അല്‍ അലഖ്‌

സൂക്തങ്ങള്‍: 6-9

വാക്കര്‍ത്ഥം

നിസ്സംശയം = كَلَّا
തീര്‍ച്ചയായും മനുഷ്യന്‍ = إِنَّ الْإِنسَانَ
അവന്‍ അതിക്രമം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു = لَيَطْغَىٰ
അവന്‍ തന്നെ കണ്ടതിനാല്‍ = أَن رَّآهُ
തനിക്കു താന്‍ പോന്നവനായി = اسْتَغْنَىٰ
നിശ്ചയം = إِنَّ
നിന്റെ നാഥങ്കലേക്കാണ് = إِلَىٰ رَبِّكَ
മടക്കം = الرُّجْعَىٰ
നീ കണ്ടോ? = أَرَأَيْتَ
തടയുന്നവനെ = الَّذِي يَنْهَىٰ
ഒരു ദാസനെ = عَبْدًا
അയാള്‍ നമസ്കരിക്കുമ്പോള്‍ = إِذَا صَلَّىٰ
നിന്റെ അഭിപ്രായമെന്ത്? = أَرَأَيْتَ
അയാള്‍ ആണെങ്കില്‍ = إِن كَانَ
നേര്‍വഴിയില്‍ = عَلَى الْهُدَىٰ
അല്ലെങ്കില്‍ = أَوْ
കല്‍പിച്ചിരുന്നു(വെങ്കില്‍) = أَمَرَ
ഭക്തി പുലര്‍ത്താന്‍ = بِالتَّقْوَىٰ
നിന്റെ അഭിപ്രായമെന്ത്? = أَرَأَيْتَ
അവന്‍ കളവാക്കിയെങ്കില്‍ = إِن كَذَّبَ
പിന്തിരിഞ്ഞുപോവുകയും (ചെയ്തെങ്കില്‍) = وَتَوَلَّىٰ
അവന്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലേ = أَلَمْ يَعْلَم
നിശ്ചയം, അല്ലാഹു = بِأَنَّ اللَّهَ
കാണുന്നുണ്ട് (എന്ന്) = يَرَىٰ
നിസ്സംശയം = كَلَّا
അവന്‍ വിരമിച്ചില്ലെങ്കില്‍ = لَئِن لَّمْ يَنتَهِ
നാം പിടിച്ചുവലിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും = لَنَسْفَعًا
കുടുമയില്‍ = بِالنَّاصِيَةِ
കുടുമ = نَاصِيَةٍ
കള്ളം പറയുന്ന = كَاذِبَةٍ
പാപം ചെയ്യുന്ന = خَاطِئَةٍ
അവന്‍ വിളിക്കട്ടെ = فَلْيَدْعُ
അവന്റെ ആളുകളെ = نَادِيَهُ
നാം വിളിക്കും = سَنَدْعُ
ശിക്ഷയുടെ മലക്കുകളെ = الزَّبَانِيَةَ
അരുത് = كَلَّا
അവന്ന് നീ വഴങ്ങരുത് = لَا تُطِعْهُ
നീ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കുക = وَاسْجُدْ
നീ സാമീപ്യം നേടുകയും ചെയ്യുക = وَاقْتَرِب۩

كَلَّا إِنَّ الْإِنسَانَ لَيَطْغَىٰ ﴿٦﴾ أَن رَّآهُ اسْتَغْنَىٰ ﴿٧﴾ إِنَّ إِلَىٰ رَبِّكَ الرُّجْعَىٰ ﴿٨﴾ أَرَأَيْتَ الَّذِي يَنْهَىٰ ﴿٩﴾ عَبْدًا إِذَا صَلَّىٰ ﴿١٠﴾ أَرَأَيْتَ إِن كَانَعَلَى الْهُدَىٰ ﴿١١﴾ أَوْ أَمَرَ بِالتَّقْوَىٰ ﴿١٢﴾ أَرَأَيْتَ إِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ ﴿١٣﴾ أَلَمْ يَعْلَم بِأَنَّ اللَّهَ يَرَىٰ ﴿١٤﴾ كَلَّا لَئِن لَّمْ يَنتَهِ لَنَسْفَعًا بِالنَّاصِيَةِ﴿١٥﴾ نَاصِيَةٍ كَاذِبَةٍ خَاطِئَةٍ ﴿١٦﴾ فَلْيَدْعُ نَادِيَهُ ﴿١٧﴾ سَنَدْعُ الزَّبَانِيَةَ ﴿١٨﴾ كَلَّا لَا تُطِعْهُ وَاسْجُدْ وَاقْتَرِب۩ ﴿١٩﴾

(6-19) ഒരിക്കലുമല്ല.7 തീര്‍ച്ചയായും മനുഷ്യന്‍ ധിക്കാരം പ്രവര്‍ത്തിക്കുന്നു; തന്നെ സ്വയം പര്യാപ്തനായി കാണുകയാല്‍.8 എന്നാലോ തിരിച്ചുപോകേണ്ടത് നിശ്ചയമായും നിന്റെ നാഥങ്കലേക്കല്ലോ.9 നീ കണ്ടുവോ, നമസ്‌കരിക്കുന്ന ദൈവദാസനെ തടയുന്ന മനുഷ്യനെ?10നിനക്കെന്തു തോന്നുന്നു, (ആ ദൈവദാസന്‍) സന്മാര്‍ഗത്തിലാണെങ്കില്‍, അല്ലെങ്കില്‍ ദൈവഭക്തിയുപദേശിക്കുകയാണെങ്കില്‍? നിനക്കെന്തു തോന്നുന്നു, (ഈ തടയുന്നവന്‍ സത്യത്തെ) തള്ളിപ്പറയുന്നവനും പുറംതിരിഞ്ഞു പോകുന്നവനുമാണെങ്കില്‍? അല്ലാഹു എല്ലാം കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നുവെന്ന് അവന്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലെന്നോ?11 ഒരിക്കലുമല്ല.12 അവന്‍ വിരമിക്കുന്നില്ലെങ്കില്‍ നാം അവന്റെ മുര്‍ദാവില്‍ പിടിച്ച് വലിച്ചിഴക്കുകതന്നെ ചെയ്യും; നിഷേധിക്കുന്നതും തനി പാപിയുമായ മുര്‍ദാവില്‍.13 അവന്‍ സ്വന്തം കൂട്ടുകാരെ വിളിച്ചുകൊള്ളട്ടെ.14 നാം ശിക്ഷയുടെ മലക്കുകളെയും വിളിക്കാം.15 ഒരിക്കലുമല്ല. അവന്ന് വഴങ്ങിപ്പോകരുത്. നീ സാഷ്ടാംഗം പ്രണമിക്കുകയും (നാഥന്റെ) സാമീപ്യം നേടുകയും ചെയ്യുക16 .

===========

7. മനുഷ്യന്ന് ഇത്രയേറെ ഔദാര്യങ്ങള്‍ നല്‍കിയ ദൈവത്തിനെതിരെ അവിവേകം കാണിച്ചുകൊണ്ട്, ഇനി പറയുന്ന നിലപാട് കൈക്കൊള്ളുക എന്നത് മനുഷ്യനില്‍നിന്ന് ഒരിക്കലും ഉണ്ടായിക്കൂടാത്തതാണ് എന്നര്‍ഥം.

8. അതായത്, ധനവും അധികാരവും സ്ഥാനമാനങ്ങളും എന്നുവേണ്ട, ഭൗതികജീവിതത്തിലാഗ്രഹിച്ചതെന്തും കരഗതമായതുകൊണ്ട് നന്ദിയുള്ളവനായിത്തീരുന്നതിനുപകരം അവന്‍ ധിക്കാരമൂര്‍ത്തിയായി അടിമത്തത്തിന്റെ പരിധി ലംഘിക്കുകയാണ്.

9. ഭൗതികജീവിതത്തില്‍ നേടിയതെന്താവട്ടെ, അതിന്റെ ബലത്തില്‍ അവന്‍ ശഠനും ധിക്കാരിയുമായിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. എന്നാല്‍, ഒടുവില്‍ അവന്‍ വന്നുചേരേണ്ടത് താങ്കളുടെ നാഥന്റെ സന്നിധിയില്‍ത്തന്നെയാണ്. അവന്‍ കൈക്കൊണ്ട നിലപാടിന്റെ പരിണതി എന്താണെന്ന് അപ്പോള്‍ അവന്‍ മനസ്സിലാക്കും.

10. ദാസന്‍ എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശിച്ചത് നബി(സ)യെത്തന്നെയാണ്. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ പലയിടത്തും തിരുമേനി(സ)യെ ഈ ശൈലിയില്‍ പരാമര്‍ശിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഉദാഹരണമായി, സൂറ ബനീസ്‌റാഈല്‍ ഒന്നാം സൂക്തത്തില്‍ പറഞ്ഞു: سُبْحَانَ الَّذِي أَسْرَىٰ بِعَبْدِهِ لَيْلًا مِّنَ الْمَسْجِدِ الْحَرَامِ إِلَى الْمَسْجِدِ الْأَقْصَى الَّذِي بَارَكْنَا حَوْلَهُ لِنُرِيَهُ مِنْ آيَاتِنَا ۚ إِنَّهُ هُوَ السَّمِيعُ الْبَصِيرُ (തന്റെ ദാസനെ ഒരു രാത്രിയില്‍ മസ്ജിദുല്‍ ഹറാമില്‍നിന്ന് മസ്ജിദുല്‍ അഖ്‌സ്വായിലേക്ക് നിശാപ്രയാണം ചെയ്യിച്ചവന്‍ ആദ്യന്തം പരിശുദ്ധന്‍). അല്‍കഹ്ഫ് ഒന്നാം സൂക്തത്തില്‍ പറഞ്ഞു: الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي أَنزَلَ عَلَىٰ عَبْدِهِ الْكِتَابَ وَلَمْ يَجْعَل لَّهُ عِوَجًا ۜ (തന്റെ ദാസന്ന് വേദമവതരിപ്പിച്ചുകൊടുത്ത അല്ലാഹുവിന് സര്‍വസ്തുതിയും). അല്‍ജിന്ന് 19-ആം സൂക്തത്തില്‍ പറഞ്ഞു: وَأَنَّهُ لَمَّا قَامَ عَبْدُ اللَّهِ يَدْعُوهُ كَادُوا يَكُونُونَ عَلَيْهِ لِبَدًا (എന്തെന്നാല്‍, ദൈവദാസന്‍ അവനോട് പ്രാര്‍ഥിക്കാന്‍ നിന്നപ്പോള്‍ ഇക്കൂട്ടര്‍ അദ്ദേഹത്തിനുനേരെ ചാടിവീഴാനൊരുമ്പെട്ടിരിക്കുന്നു). അല്ലാഹു തന്റെ വേദത്തില്‍ തന്റെ ദൂതനായ മുഹമ്മദ് നബി(സ)യെ പരാമര്‍ശിക്കുന്ന സ്‌നേഹോഷ്മളമായ ശൈലിയാണിതെന്നാണ് ഇതില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നത്. കൂടാതെ മറ്റൊരു കാര്യവുംകൂടി ഇതില്‍നിന്ന് ഗ്രഹിക്കാം: അല്ലാഹു പ്രവാചകത്വപദവിയരുളിയ ശേഷം റസൂല്‍ തിരുമേനിയെ നമസ്‌കാരക്രമം പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. ആ ക്രമം ഖുര്‍ആനിലെവിടെയും പറഞ്ഞിട്ടില്ല, പ്രവാചകാ, ഇന്നിന്ന ക്രമത്തില്‍ നമസ്‌കരിക്കുക എന്ന്. അതിനാല്‍, ഖുര്‍ആനില്‍ ഉള്‍ക്കൊണ്ട ദിവ്യബോധനങ്ങള്‍ മാത്രമല്ല തിരുമേനി(സ)ക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നത്; പ്രത്യുത, ഖുര്‍ആനില്‍ ഉള്‍പ്പെട്ടിട്ടില്ലാത്ത ഇത്തരം സംഗതികളെക്കുറിച്ചുള്ള അധ്യാപനങ്ങളും ദിവ്യബോധനം മുഖേന തിരുമേനിക്കു ലഭിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു എന്നതിനുള്ള മറ്റൊരു തെളിവാണിത്.

11. ഇവിടെ, നീതിബോധമുള്ള ഓരോ മനുഷ്യനും അഭിസംബോധിതനാണെന്നത്രേ ബാഹ്യമായി വെളിവാകുന്നത്. അവനോട് ചോദിക്കുകയാണ്: ദൈവദാസനെ ഉപാസനയില്‍നിന്ന് തടയുന്ന ആ മനുഷ്യന്റെ ചെയ്തി കണ്ടോ? നിങ്ങളെന്തു വിചാരിക്കുന്നു, അയാള്‍ സന്‍മാര്‍ഗത്തിലാണെങ്കിലോ? അല്ലെങ്കില്‍, ജനങ്ങളില്‍ ദൈവഭയമുണ്ടാക്കാനും ദുഷ്‌കര്‍മങ്ങള്‍ തടയാന്‍ ശ്രമിക്കുന്നവനുമാണെങ്കിലോ? ഈ വിലക്കുന്നവന്‍ സത്യത്തെ തള്ളിപ്പറയുന്നവനും അതില്‍നിന്നു പിന്തിരിയുന്നവനുമാണെങ്കിലോ? അങ്ങനെയാണെങ്കില്‍ അവനീ ചെയ്യുന്നതെന്താണെന്ന് ചിന്തിച്ചുനോക്കൂ. സല്‍ക്കര്‍മത്തിലേര്‍പ്പെട്ട ആ ദാസനെയും സത്യത്തെ തള്ളിപ്പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാളെ മര്‍ദിക്കാന്‍ തുനിയുന്നവനെയും അല്ലാഹു ഒരേസമയം നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയാണ് എന്നറിയാമെങ്കില്‍ അവന്‍ ഈ നിലപാട് സ്വീകരിക്കാമോ? മര്‍ദകന്റെ മര്‍ദനവും മര്‍ദിതന്റെ പീഡാനുഭവവും അല്ലാഹു കണ്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു എന്നതിന്റെത്തന്നെ അനിവാര്യതയാകുന്നു, അവന്‍ മര്‍ദകനെ ശിക്ഷിക്കുകയും മര്‍ദിതന്റെ ആവലാതിക്കു പരിഹാരമുണ്ടാക്കുകയും ചെയ്യുമെന്നുള്ളത്.

12. മുഹമ്മദ്(സ) നമസ്‌കരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിടലി കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിഞെരിക്കുമെന്ന് ഭീഷണിപ്പെടുത്തുന്ന ആ മനുഷ്യന്ന്, ഒരിക്കലും അങ്ങനെ ചെയ്യാന്‍ കഴിയില്ല എന്നര്‍ഥം.

13. ഇവിടെ نَاصِيَة (മൂര്‍ധാവ്) എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം ഉദ്ധതനായ വ്യക്തിയാണ്.

14. നാം മുഖവുരയില്‍ സൂചിപ്പിച്ചതുപോലെ, റസൂല്‍ തിരുമേനിയെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയ അബൂജഹ്‌ലിനെ അദ്ദേഹം ശാസിച്ചപ്പോള്‍ അയാള്‍ അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു: 'ഹേ, മുഹമ്മദ്, എന്തുകണ്ടിട്ടാണ് നീ എന്നെ പേടിപ്പിക്കുന്നത്? ദൈവത്താണ, ഈ താഴ്‌വരയില്‍ എന്റെ സംരക്ഷകരാണ് ഏറ്റവും കൂടുതലുള്ളത്.' അതെക്കുറിച്ചു പറയുകയാണ്: അയാള്‍ വിളിക്കട്ടെ, അയാളുടെ രക്ഷാസൈന്യത്തെ.

15. زَبَانِيَة എന്ന പദമാണ് മൂലത്തില്‍ ഉപയോഗിച്ചത്. ഖതാദയുടെ വ്യാഖ്യാനപ്രകാരം പൊലീസുകാരെയാണ് അറബിമൊഴിയില്‍ زَبَانِيَة എന്നു വിളിക്കുക. زَبَنَ എന്നതിന്റെ മൂലാര്‍ഥം തള്ളിമാറ്റുക എന്നാണ്. രാജാക്കന്‍മാരുടെ സന്നിധിയില്‍ കാവല്‍ക്കാര്‍ ഉണ്ടാകുന്നത്, രാജാവിന് അതൃപ്തി തോന്നുന്നവരെ തള്ളിപ്പുറത്താക്കാനാണല്ലോ. വചനതാല്‍പര്യമിതാണ്: ഇയാള്‍ തന്റെ രക്ഷാസൈന്യത്തെ വിളിക്കട്ടെ; നാം നമ്മുടെ പൊലീസിനെ, അഥവാ മലക്കുകളെ വിളിക്കാം. അങ്ങനെ അവന്റെയും നമ്മുടെയും രക്ഷാസൈന്യത്തെ അവന്‍ മനസ്സിലാക്കട്ടെ.

16. സുജൂദ് ചെയ്യുക എന്നതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം നമസ്‌കാരമാകുന്നു. അതായത്, നബിയേ, താങ്കള്‍ നമസ്‌കരിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുപോലെത്തന്നെ നിര്‍ഭയം തുടര്‍ന്നും നമസ്‌കരിച്ചുകൊളളുക. അതുവഴി താങ്കളുടെ നാഥന്റെ സാമീപ്യം നേടുക. സ്വഹീഹു മുസ്‌ലിമും മറ്റും ഹ.അബൂഹുറയ്‌റയില്‍നിന്നുദ്ധരിക്കുന്നു: 'ദൈവദാസന്‍, സുജൂദിലായിരിക്കുന്ന സമയത്താണ് അവന്റെ നാഥനോട് ഏറ്റവും അടുക്കുന്നത്!' മുസ്‌ലിം, ഹ. അബൂഹുറയ്‌റയില്‍നിന്ന് ഇങ്ങനെയും ഉദ്ധരിച്ചിരിക്കുന്നു: 'നബി(സ) ഈ സൂക്തം പാരായണം ചെയ്യുമ്പോള്‍ പാരായണപ്രണാമം (സുജൂദുത്തിലാവ) ചെയ്യാറുണ്ടായിരുന്നു.'

രണ്ടാം സൂക്തത്തിലെ عَلَق എന്ന പദം സൂറയുടെ നാമമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു.

ഈ സൂറക്ക് രണ്ടു ഖണ്ഡമുണ്ട്. പ്രഥമ സൂക്തത്തിലെ إقْرَأْ മുതല്‍ അഞ്ചാം സൂക്തത്തിലെ مَالَمْ يَعْلَمْ വരെയാണ് ഒന്നാം ഖണ്ഡം; كَلاَّ إنَّ الإنْسَانَ لَيَطْغَى എന്നു തുടങ്ങി അവസാനം വരെ രണ്ടാം ഖണ്ഡവും. പ്രഥമ ഖണ്ഡത്തെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അവയാണ് റസൂല്‍തിരുമേനിക്ക് ലഭിച്ച പ്രഥമ ദിവ്യസന്ദേശം എന്ന കാര്യത്തില്‍ സമുദായത്തിലെ മഹാഭൂരിപക്ഷം പണ്ഡിതന്‍മാര്‍ ഏകാഭിപ്രായക്കാരാകുന്നു. ഇവ്വിഷയകമായി ഇമാം അഹ്മദ്, ബുഖാരി, മുസ്‌ലിംഎന്നിവരും ഇതര ഹദീസ്പണ്ഡിതന്‍മാരും ഹ. ആഇശയില്‍നിന്ന് നിരവധി പരമ്പരകളിലൂടെ ഉദ്ധരിച്ചിട്ടുള്ള ഹദീസ് അതിപ്രബലമായ ഹദീസുകളുടെ ഗണത്തില്‍പ്പെടുന്നു. അതില്‍ ആഇശ(റ) നബി(സ)യില്‍നിന്ന് നേരിട്ട് കേട്ടതുപ്രകാരം ദിവ്യസന്ദേശത്തിന്റെ ആരംഭകഥ വിവരിച്ചിട്ടുണ്ട്. കൂടാതെ തിരുമേനി(സ)ക്ക് അവതരിച്ച പ്രഥമ ഖുര്‍ആന്‍സൂക്തങ്ങള്‍ ഇവതന്നെയാണെന്ന് ഇബ്‌നു അബ്ബാസും അബൂമൂസല്‍ അശ്അരിയും ഉള്‍പ്പെടെയുള്ള ഒരു സംഘം സ്വഹാബിവര്യന്‍മാരില്‍നിന്നും ഉദ്ധൃതമായിരിക്കുന്നു. രണ്ടാം ഖണ്ഡം അവതരിച്ചത്, പ്രവാചകന്‍ (സ) ഹറമില്‍ നമസ്‌കരിക്കാന്‍ തുടങ്ങുകയും അബൂജഹ്ല്‍  അദ്ദേഹത്തെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തി തടയാന്‍ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്ത സന്ദര്‍ഭത്തിലാണ്.

ദിവ്യബോധനത്തിന്റെ തുടക്കം

ദിവ്യബോധന(وَحْي)ത്തിന്റെ ആരംഭകഥ ഹദീസ്പണ്ഡിതന്‍മാര്‍ അവരവരുടെ നിവേദന പരമ്പരകളിലൂടെ ഇമാം സുഹ്‌രിയില്‍നിന്നും അദ്ദേഹം ഹ. ഉര്‍വതുബ്‌നു സുബൈറില്‍നിന്നും അദ്ദേഹം തന്റെ മാതുലയായ ഹ. ആഇശയില്‍നിന്നും ഇപ്രകാരം ഉദ്ധരിക്കുന്നു: പ്രവാചക(സ)ന്ന് വെളിപാടിന്റെ തുടക്കമുണ്ടായത് സത്യ(ചില നിവേദനങ്ങളനുസരിച്ച്, നല്ല) സ്വപ്നദര്‍ശനങ്ങളിലൂടെയാണ്. അദ്ദേഹം കാണുന്ന സ്വപ്നങ്ങളേതും പകല്‍വെളിച്ചത്തില്‍ കാണുന്നതുപോലെയുള്ള അനുഭവമായിരുന്നു. പിന്നീട് തിരുമേനി ഏകാന്തതപ്രിയനായി. പല ദിനരാത്രങ്ങള്‍ ഹിറാഗുഹയില്‍ ആരാധനയിലേര്‍പ്പെട്ടു കഴിച്ചുകൂട്ടി. (تَحَنُّث എന്ന പദമാണ് ഹ. ആഇശ ഉപയോഗിച്ചത്. സുഹ്‌രി അതിന് تَعَبُّد [ആരാധനയിലേര്‍പ്പെടല്‍] എന്നര്‍ഥം കല്‍പിച്ചിരിക്കുന്നു). ഏതോ തരത്തിലുള്ള ആരാധനയായിരുന്നു അദ്ദേഹം ചെയ്തിരുന്നത്. കാരണം, അന്ന് അദ്ദേഹം ഇബാദത്തിന്റെ ഇന്നത്തെ ശര്‍ഈരീതി അല്ലാഹുവിങ്കല്‍നിന്ന് പഠിപ്പിക്കപ്പെട്ടിരുന്നില്ലല്ലോ. അദ്ദേഹം തിന്നാനും കുടിക്കാനുമുള്ള വസ്തുക്കളുമായി അവിടെ ചെന്ന് ഏതാനും നാള്‍ കഴിഞ്ഞുകൂടുമായിരുന്നു. പിന്നെ ഹ. ഖദീജയുടെ അടുത്തേക്ക് തിരിച്ചുവരും. അവരദ്ദേഹത്തിന് കൂടുതല്‍ ദിവസത്തേക്കുള്ള പാഥേയം ഒരുക്കിക്കൊടുത്തിരുന്നു. ഒരുനാള്‍ അദ്ദേഹം ഹിറാഗുഹയിലായിരിക്കെ പെട്ടെന്നദ്ദേഹത്തിന് ദിവ്യസന്ദേശമിറങ്ങി. മലക്ക് വന്ന് അദ്ദേഹത്തോടു പറഞ്ഞു: 'വായിക്കുക.' അനന്തരം ഹ. ആഇശ റസൂല്‍തിരുമേനിയുടെ വാക്കുകള്‍തന്നെ ഉദ്ധരിക്കുകയാണ്: ''ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ വായിക്കാന്‍ പഠിച്ചവനല്ല.' അപ്പോള്‍ ആ മലക്ക് എന്നെ പിടിച്ച്, ഞാന്‍ കഠിനമായി ഞെരിയുമാറ് ആശ്ലേഷിച്ചു. പിന്നെ അത് എന്നെ മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: 'വായിക്കുക.' ഞാന്‍ പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ വായിക്കാന്‍ പഠിച്ചവനല്ല.' അതെന്നെ രണ്ടാമതും പിടിച്ചാശ്ലേഷിച്ചു. ഞാന്‍ കഠിനമായി ഞെരിയുമാറായി. പിന്നെ അതെന്നെ മോചിപ്പിച്ചു. എന്നിട്ടു പറഞ്ഞു: 'വായിക്കുക.' ഞാന്‍ വീണ്ടും പറഞ്ഞു. 'ഞാന്‍ വായിക്കാന്‍ പഠിച്ചവനല്ല.' അത് മൂന്നാമതും, ഞാന്‍ കഠിനമായി ഞെരിയുമാറ് പിടിച്ചാശ്ലേഷിച്ചു. പിന്നെ എന്നെ മോചിപ്പിച്ചുകൊണ്ട് إقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذى خَلَقَ (വായിക്കുക, നിന്നെ സൃഷ്ടിച്ച നാഥന്റെ നാമത്തില്‍) മുതല്‍ مَالَمْ يَعْلَمْ (അവന്‍ അറിഞ്ഞിട്ടില്ലാത്തത്) എന്നുവരെ ഓതി.'' ആഇശ(റ) പറയുന്നു: ''അനന്തരം റസൂല്‍(സ) ഭയന്നുവിറച്ച് അവിടെനിന്ന് ഹ. ഖദീജ(റ)യുടെ സമീപത്തെത്തിയിട്ട് പറഞ്ഞു: 'എനിക്ക് പുതച്ചുതരൂ, പുതച്ചുതരൂ.' അവരദ്ദേഹത്തിന് പുതച്ചുകൊടുത്തു. വിഭ്രമം ഒന്നു ശമിച്ചപ്പോള്‍ തിരുമേനി പറഞ്ഞു: 'ഓ ഖദീജാ, എനിക്കെന്തോ സംഭവിച്ചിരിക്കുന്നു.' തുടര്‍ന്നദ്ദേഹം നടന്നതെല്ലാം അവരെ കേള്‍പ്പിച്ചിട്ട് പറഞ്ഞു: 'ഞാന്‍ മരിക്കുകയാണ്.' അവര്‍ പറഞ്ഞു: 'ഒരിക്കലുമല്ല, അങ്ങ് സൗഭാഗ്യവാനാകും. ദൈവം അങ്ങയെ നിന്ദിക്കുകയില്ല. അങ്ങ് ബന്ധുക്കളോട് നന്നായി പെരുമാറുന്നു. സത്യം പറയുന്നു. (ഒരു നിവേദനത്തില്‍ 'ഉത്തരവാദിത്വങ്ങള്‍ യഥാവിധി നിര്‍വഹിക്കുന്നു' എന്നുകൂടിയുണ്ട്). നിസ്സഹായരുടെ ഭാരം ചുമക്കുന്നു. അവശരായവര്‍ക്ക് സമ്പാദിച്ചു കൊടുക്കുന്നു. അതിഥികളെ സല്‍ക്കരിക്കുന്നു. സത്കാര്യങ്ങളില്‍ സഹകരിക്കുന്നു.' അനന്തരം അവര്‍ തിരുമേനിയെയും കൂട്ടി തന്റെ പിതൃവ്യപുത്രനായ വറഖതുബ്‌നു നൗഫലിന്റെ അടുത്തേക്കുപോയി. അദ്ദേഹം ജാഹിലീകാലത്ത് ക്രിസ്ത്യാനിയായിരുന്നു. അറബിയിലും ഹിബ്രുഭാഷയിലും പുതിയനിയമം എഴുതിയിരുന്നു. പ്രായാധിക്യം മൂലം അന്ധത ബാധിച്ചിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്. ഖദീജ അദ്ദേഹത്തോട് പറഞ്ഞു: 'സഹോദരാ, അങ്ങയുടെ അളിയന്റെ കഥയൊന്നുകേള്‍ക്കൂ.' വറഖ തിരുമേനിയോട് ചോദിച്ചു: 'അളിയാ എന്തുണ്ടായി?' റസൂല്‍തിരുമേനി നടന്ന കാര്യങ്ങളൊക്കെ വറഖയെ ധരിപ്പിച്ചു. വറഖ പറഞ്ഞു: 'അല്ലാഹു മൂസാ(അ)യുടെ അടുത്തേക്ക് നിയോഗിച്ച അതേ നാമൂസ് (ദിവ്യസന്ദേശവാഹകന്‍) തന്നെയാണത്. കഷ്ടം, അങ്ങ് പ്രവാചകനാകുന്ന കാലത്ത് ഞാന്‍ കരുത്തുള്ള യുവാവായിരുന്നെങ്കില്‍! കഷ്ടം, അങ്ങയുടെ ജനം അങ്ങയെ ആട്ടിപ്പായിക്കുമ്പോള്‍ ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരുന്നെങ്കില്‍!' റസൂല്‍(സ) ചോദിച്ചു: 'എന്ത്, ഈ ജനം എന്നെ ആട്ടിപ്പായിക്കുമെന്നോ?' വറഖ: 'അതെ, അങ്ങ് കൊണ്ടുവന്ന ഈ സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നവരാരും ശത്രുതക്ക് വിധേയരാവാതിരുന്നിട്ടില്ല. അന്ന് ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുകയാണെങ്കില്‍ അങ്ങയെ ശക്തിയുക്തം പിന്തുണക്കും.' പക്ഷേ, ഏറെനാള്‍ കഴിയുന്നതിനുമുമ്പ് വറഖ നിര്യാതനാവുകയാണുണ്ടായത്.'' ഈ കഥ തിരുമുഖത്തുനിന്നുതന്നെ പറയുന്നതാണ്. അതായത്, മലക്കിന്റെ ആഗമനത്തിനു ഒരു നിമിഷം മുമ്പുപോലും താന്‍ പ്രവാചകനാവാന്‍ പോകുന്നു എന്നതിനെക്കുറിച്ച് നബി(സ)ക്ക് ഒരു ധാരണയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അത് തേടുകയോ പ്രതീക്ഷിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതു പോകട്ടെ, തന്നില്‍ അങ്ങനെ വല്ലതും സംഭവിച്ചേക്കുമെന്ന നേരിയ ഊഹംപോലും അദ്ദേഹത്തിനുണ്ടായിരുന്നില്ല. ദിവ്യസന്ദേശത്തിന്റെ അവതരണവും മലക്കിന്റെ ആഗമനവും തിരുമേനിയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം തികച്ചും യാദൃച്ഛികമായ ഒരു മഹാ സംഭവമായിരുന്നു. നിനച്ചിരിക്കാതെ ഇത്രയും ഗംഭീരമായ ഒരു സംഭവത്തെ അഭിമുഖീകരിക്കേണ്ടിവരുന്ന മനുഷ്യനില്‍ സ്വാഭാവികമായി ഉണ്ടാകാവുന്ന പ്രത്യാഘാതംതന്നെയാണത് അദ്ദേഹത്തില്‍ ഉണ്ടാക്കിയതും. ഇതേ കാരണത്താലാണ് ഇസ്‌ലാമിക പ്രബോധനവുമായി രംഗത്തുവന്നപ്പോള്‍ അദ്ദേഹത്തിനുനേരെ പലവിധ വിമര്‍ശനങ്ങളുമുന്നയിച്ച മക്കാവാസികളില്‍ ആരുംതന്നെ ഇങ്ങനെ പറയാതിരുന്നതും: ഞങ്ങള്‍ നേരത്തേ ആശങ്കിച്ചതായിരുന്നു, താന്‍ എന്തോ വാദവുമായി വരാന്‍പോവുകയാണെന്ന്. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, താന്‍ കുറെക്കാലമായിട്ട് നബിയായിത്തീരാന്‍ തയ്യാറെടുക്കുകയായിരുന്നുവല്ലോ. പ്രവാചകത്വത്തിനുമുമ്പ് തിരുമേനിയുടെ ജീവിതം എന്തുമാത്രം വിശുദ്ധവും സ്വഭാവചര്യകള്‍ എത്രമാത്രം വിശിഷ്ടവുമായിരുന്നുവെന്നുകൂടി ഈ കഥയില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകുന്നു. ഹ. ഖദീജ(റ) അന്ന് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരിയായിരുന്നില്ല. സംഭവകാലത്ത് അവര്‍ക്ക് 55 വയസ്സായിരുന്നു. പതിനഞ്ചു വര്‍ഷം പിന്നിട്ടിരിക്കുന്നു അവര്‍ തിരുമേനിയുടെ ജീവിതപങ്കാളിയായിട്ട്. ഭാര്യക്ക് ഭര്‍ത്താവിന്റെ ദൗര്‍ബല്യങ്ങള്‍ അജ്ഞാതമായിരിക്കില്ലല്ലോ. സുദീര്‍ഘമായ ആ ദാമ്പത്യജീവിതത്തില്‍ അവര്‍ക്ക് അദ്ദേഹം ഔന്നത്യമാര്‍ന്ന ഒരു വ്യക്തിത്വമായിട്ടാണനുഭവപ്പെട്ടിട്ടുള്ളത്. അതുകൊണ്ട് തിരുമേനി ഹിറാഗുഹയിലെ സംഭവം കേള്‍പ്പിച്ചപ്പോള്‍, അദ്ദേഹത്തെ ദിവ്യസന്ദേശവുമായി സമീപിച്ചത് അല്ലാഹുവിങ്കല്‍നിന്നുള്ള മലക്കുതന്നെയാണെന്ന് അവര്‍ സംശയലേശമന്യേ അംഗീകരിച്ചു. ഇതേപ്രകാരം, വറഖതുബ്‌നു നൗഫല്‍ മക്കയിലെ ഒരു വയോധികനായ പൗരനായിരുന്നു. കുട്ടിക്കാലം മുതലേ പ്രവാചകന്റെ ജീവിതം കണ്ടുവരുന്ന ഒരാള്‍. പതിനഞ്ചുകൊല്ലമായി തന്റെ അടുത്തബന്ധു എന്ന നിലക്ക് അദ്ദേഹം തിരുമേനിയുടെ സ്ഥിതിഗതികള്‍ കൂടുതല്‍ അടുത്തറിഞ്ഞിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിനും ഈ സംഭവം കേട്ടപ്പോള്‍ ഒരു സന്ദേഹവും തോന്നിയില്ല. കേട്ടമാത്രയില്‍ത്തന്നെ അദ്ദേഹം പറഞ്ഞു, അത് മൂസാ(അ)യുടെ അടുക്കല്‍ വന്ന نَامُوس (ദിവ്യസന്ദേശവാഹകന്‍)തന്നെയാണെന്ന്. വറഖയുടെ ദൃഷ്ടിയിലും തിരുമേനിയുടെ വ്യക്തിത്വം, പ്രവാചകത്വ പദവി അരുളപ്പെടുന്നതിലദ്ഭുതപ്പെടാനില്ലാത്തവണ്ണം ഉന്നതവും വിശിഷ്ടവുമായിരുന്നുവെന്നാണിതിനര്‍ഥം.

Facebook Comments