണ്ടാണ് ഇതില്‍ ആദ്-ഥമൂദ് വര്‍ഗങ്ങളുടെയും ഫറവോന്റെയും പര്യവസാനങ്ങള്‍ പരാമര്‍ശിച്ചുകൊണ്ട് മക്കാവാസികളെ താക്കീതുചെയ്യുന്നത്.

ഉള്ളടക്കം

മക്കാവാസികള്‍ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന പാരത്രിക രക്ഷാശിക്ഷകളെ സ്ഥാപിക്കുകയാണ് ഈ സൂറയുടെ ഉള്ളടക്കം. അതിനുവേണ്ടി അവലംബിച്ചിട്ടുള്ള ക്രമീകരണവും ന്യായങ്ങളും അതേ ക്രമത്തില്‍ത്തന്നെ പരിശോധിച്ചു നോക്കാം. ആദ്യമായി പ്രഭാതം, പത്തുരാവുകള്‍, ഇരട്ട, ഒറ്റ, പിന്‍വാങ്ങുന്ന രാവ് എന്നിവയെ സാക്ഷികളാക്കി ആണയിട്ട് ശ്രോതാക്കളോട് ചോദിക്കുന്നു: നിങ്ങള്‍ നിഷേധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാര്യം യാഥാര്‍ഥ്യമാണെന്നു തെളിയിക്കാന്‍ ഈ സംഗതികള്‍ നല്‍കുന്ന സാക്ഷ്യം മതിയായതല്ലേ? ഈ നാലു സംഗതികളെയും അവയുടെ സ്ഥാനത്ത് നാം വിശദീകരിക്കുന്നുണ്ട്. ഈ സംഗതികള്‍ രാപ്പകല്‍ ക്രമത്തില്‍ കാണപ്പെടുന്ന വ്യവസ്ഥാപിതത്വത്തിന്റെ ലക്ഷണങ്ങളാണെന്ന് അതില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകും. അവയെ സാക്ഷികളാക്കി ആണയിടുന്നതിനര്‍ഥമിതാണ്: ദൈവം സ്ഥാപിച്ച യുക്തിബദ്ധമായ വ്യവസ്ഥയാണിത്. ഈ വ്യവസ്ഥയുടെ സ്ഥാപകനായ ദൈവത്തിന്റെ ശക്തിക്ക് പരലോകം സംജാതമാക്കാന്‍ ഒരു പ്രയാസവുമില്ല എന്നു ബോധ്യപ്പെടാന്‍ ആ ദൃഷ്ടാന്തങ്ങള്‍ കണ്ടവര്‍ക്കു പിന്നെ മറ്റൊരു സാക്ഷ്യത്തിന്റെയും ആവശ്യമില്ല. മനുഷ്യനെ അവന്റെ കര്‍മങ്ങളെപ്പറ്റി വിചാരണ ചെയ്യുകയെന്നത് ആ ദൈവത്തിന്റെ യുക്തിജ്ഞാനത്തിന്റെ താല്‍പര്യമാണെന്നും അതുവഴി ബോധ്യപ്പെടും. അനന്തരം മാനവചരിത്രത്തില്‍നിന്നുള്ള തെളിവുകളുന്നയിച്ചുകൊണ്ട് ആദ്- ഥമൂദ് വര്‍ഗങ്ങളുടെയും ഫറവോന്റെയും പര്യവസാനങ്ങള്‍ ഉദാഹരണങ്ങളായി ചൂണ്ടിക്കാണിക്കുന്നു. അവരൊക്കെ അതിരു ലംഘിക്കുകയും ഭൂമിയെ നാശമുഖരിതമാക്കുകയും ചെയ്തപ്പോള്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ ചാട്ടവാര്‍ അവരുടെ മേല്‍ വര്‍ഷിച്ചു. പ്രാപഞ്ചിക വ്യവസ്ഥയുടെ നിയന്ത്രണം ഏതോ അന്ധവും ബധിരവുമായ ശക്തികളാലല്ല നിയന്ത്രിക്കപ്പെടുന്നത് എന്നതിന്റെ ലക്ഷണമാണത്. ഈ ഭൗതികലോകം ഏതെങ്കിലും മുടിഞ്ഞ രാജാവിന്റെ നിയമമില്ലാ രാജ്യവുമല്ല. യുക്തിമാനും അഭിജ്ഞനുമായ ഒരു വിധാതാവ് അതിനെ ഭരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുണ്ട്. ബുദ്ധിയും ധാര്‍മിക ബോധവും കൈകാര്യ സ്വാതന്ത്ര്യവും നല്‍കിക്കൊണ്ട് താന്‍ സൃഷ്ടിച്ചയച്ച സൃഷ്ടിയുടെ പ്രവര്‍ത്തനങ്ങള്‍ വിചാരണചെയ്ത് രക്ഷാ ശിക്ഷകള്‍ നല്‍കുകയെന്ന അവന്റെ യുക്തിയുടെയും നീതിയുടെയും താല്‍പര്യം ഈ ഭൗതികലോകത്തുതന്നെ മനുഷ്യ ചരിത്രത്തില്‍ നിരന്തരം പുലരുന്നതായി കാണാം. തുടര്‍ന്ന് മാനവസമൂഹത്തിന്റെ പൊതുവായ ധാര്‍മികാവസ്ഥ വിശകലനം ചെയ്യുന്നു. അക്കാലത്തെ ജാഹിലീ അറബികളുടെ ജീവിതത്തില്‍ അത് ഏവര്‍ക്കും പ്രായോഗികമായിത്തന്നെ ദൃശ്യമായിരുന്നു. അതിന്റെ രണ്ടു വശങ്ങളെ പ്രത്യേകം എടുത്തുവിമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന്, ആളുകളുടെ ഭൗതികപ്രമത്തമായ ജീവിത വീക്ഷണം, അതിന്റെ പേരില്‍ ധാര്‍മികമായ നന്മതിന്മകളെ അവര്‍ അവഗണിച്ചുതള്ളി. ഭൗതികമായ സമ്പത്തിന്റെയും സ്ഥാനമാനങ്ങളുടെയും നേട്ടത്തെയും നഷ്ടത്തെയും ഔന്നത്യത്തിന്റെയും അധമത്വത്തിന്റെയും മാനദണ്ഡമായി അംഗീകരിച്ചു. സമ്പന്നതമാത്രം ഒരനുഗ്രഹമാകുന്നില്ലെന്നും ദാരിദ്ര്യം ഒരു ശിക്ഷയല്ലെന്നും മറിച്ച്, അല്ലാഹു ഈ രണ്ടവസ്ഥകള്‍കൊണ്ടും മനുഷ്യനെ പരീക്ഷിക്കുകയാണെന്നും അവര്‍ ഓര്‍ത്തതേയില്ല. സമ്പത്ത് കൈവന്നവന്‍ അതിനോടെന്തു സമീപനം സ്വീകരിക്കുന്നുവെന്നും ദാരിദ്ര്യത്തിലകപ്പെട്ടവന്‍ എന്തു നിലപാട് കൈക്കൊളളുന്നുവെന്നും അല്ലാഹു കാണുന്നുണ്ടെന്ന കാര്യം അവര്‍ മറന്നുകളഞ്ഞു. രണ്ട്, പിതാക്കള്‍ മരിച്ചുപോയ അനാഥരോടുള്ള അവരുടെ നിഷ്ഠുരമായ സമീപനം. പാവങ്ങളെക്കുറിച്ച് അവര്‍ക്കൊരു ചിന്തയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. മരിച്ചുപോകുന്നവരുടെ അനന്തര സ്വത്തുക്കളെല്ലാം വാരിയെടുക്കും. ദുര്‍ബലരായ അവകാശികള്‍ക്ക് ഒന്നും കൊടുക്കില്ല. ധനത്തോടുള്ള ആര്‍ത്തി അവര്‍ക്ക് ഒരിക്കലും തീരാത്തദാഹം പോലെയായിരുന്നു. എത്രതന്നെ സമ്പത്തുകിട്ടിയാലും അവരുടെ മനം നിറയുകയില്ല. ഭൗതിക ജീവിതത്തില്‍ ഈ നിലപാട് സ്വീകരിക്കുന്നവര്‍ പരലോകത്ത് എന്തുതരം വിചാരണയെയാണ് നേരിടേണ്ടിവരുക എന്നു ചിന്തിപ്പിക്കുകയാണ് ഈ വിമര്‍ശനത്തിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം. ഒടുവില്‍ പ്രഭാഷണം ഇങ്ങനെ സമാപിക്കുന്നു: വിചാരണ ഉണ്ടാകും. അതനിവാര്യമാണ്. അല്ലാഹുവിന്റെ കോടതി നിലവില്‍വരുന്ന ദിവസമാണതു നടക്കുക. ഇന്ന് രക്ഷാശിക്ഷകളെ മനസ്സിലാക്കാന്‍ കൂട്ടാക്കാത്തവര്‍ക്ക് അന്നത് ബോധ്യപ്പെടുകതന്നെ ചെയ്യും. പക്ഷേ, അന്നതു ബോധ്യപ്പെട്ടതുകൊണ്ട് ഒരു ഫലവുമില്ല. നിഷേധിച്ചവര്‍ അന്ന് കൈകള്‍ കൂട്ടിത്തിരുമ്മി വിലപിക്കും: ഈ നാളിനു വേണ്ടി ഞാന്‍ ഒന്നും ചെയ്തില്ലല്ലോ! എന്നാല്‍, ആ വിലാപം അവരെ ദൈവശിക്ഷയില്‍നിന്ന് രക്ഷിക്കുകയില്ല. വേദപുസ്തകങ്ങളും ദൈവദൂതന്മാരും അവതരിപ്പിച്ച യാഥാര്‍ഥ്യങ്ങളെ പൂര്‍ണമനസ്സോടെ സ്വീകരിച്ചവരില്‍ മാത്രമേ ദൈവപ്രീതിയുണ്ടാകൂ. അല്ലാഹു അരുളുന്ന സമ്മാനങ്ങളാല്‍ അവര്‍ സംതൃപ്തരാകും. അല്ലാഹുവിന്റെ പ്രീതിഭാജനങ്ങളായ ദാസന്മാരില്‍ ഉള്‍പ്പെടാനും സ്വര്‍ഗത്തില്‍ പ്രവേശിക്കാനും ക്ഷണിക്കപ്പെടുന്നത് അവരായിരിക്കും.

Facebook Comments