അല്‍ ബലദ്‌

സൂക്തങ്ങള്‍: 01-07

വാക്കര്‍ത്ഥം


  • അങ്ങനെയല്ല = لَا

  • ഞാന്‍ സത്യം ചെയ്യുന്നു = أُقْسِمُ

  • ഈ നാടിനെക്കൊണ്ട് = بِهَٰذَا الْبَلَدِ

  •  

  • നീയായിരിക്കെ = وَأَنتَ

  • താമസിക്കുന്നവന്‍ = حِلٌّ

  • ഈ നാട്ടില്‍ = بِهَٰذَا الْبَلَدِ

  •  

  • ജനയിതാവിനെക്കൊണ്ടും = وَوَالِدٍ

  • അവന്‍ ജന്മമേകിയതിനെക്കൊണ്ടും = وَمَا وَلَدَ

  •  

  • നിശ്ചയമായും നാം സൃഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു = لَقَدْ خَلَقْنَا

  • മനുഷ്യനെ = الْإِنسَانَ

  • ക്ലേശത്തില്‍ = فِي كَبَدٍ

  •  

  • അവന്‍ കരുതുന്നുവോ? = أَيَحْسَبُ

  • കഴിവുള്ളവനാവില്ലെന്ന് = أَن لَّن يَقْدِرَ

  • അവന്റെമേല്‍ = عَلَيْهِ

  • ഒരാളും = أَحَدٌ

  • അവന്‍ പറയുന്നു = يَقُولُ

  • ഞാന്‍ തുലച്ചുകളഞ്ഞു = أَهْلَكْتُ

  • ധനം = مَالًا

  • ധാരാളം = لُّبَدًا

  •  

  • അവന്‍ കരുതുന്നുവോ = أَيَحْسَبُ

  • അവനെ കണ്ടിട്ടില്ലെന്ന് = أَن لَّمْ يَرَهُ

  • ആരും = أَحَدٌ


لَا أُقْسِمُ بِهَٰذَا الْبَلَدِ ﴿١﴾ وَأَنتَ حِلٌّ بِهَٰذَا الْبَلَدِ ﴿٢﴾ وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿٣﴾ لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنسَانَ فِي كَبَدٍ ﴿٤﴾ أَيَحْسَبُ أَن لَّن يَقْدِرَ عَلَيْهِ أَحَدٌ﴿٥﴾

يَقُولُ أَهْلَكْتُ مَالًا لُّبَدًا ﴿٦﴾ أَيَحْسَبُ أَن لَّمْ يَرَهُ أَحَدٌ ﴿٧﴾

(1-7) അല്ല,1 ഈ പട്ടണ(മക്ക)ത്തിന്റെ പേരില്‍ ഞാന്‍ സത്യംചെയ്യുന്നു.2 എന്നാല്‍ (പ്രവാചകാ) നീ ഈ പട്ടണത്തില്‍ അരക്ഷിതനാക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.3 ജനകനെ(ആദം)യും അവന്‍ ജനിപ്പിച്ച സന്തതികളെയും സാക്ഷിയാക്കി സത്യംചെയ്യുന്നു.4 വാസ്തവത്തില്‍ മര്‍ത്ത്യനെ നാം സൃഷ്ടിച്ചിട്ടുള്ളത് ക്ലേശത്തിലാകുന്നു.5 അവന്‍ ധരിച്ചുവെച്ചിട്ടുണ്ടോ, തന്നെ ആര്‍ക്കും നിയന്ത്രിക്കാനാവില്ലെന്ന്?6 . 'ഞാന്‍ കണ്ടമാനം ധനം തുലച്ചുകളഞ്ഞിട്ടുണ്ടെ'ന്ന് അവന്‍ ഘോഷിക്കുന്നുവല്ലോ.7 തന്നെ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലെന്നാണോ അവന്റെ വിചാരം?8 

===========

1. അല്ല എന്ന പദംകൊണ്ട് തുടങ്ങുകയും പിന്നെ സത്യം ചെയ്തുകൊണ്ട് തുടര്‍ന്നുള്ള വിഷയത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിന് ഇപ്രകാരം അര്‍ഥമുണ്ടെന്ന് നാം നേരത്തേ സൂറ അല്‍ഖിയാമയുടെ 1-ആം വ്യാഖ്യാനക്കുറിപ്പില്‍ വിശദീകരിച്ചിട്ടുണ്ട്: ആ സന്ദര്‍ഭത്തില്‍ ആളുകള്‍ക്കിടയില്‍ ഒരു തെറ്റായ സംസാരം നടക്കുന്നുണ്ട്. അതിനെ ഖണ്ഡിച്ചുകൊണ്ടാണ് അല്ല എന്നു പ്രസ്താവിക്കുന്നത്. അതായത്, കാര്യം നിങ്ങള്‍ ധരിച്ചുവെച്ചിട്ടുള്ളതു പ്രകാരമല്ല. യഥാര്‍ഥ സംഗതി ഇന്നയിന്ന വിധമാണെന്ന് ഇതാ സത്യംചെയ്തു പറയുന്നു. അപ്പോള്‍ ഇവിടെ ഏതു സംസാരത്തെ ഖണ്ഡിച്ചുകൊണ്ടാണ് ഈ വാക്ക് അവതരിച്ചതെന്ന ചോദ്യമുണ്ട്. അനന്തരം പ്രതിപാദിക്കുന്ന വിഷയംതന്നെ അതെന്താണെന്ന് സൂചിപ്പിക്കുന്നു. തങ്ങള്‍ തുടര്‍ന്നുവരുന്ന ജീവിതശൈലിക്ക് ഒരു കുഴപ്പവുമില്ല എന്നായിരുന്നു മക്കയിലെ അവിശ്വാസികളുടെ അവകാശവാദം. തിന്നുക, കുടിക്കുക, ഭോഗിക്കുക, സമയമായാല്‍ ചത്തുപോവുക--അതില്‍ കവിഞ്ഞൊന്നുമല്ല ഈ ലോകത്ത് ജീവിതം. ഈ മുഹമ്മദ് നമ്മുടെ ഈ ജീവിതശൈലി തെറ്റാണെന്നു വാദിക്കുകയും നാം ഒരിക്കല്‍ വിചാരണ ചെയ്യപ്പെടുകയും രക്ഷാശിക്ഷകളെ നേരിടേണ്ടിവരുകയും ചെയ്യുമെന്ന് വെറുതെ നമ്മെ പേടിപ്പെടുത്തുകയുമാണ്.

2. മക്കാനഗരമാണുദ്ദേശ്യം. ഇവിടെ ഈ നഗരത്തെ പിടിച്ചാണയിട്ടതെന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് വെളിപ്പെടുത്തേണ്ട ആവശ്യമില്ല. മക്കാവാസികള്‍ക്ക് തങ്ങളുടെ നഗരത്തിന്റെ അവസ്ഥ നന്നായറിയാം. നിര്‍ജനമായ മലകള്‍ക്കിടയിലെ വെള്ളവും പുല്ലുമില്ലാത്ത താഴ്‌വരയില്‍, ഇവിടെ ഇബ്‌റാഹീം നബി(അ) ഒരു മാതാവിനെയും അവരുടെ കൈക്കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ടുവന്നുപേക്ഷിച്ചത്! ഇവിടെ ഒരു ദേവാലയം നിര്‍മിച്ച് ഹജ്ജ് വിളംബരം ചെയ്തത് --ദൂരദിക്കുകളില്‍ പോലും ആ വിളംബരം കേള്‍ക്കാന്‍ ആരുമില്ലാത്ത സാഹചര്യത്തില്‍! പിന്നീട് ഈ പട്ടണം സകല അറബികളുടെയും കേന്ദ്രവും പവിത്രസ്ഥാനവുമായിത്തീര്‍ന്നത്. നിരവധി നൂറ്റാണ്ടുകളായി, അരക്ഷിതത്വം നിറഞ്ഞ അറേബ്യന്‍ ഭൂമിയില്‍ സുരക്ഷിതവും നിര്‍ഭയവുമായ ഏക സ്ഥലമായി അത് നിലനിന്നത് --ഇതൊക്കെ ഏതു സാധാരണ അറബിക്കും സുപരിചിതമാണ്.

3. وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَـذَا الْبَلَد എന്നാണ് മൂലവാക്യം. ഇതിന് ഖുര്‍ആന്‍വ്യാഖ്യാതാക്കള്‍ മൂന്നര്‍ഥം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന്: താങ്കള്‍ ഈ പട്ടണത്തില്‍ താമസക്കാരനാകുന്നു. താങ്കള്‍ ഇവിടത്തെ നിവാസിയാവുക വഴി ഈ പട്ടണത്തിന്റെ മഹത്ത്വത്തിന് മാറ്റു കൂടിയിരിക്കുന്നു. രണ്ട്: ഈ പട്ടണം വിശുദ്ധസ്ഥലമാണെങ്കിലും കുറച്ചുനേരം ഇവിടെവെച്ച് യുദ്ധം ചെയ്യുന്നതും സത്യദീനിന്റെ ശത്രുക്കളെ നിഗ്രഹിക്കുന്നതും താങ്കള്‍ക്ക് ഹിതകരമായിത്തീരുന്ന ഒരു സന്ദര്‍ഭം വരുന്നുണ്ട്. മൂന്ന്: അറബികളുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ഈ പട്ടണത്തിലെ വന്യമൃഗങ്ങളെപ്പോലും കൊല്ലുന്നതും ചെടികള്‍പോലും മുറിച്ചുകളയുന്നതും നിഷിദ്ധമാണ്. ഇവിടെ എല്ലാവര്‍ക്കും അഭയവും സുരക്ഷിതത്വവും ലഭ്യമാണ്. എന്നാല്‍ പ്രവാചകരേ, താങ്കള്‍ക്ക് ഇവിടെ ഒരു സുരക്ഷിതത്വവുമില്ലെന്നതാണ് അവസ്ഥ. താങ്കളെ പീഡിപ്പിക്കുന്നതും കൊന്നുകളയാന്‍ പരിപാടിയിടുന്നതും അവര്‍ അനുവദനീയമാക്കിയിരിക്കുകയാണ്. പദങ്ങള്‍ മൂന്നു വ്യാഖ്യാനങ്ങള്‍ക്കും സാധ്യതയുള്ളതാണെങ്കിലും, തുടര്‍ന്നു പറയുന്ന സംഗതികളുമായി സമന്വയിച്ചു നോക്കുമ്പോള്‍ ആദ്യത്തെ രണ്ടര്‍ഥങ്ങള്‍ക്കും ഇവിടെ ഔചിത്യമില്ലെന്നാണ് മനസ്സിലാകുന്നത്. മൂന്നാമത്തെ അര്‍ഥം മാത്രമാണ് സന്ദര്‍ഭത്തോടിണങ്ങുന്നത്.

4. നിരുപാധികം 'ജനകന്‍' എന്നും 'അവന്‍ ജനിപ്പിച്ച സന്തതി' എന്നുമുള്ള പദങ്ങളാണുപയോഗിച്ചിരിക്കുന്നത്. അതുകൊണ്ട് ജനകന്‍ എന്നതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം ആദിപിതാവ് ആദം(അ) ആവാം; ജനിപ്പിക്കുന്ന സന്തതികള്‍ എന്നാല്‍, ഈ ലോകത്ത് ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞവരും ഇപ്പോഴും ഉള്ളവരും ഇനിയും ഉണ്ടാവാനിരിക്കുന്നവരുമായ മുഴുവന്‍ മനുഷ്യസന്തതികളും.

5. മുകളില്‍ പറഞ്ഞ സത്യങ്ങള്‍ ചെയ്തത് ഈ സംഗതി സാക്ഷ്യപ്പെടുത്താനാണ്. മനുഷ്യനെ ക്ലേശത്തില്‍ സൃഷ്ടിച്ചു എന്നതിന്റെ താല്‍പര്യമിതാണ്: മനുഷ്യന്‍ ഇവിടെ സൃഷ്ടിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത് വിനോദിക്കാനും സുഖിക്കാനും മാത്രമായിട്ടല്ല. അവനെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം, അധ്വാനിക്കാനും ക്ലേശങ്ങള്‍ സഹിക്കാനുമുള്ളതാണീ ലോകം. ഒരു മനുഷ്യന്നും ആ അവസ്ഥ തരണംചെയ്യാതെ പറ്റില്ല. ഈ മക്കാരാജ്യം ഒരു പട്ടണവും അറബികളുടെ കേന്ദ്രവുമായിത്തീരുന്നതിന് ചില ദൈവദാസന്മാര്‍ ആത്മാര്‍പ്പണം ചെയ്തിട്ടുണ്ടെന്നതിന് ഈ നാടിന്റെ ചരിത്രംതന്നെ സാക്ഷിയാണ്. ഈ മക്കാ നഗരത്തില്‍ മുഹമ്മദ് (സ) നേരിട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന പീഡിതാവസ്ഥ, അദ്ദേഹം ഒരു ലക്ഷ്യത്തിനുവേണ്ടി പലവക ക്ലേശങ്ങള്‍ സഹിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണെന്ന് സാക്ഷ്യം വഹിക്കുന്നു. എത്രത്തോളമെന്നാല്‍, ഇവിടെ കാട്ടുജന്തുക്കള്‍ക്കു പോലും നിര്‍ഭയത്വമുണ്ട്. എന്നാല്‍, അദ്ദേഹത്തിനില്ല! മാതാവിന്റെ ഉദരത്തില്‍ ഭ്രൂണമായിത്തീരുന്നതു മുതല്‍ അന്ത്യശ്വാസം വരെയുള്ള ഓരോ മനുഷ്യന്റെയും ജീവിതം സാക്ഷ്യംവഹിക്കുന്നു, അവന്ന് ഓരോ ചുവടുവയ്പിലും പ്രയാസങ്ങളും പ്രതിബന്ധങ്ങളും ക്ലിഷ്ടതകളും തരണം ചെയ്യേണ്ടതുണ്ടെന്ന്. നിങ്ങള്‍, ഏറ്റവും അസൂയാര്‍ഹമായ അവസ്ഥ പ്രാപിച്ചതായി കാണുന്ന മനുഷ്യന്‍പോലും മാതാവിന്റെ ഉദരത്തിലായിരുന്നപ്പോള്‍ ഏതു നിമിഷവും മരിച്ചുപോവുകയോ ചാപിള്ളയായി പ്രസവിക്കപ്പെടുകയോ ചെയ്യുക എന്ന അപകടാവസ്ഥയിലായിരുന്നു. പ്രസവവേളയില്‍ അയാളുടെ മരണത്തിനും ജീവിതത്തിനുമിടയില്‍ മുടിനാരിഴ അകലമേയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. ജനിച്ചാല്‍ത്തന്നെ സംരക്ഷിക്കാനാരുമുണ്ടായിരുന്നില്ലെങ്കില്‍ ഭൂമിയില്‍ പതിക്കുന്നതോടെ അവന്‍ ദാരുണമായി മരിച്ചുപോകുന്നു. നടക്കാറാവുമ്പോള്‍ പദേപദേ വീണുപോകുന്നു. ബാല്യത്തില്‍നിന്ന് യൗവനത്തിലേക്കും വാര്‍ധക്യത്തിലേക്കും എത്താന്‍ പല വക ശാരീരിക മാറ്റങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോരേണ്ടതുണ്ട്. ഈ മാറ്റങ്ങളിലേതെങ്കിലുമൊന്ന് പിഴച്ചുപോയാല്‍ അവന്‍ ജീവിതനൈരാശ്യത്തില്‍ പതിക്കുന്നു. അവന്‍ ഒരു രാജാവോ ഏകാധിപതിയോ ആണെങ്കില്‍ തനിക്കെതിരെ ഗൂഢാലോചന നടത്തുന്നതാരാണെന്ന ഉല്‍ക്കണ്ഠയാല്‍ ഒരിക്കലും സ്വസ്ഥത ലഭിക്കുന്നില്ല. ഒരു ലോകജേതാവായാല്‍ പോലും തന്റെ ഭടന്‍മാരിലൊരുവന്‍ ഏതു നിമിഷത്തിലും തന്നെ കടന്നാക്രമിച്ചേക്കാം എന്ന ആശങ്കയില്‍നിന്ന് മോചനമില്ല. അവന്‍ തന്റെ കാലഘട്ടത്തിലെ ഖാറൂന്‍തന്നെയാണെങ്കിലും തന്റെ ധനം എങ്ങനെ വര്‍ധിപ്പിക്കാം, എങ്ങനെ സംരക്ഷിക്കാം എന്നീ ഉല്‍ക്കണ്ഠയിലായിരിക്കും എപ്പോഴുമവന്‍. ചുരുക്കത്തില്‍, യാതൊരാളും കലര്‍പ്പറ്റ സ്വസ്ഥതയിലും സംതൃപ്തിയിലും അനുഗൃഹീതനാകുന്നില്ല. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, മനുഷ്യന്റെ ജനനംതന്നെ ക്ലേശഭൂയിഷ്ഠമാകുന്നു.

6. ഈ അവസ്ഥകളിലൂടെ കടന്നുപോരുന്ന മനുഷ്യന്‍ ഭൗതികലോകത്ത് തനിക്ക് തോന്നിയതെല്ലാം ചെയ്തുകളയാമെന്ന് വ്യാമോഹിക്കുന്നുവോ, എന്നര്‍ഥം. അവനെ പിടികൂടുകയും അവന്റെ തല കുനിപ്പിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ഭൗതികാതീത ശക്തിയുമില്ലെന്നാണോ അവന്‍ കരുതുന്നത്? എന്നാല്‍, പരലോകത്തെത്തുന്നതിനുമുമ്പ് ഈ ഭൗതിക ലോകത്തുതന്നെ അവന്‍ അനുനിമിഷം ഒരഭൗതികശക്തിയുടെ സാന്നിധ്യം അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയാണ്. തന്റെ തീരുമാനങ്ങള്‍ക്കുപരി മറ്റൊരു പരമാധികാരം നിലനില്‍ക്കുന്നതായും ആ പരമാധികാരിയുടെ തീരുമാനങ്ങള്‍ക്കു മുന്നില്‍ തന്റെ പദ്ധതികളത്രയും പൊളിഞ്ഞുപോകുന്നതായും അവന്‍ കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഒരു ഭൂകമ്പം, ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ്, പുഴയിലോ കടലിലോ ഉണ്ടാകുന്ന ഒരു വെള്ളപ്പൊക്കം മതി ദൈവിക ശക്തികള്‍ക്കു മുമ്പില്‍ താന്‍ എന്തുമാത്രം നിസ്സഹായനാണെന്ന് അവനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താന്‍. ഒരത്യാഹിതം അംഗസൗഷ്ഠവതയുള്ള അരോഗദൃഢഗാത്രനെ കുഴഞ്ഞ വികലാംഗനാക്കുന്നു. വിധിയുടെ ഒറ്റ മറിച്ചില്‍കൊണ്ട് മഹാ സമ്രാട്ടുകള്‍ സുവര്‍ണസിംഹാസനത്തില്‍നിന്ന് കുപ്പക്കുഴിയില്‍ പതിക്കുന്നു. നാഗരികോത്ഥാനത്തിന്റെ വിഹായസ്സില്‍ വിഹരിച്ചിരുന്ന സമൂഹങ്ങള്‍-- ലോകത്താരും അവരുടെ മുമ്പില്‍ നിവര്‍ന്നുനില്‍ക്കാന്‍ ധൈര്യപ്പെട്ടിരുന്നില്ല--ഭാഗധേയം മാറുമ്പോള്‍ അതേ സമൂഹം ഈ ലോകത്തുതന്നെ നിന്ദിതരും നികൃഷ്ടരുമായിത്തീരുന്നു. ഇങ്ങനെയുള്ള മനുഷ്യന്റെ തലയില്‍, തനിക്കുപരി ഒരു ശക്തിയും പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നില്ലെന്ന മൂഢവിചാരം എങ്ങനെയാണ് വന്നുനിറയുന്നത്?

7. أَنْفَقْتُ مَالاً لُّبَدًا (ഞാന്‍ കണ്ടമാനം ധനം ചെലവഴിച്ചു) എന്നല്ല, أَهْلَكْتُ مَالاً لُّبَدًا (ഞാന്‍ കണ്ടമാനം ധനം നശിപ്പിച്ചുകളഞ്ഞു) എന്നാണ് പറയുന്നത്. പൊടിച്ചുകളഞ്ഞു, അല്ലെങ്കില്‍ ധൂര്‍ത്തടിച്ചു എന്നര്‍ഥം. വക്താവിന് തന്റെ സമ്പന്നതയിലുള്ള ഗര്‍വാണിത് സൂചിപ്പിക്കുന്നത്. താന്‍ വാരിക്കോരി ധൂര്‍ത്തടിച്ചത് തന്റെ മൊത്തം സമ്പത്തുമായി തട്ടിച്ചുനോക്കിയാല്‍ ഒട്ടും പരിഗണനീയമല്ലാത്ത അതിനിസ്സാരമായ ഭാഗമാണെന്നാണയാളുദ്ദേശിക്കുന്നത്. എന്തിനാണയാള്‍ ഈ ധനം വാരിവിതറിയത്? യഥാര്‍ഥത്തിലുള്ള യാതൊരു സല്‍ക്കര്‍മത്തിലുമല്ല. തുടര്‍ന്നുള്ള സൂക്തങ്ങള്‍ അത് വ്യഞ്ജിപ്പിക്കുന്നുണ്ട്. തന്റെ പണക്കൊഴുപ്പു കാണിക്കാനും അന്തസ്സും പ്രതാപവും ആര്‍ജിക്കാനുമായിരുന്നു അയാളുടെ ധനവ്യയം. സ്തുതിപാഠകരായ കവികള്‍ക്ക് വാരിക്കോരി കൊടുക്കുക, കല്യാണാഘോഷങ്ങള്‍ക്കും മറ്റും ആയിരങ്ങളെ ക്ഷണിച്ചുവരുത്തി അമിതവിഭവങ്ങളുള്ള സദ്യ നല്‍കുക, ചൂതാട്ടങ്ങളില്‍ ലക്ഷങ്ങള്‍ മുടിക്കുക, ചൂതാട്ടത്തില്‍ ജയിക്കുമ്പോള്‍ ഒട്ടകങ്ങളെയറുത്ത് കൂട്ടുകാരെ തീറ്റുക, മേളകളിലും മറ്റും വലിയ വലിയ പരിവാരങ്ങളുമായി പങ്കെടുക്കുക, മറ്റു പ്രമാണികളെക്കാള്‍ പ്രതാപവും ഗാംഭീര്യവും പ്രകടിപ്പിക്കുക, ചടങ്ങുകളില്‍ ആര്‍ക്കും വന്ന് യഥേഷ്ടം വാരിത്തിന്നാന്‍ പാകത്തില്‍ വിഭവങ്ങളൊരുക്കുക, ദാനശീലത്തിലും സല്‍ക്കാരത്തിലും കീര്‍ത്തിനേടുന്നതിനു വേണ്ടി സ്വന്തം ചെലവില്‍ ഊട്ടുപുരകളേര്‍പ്പെടുത്തുക തുടങ്ങിയ പ്രകടനാത്മകമായ ചെലവുകളായിരുന്നു ജാഹിലിയ്യത്തില്‍ ആളുകളുടെ ഔദാര്യത്തിന്റെയും സമൃദ്ധിയുടെയും മഹത്ത്വത്തിന്റെയുമൊക്കെ ലക്ഷണങ്ങളായി ഗണിക്കപ്പെട്ടിരുന്നത്. അവയുടെ പേരില്‍ അവര്‍ വ്യാപകമായി പ്രശംസിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു. അവരെക്കുറിച്ച് സ്തുതിഗീതങ്ങളാലപിക്കപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നതും ഇത്തരം ദുര്‍വ്യയങ്ങളെ ആധാരമാക്കിയായിരുന്നു. ഈ ധൂര്‍ത്തുകളെപ്രതി അവര്‍തന്നെയും മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നില്‍ ഊറ്റംകൊണ്ടിരുന്നു.

8. അതായത്, ഈ ഊറ്റംകൊള്ളുന്നവന്‍ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ലേ, ഞാന്‍ ഏതെല്ലാം വഴികളിലൂടെയാണ് ഈ സമ്പത്തെല്ലാം നേടിയതെന്നും ഏതെല്ലാം കാര്യങ്ങളില്‍ എന്തുദ്ദേശ്യ ലക്ഷ്യങ്ങളോടെയാണ് അത് വ്യയം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നും കാണുന്ന ഒരു ദൈവം തനിക്കു മുകളിലുണ്ടെന്ന്? ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയില്‍ ഈ ദുര്‍വ്യയത്തിനും പ്രസിദ്ധികാംക്ഷക്കും ദുരഭിമാന പ്രകടനത്തിനും വല്ല മൂല്യവും ഉണ്ടാകുമെന്ന് അവന്‍ കരുതുന്നുണ്ടോ? ഈ ലോകത്തെയെന്നപോലെ ദൈവത്തെയും പറ്റിക്കാമെന്നാണോ അവന്റെ വിചാരം?

لاَ أُقْسِمُ بِهـذَا الْبَلَد എന്ന പ്രഥമ സൂക്തത്തിലുള്ള الْبَلَد ഈ സൂറയുടെ നാമമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

അവതരണ കാലം

ഇതിലെ ഉള്ളടക്കവും പ്രതിപാദനരീതിയും പ്രവാചകന്റെ മക്കാ ജീവിതത്തിന്റെ ആദ്യനാളുകളിലവതരിച്ച സൂറകളുടേതുപോലെത്തന്നെയാണ്. എങ്കിലും മക്കയിലെ അവിശ്വാസികള്‍ക്ക് പ്രവാചകനോടുള്ള ശത്രുത മൂക്കുകയും തിരുമേനിക്കെതിരെ എന്തക്രമവും മര്‍ദനവും അനുവര്‍ത്തിക്കുന്നത് തങ്ങള്‍ക്കനുവദനീയമാണ് എന്ന നിലപാട് സ്വീകരിക്കുകയും ചെയ്ത ഘട്ടത്തിലാണിതവതരിച്ചതെന്നതിലേക്കുള്ള ഒരു സൂചന ഇതില്‍ കാണാം.

ഉള്ളടക്കം

ഒരു വലിയ വിഷയം ഏതാനും സംക്ഷിപ്തവചനങ്ങളില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചിരിക്കുകയാണീ സൂറയില്‍. വിപുലമായ വിഷയങ്ങള്‍ കുറഞ്ഞ പദങ്ങളിലവതരിപ്പിക്കുന്ന ഖുര്‍ആനിന്റെ സംഗ്രഹണക്ഷമതയുടെ മികവാണിത്. ഒരു ബൃഹദ്ഗ്രന്ഥത്തില്‍ പോലും വിവരിച്ചുതീര്‍ക്കാനാവാത്ത ഒരു ജീവിതവ്യവസ്ഥ മുഴുവന്‍ ഈ സൂറയിലെ കൊച്ചുകൊച്ചു വാക്യങ്ങളില്‍, അനുവാചക ഹൃദയങ്ങളില്‍ ആഞ്ഞുതറയ്ക്കുന്ന ശൈലിയില്‍ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. ഭൗതികലോകത്തെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം മനുഷ്യന്റെയും, മനുഷ്യനെസ്സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഭൗതിക ലോകത്തിന്റെയും ശരിയായ അവസ്ഥ മനസ്സിലാക്കിത്തരുകയും ദൈവം മനുഷ്യന്നുവേണ്ടി സൗഭാഗ്യത്തിന്റെയും ദൗര്‍ഭാഗ്യത്തിന്റെയും രണ്ടു മാര്‍ഗങ്ങള്‍ തുറന്നുവെച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് അറിയിക്കുകയുമാണ് ഈ സൂറയുടെ ഉളളടക്കം. ആ രണ്ടു മാര്‍ഗങ്ങളും കണ്ടെത്താനും അതിലൂടെ പ്രയാണം ചെയ്യാനുമുള്ള ഉപാധികളും അവന്‍ സജ്ജീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. സൗഭാഗ്യത്തിന്റെ സരണിയിലൂടെ പ്രയാണം ചെയ്ത് ശുഭപര്യവസാനത്തിലെത്തുന്നുവോ അതല്ല, ദൗര്‍ഭാഗ്യത്തിന്റെ വഴി സ്വീകരിച്ച് ദുഷിച്ച പര്യവസാനമനുഭവിക്കുന്നുവോ എന്നത് ഇനി മനുഷ്യന്റെ അധ്വാന പരിശ്രമങ്ങളെ ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. ആദ്യമായി, മക്കയെയും അവിടെ നബി (സ) അനുഭവിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ബുദ്ധിമുട്ടുകളെയും മുഴുവന്‍ മനുഷ്യപുത്രന്മാരുടെ അവസ്ഥയെയും, ഭൗതികലോകമെന്നാല്‍ മനുഷ്യന്ന് വിനോദിക്കാന്‍ വേണ്ടി നിര്‍മിക്കപ്പെട്ട വിശ്രമവാടിയല്ല എന്ന യാഥാര്‍ഥ്യത്തിനു സാക്ഷിയായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുകയാണ്. ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യന്റെ ജനനംതന്നെ ക്ലേശകരമായിട്ടാണ് നടക്കുന്നത്. ഈ ആശയത്തെ സൂറ അന്നജ്മിലെ 39-ആം സൂക്തമായ لَيْسَ لِلإِنْسَانِ إِلاَّ مَا سَعَى എന്ന വാക്യവുമായി ചേര്‍ത്തുവായിച്ചാല്‍ സംഗതി ഇങ്ങനെയാണെന്ന് സ്പഷ്ടമാകും: ലോകമാകുന്ന ഈ തൊഴില്‍ശാലയില്‍ മനുഷ്യന്റെ ഭാവിഭാഗധേയം അവന്റെത്തന്നെ അധ്വാനപരിശ്രമങ്ങളെയും ക്ലേശസഹനത്തെയും ആശ്രയിച്ചിരിക്കുന്നു. അനന്തരം, ഈ ലോകത്ത് താന്‍ മാത്രമേയുള്ളൂവെന്നും തന്റെ കര്‍മങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കുകയും അതിന്റെ പേരില്‍ നടപടിയെടുക്കുകയും ചെയ്യുന്ന ഒരു ശക്തിയും തനിക്കു മുകളിലില്ലെന്നുമുള്ള മനുഷ്യന്റെ തെറ്റുധാരണയെ ദൂരീകരിക്കുകയാണ്. തുടര്‍ന്ന്, മനുഷ്യന്‍ വെച്ചുപുലര്‍ത്തുന്ന അനേകം മൂഢമായ ധാര്‍മിക സങ്കല്‍പങ്ങളില്‍ ഒന്ന് ഉദാഹരണമായി ചൂണ്ടിക്കാണിച്ചിരിക്കുന്നു. ഈ ലോകത്ത് മനുഷ്യന്‍ മഹത്ത്വത്തിനും ശ്രേഷ്ഠതക്കും അംഗീകരിച്ചുവെച്ചിട്ടുള്ള അബദ്ധജടിലമായ മാനദണ്ഡമാണത്. സ്വന്തം വമ്പത്തവും പണക്കൊഴുപ്പും പ്രകടിപ്പിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി പണച്ചാക്കുകള്‍ വാരിവിതറുന്നവര്‍ തങ്ങളുടെ ആ ദുര്‍വ്യയങ്ങളില്‍ അഭിമാനംകൊള്ളുന്നു. ജനങ്ങള്‍ അവരെ ആദരിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. എന്നാല്‍, അവന്റെ കര്‍മങ്ങള്‍ നിരീക്ഷിക്കുന്നവന്‍, അവന്‍ ഈ ധനം സമ്പാദിച്ചതെങ്ങനെയാണെന്നും ഏതെല്ലാം വഴികളില്‍, എന്തെല്ലാം ഉദ്ദേശ്യലക്ഷ്യങ്ങളോടെയാണത് ചെലവഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നും കാണുന്നുണ്ട്. അനന്തരം അല്ലാഹു പറയുന്നു: മനുഷ്യന്ന് ജ്ഞാനോപാധികളും ചിന്തിക്കാനും ഗ്രഹിക്കാനുമുള്ള കഴിവും നല്‍കിയ അല്ലാഹു അവന്റെ മുമ്പില്‍ നന്മയുടെയും തിന്മയുടെയും സരണികള്‍ തുറന്നിട്ടിരിക്കുകയാണ്. ഒന്ന് ധര്‍മച്യുതിയുടേതാണ്. ആ വഴിക്ക് നടക്കാന്‍ ഒരു പ്രയാസവുമില്ല; എന്നല്ല, നല്ല രസം അനുഭവപ്പെടുകയും ചെയ്യും. രണ്ടാമത്തെ വഴി ധാര്‍മികൗന്നത്യത്തിന്റേതാണ്. അത് ദുര്‍ഘടമായ മലമ്പാതപോലെയാണ്. അതിലൂടെ നടക്കണമെങ്കില്‍ മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ മനസ്സിനെ മെരുക്കിയെടുക്കേണ്ടിവരും. ഈ ദുര്‍ഘടമാര്‍ഗത്തെ അപേക്ഷിച്ച് അനായാസമായ സരണിക്ക് മുന്‍ഗണന നല്‍കുക എന്നത് മനുഷ്യന്റെ ദൗര്‍ബല്യമാകുന്നു. അനന്തരം, അല്ലാഹു ധാര്‍മികൗന്നത്യത്തിലെത്താന്‍ മനുഷ്യന്‍ താണ്ടേണ്ട മലമ്പാത എന്താണെന്ന് വിശദീകരിക്കുന്നു: അന്തസ്സും പണക്കൊഴുപ്പും കാണിക്കാന്‍ വേണ്ടി പണം ചെലവഴിക്കുന്നതിനു പകരം, അഗതികളെയും അനാഥരെയും രക്ഷിക്കുന്നതിനുവേണ്ടി ചെലവഴിക്കുക. അല്ലാഹുവിന്റെ ദീനില്‍ വിശ്വസിക്കുക. വിശ്വാസികളുടെ സമൂഹത്തില്‍ ചേരുക. സത്യബോധത്തിന്റെ താല്‍പര്യങ്ങള്‍ പൂര്‍ത്തീകരിക്കുന്ന ഒരു സമൂഹം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നതില്‍ പങ്കെടുക്കുക. സമസൃഷ്ടികളോട് കാരുണ്യം പുലര്‍ത്തുക. ഈ വഴിക്ക് നടക്കുന്നവരുടെ പരിണതിയത്രേ, അവര്‍ ദൈവകാരുണ്യത്തെ പ്രാപിക്കുക എന്നത്. മറിച്ച്, രണ്ടാമത്തെ സരണി സ്വീകരിക്കുന്നവരുടെ പര്യവസാനം നരകശിക്ഷയാകുന്നു. അതില്‍നിന്ന് പുറത്തുകടക്കാനുള്ള സകല വാതിലുകളും അവരുടെ മുമ്പില്‍ അടക്കപ്പെട്ടിരിക്കും.

Facebook Comments