അല്‍ കാഫിറൂന്‍

സൂക്തങ്ങള്‍: 1-6

വാക്കര്‍ത്ഥം

നീ പറയുക = قُلْ
അല്ലയോ സത്യനിഷേധികളേ = يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ
ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നില്ല = لَا أَعْبُدُ
നിങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ = مَا تَعْبُدُونَ
നിങ്ങള്‍ അല്ല = وَلَا أَنتُمْ
ആരാധിക്കുന്നവര്‍ = عَابِدُونَ
ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ = مَا أَعْبُدُ
ഞാനല്ല = وَلَا أَنَا
ആരാധിക്കുന്നവന്‍ = عَابِدٌ
നിങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ = مَّا عَبَدتُّمْ
നിങ്ങളല്ല = وَلَا أَنتُمْ
ആരാധിക്കുന്നവര്‍ = عَابِدُونَ
ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ = مَا أَعْبُدُ
നിങ്ങള്‍ക്ക് = لَكُمْ
നിങ്ങളുടെ മതം = دِينُكُمْ
എനിക്ക് = وَلِيَ
എന്റെ മതം = دِينِ

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُونَ ﴿١﴾ لَا أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُونَ ﴿٢﴾ وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿٣﴾وَلَا أَنَا عَابِدٌ مَّا عَبَدتُّمْ ﴿٤﴾ وَلَا أَنتُمْ عَابِدُونَ مَا أَعْبُدُ ﴿٥﴾ لَكُمْ دِينُكُمْ وَلِيَ دِينِ﴿٦﴾

(1-6) നീ പ്രഖ്യാപിക്കുക: അല്ലയോ കാഫിറുകളേ,1 നിങ്ങള്‍ ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നതിന് ഞാന്‍ ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നില്ല.2 ഞാന്‍ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്നതിന് ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നവരല്ല3 നിങ്ങള്‍. നിങ്ങള്‍ ഇബാദത്ത് ചെയ്തതിന് ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നവനല്ല ഞാന്‍. ഞാന്‍ ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നതിന് നിങ്ങളും ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നില്ലല്ലോ.4നിങ്ങള്‍ക്ക് നിങ്ങളുടെ ദീന്‍. എനിക്ക് എന്റെ ദീന്‍5 .

=============

1. ഈ സൂക്തത്തില്‍ ചില സംഗതികള്‍ സവിശേഷ ശ്രദ്ധയര്‍ഹിക്കുന്നു. i) സത്യനിഷേധികളോട് ഇപ്രകാരം തുറന്നുപ്രഖ്യാപിക്കാന്‍ കല്‍പിക്കുന്നത് നബി(സ)യോടാണെങ്കിലും തുടര്‍ന്നുള്ള വിഷയം വ്യക്തമാക്കുന്നതിതാണ്: ശേഷമുള്ള സൂക്തത്തില്‍ പറയുന്ന കാര്യം ഓരോ വിശ്വാസിയും സത്യനിഷേധികളോട് പറയേണ്ടതാകുന്നു. എത്രത്തോളമെന്നാല്‍ ഒരാള്‍ സത്യനിഷേധത്തില്‍ പശ്ചാത്തപിച്ച് വിശ്വാസത്തിലേക്ക് തിരിച്ചുവന്നാല്‍ അയാളും, കുഫ്‌റിനോടും അതിന്റെ ആരാധനകളോടും ദൈവങ്ങളോടും ഇതേ വിധം വിമുക്തി പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതനിവാര്യമാകുന്നു. 'പറയുക' എന്ന വാക്കിന്റെ പ്രഥമ സംബോധിതന്‍ നബി(സ) തന്നെയാണ്. പക്ഷേ, വിധി തിരുമേനിക്കു മാത്രമുള്ളതല്ല. അത് അദ്ദേഹം മുഖേന ഓരോ വിശ്വാസിയിലേക്കും എത്തുന്നുണ്ട്. ii) ഈ സൂക്തത്തിന്റെ സംബോധിതരെ വിളിച്ചിട്ടുള്ള كَافِر എന്ന പദം ശകാരത്തിന്റെയോ അവഹേളനത്തിന്റെയോ പദമല്ല. അറബിഭാഷയില്‍ ഈ പദത്തിനര്‍ഥം വിസമ്മതിക്കുന്നവന്‍, നിഷേധിക്കുന്നവന്‍, അവിശ്വാസി (Unbeliever) എന്നാണ്. അതിന്റെ വിപരീതം مُؤْمِن എന്നാണ്. സമ്മതിക്കുന്നവന്‍, വിശ്വസിക്കുന്നവന്‍ (Believer) എന്നര്‍ഥം. അതുകൊണ്ട് അല്ലാഹുവിന്റെ ആജ്ഞാനുസാരം നബി 'കാഫിറുകളേ' എന്നു വിളിക്കുമ്പോള്‍ അതിനര്‍ഥം 'എന്റെ ദൈവിക ദൗത്യവും ഞാന്‍ കൊണ്ടുവന്ന അധ്യാപനങ്ങളും അംഗീകരിക്കാന്‍ സമ്മതമില്ലാത്തവരേ' എന്നാകുന്നു. അതേപ്രകാരം ഒരു വിശ്വാസി ഈ പദം പറയുമ്പോള്‍ 'മുഹമ്മദ് നബി(സ)യില്‍ വിശ്വാസം വരാത്തവരേ' എന്നാണര്‍ഥം. iii) മുശ്‌രിക്കുകളേ എന്നല്ല, കാഫിറുകളേ എന്നാണ് പറഞ്ഞത്. അതുകൊണ്ട് സംബോധിതര്‍ ബഹുദൈവവിശ്വാസികള്‍ മാത്രമല്ല. മുഹമ്മദ് നബി(സ) അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനാണെന്നും അദ്ദേഹത്തിന്റെ അധ്യാപനങ്ങളും മാര്‍ഗദര്‍ശനങ്ങളും അല്ലാഹുവിങ്കല്‍നിന്നുള്ളതാണെന്നും വിശ്വസിക്കാത്ത എല്ലാവരും ഈ സംബോധിതരില്‍ പെടുന്നു--അവര്‍ ജൂതന്മാരാവട്ടെ, ക്രൈസ്തവരാവട്ടെ, മജൂസികളാവട്ടെ, ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള അവിശ്വാസികളും വിഗ്രഹാരാധകരുമാവട്ടെ. ഈ സംബോധനയെ ഖുറൈശികളിലോ അറേബ്യന്‍ ബഹുദൈവവിശ്വാസികളിലോ പരിമിതപ്പെടുത്തുന്നതിന് ഒരു ന്യായവുമില്ല. iv) നിഷേധികളേ, കാഫിറുകളേ എന്ന് സംബോധനചെയ്യുന്നത് നാം ചിലരെ പ്രതിയോഗികളേ, പ്രതിപക്ഷമേ എന്നൊക്കെ വിളിക്കുന്നതുപോലെത്തന്നെയാകുന്നു. ഇത്തരം സംബോധനകളില്‍ യഥാര്‍ഥത്തില്‍ അഭിമുഖീകരിക്കുന്നത് സംബോധിതരുടെ വ്യക്തിത്വത്തെയല്ല; മറിച്ച്, അവരുടെ വിരോധം, എതിര്‍പ്പ് എന്ന ഗുണത്തെയാണ്, ആ ഗുണം അവരില്‍ അവശേഷിക്കുന്ന കാലത്തേക്കുമാത്രവുമാണ്. അവരില്‍ വല്ലവരും ശത്രുതയും എതിര്‍പ്പും ഉപേക്ഷിച്ച് സഖാവും സഹായിയുമായിത്തീര്‍ന്നാല്‍ അവന്‍ പിന്നെ ഈ സംബോധനയുടെ സംബോധിതനാകുന്നില്ല. അതേപോലെ 'കാഫിറുകള്‍' എന്നു വിളിക്കപ്പെടുന്നവര്‍ അങ്ങനെ വിളിക്കപ്പെടുന്നത് വ്യക്തികള്‍ എന്ന നിലക്കല്ല. അവരില്‍ അന്ത്യശ്വാസം വരെ കാഫിര്‍ ആയിത്തന്നെ കഴിയുന്നവരെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ഈ സംബോധന സ്ഥിരമായതാണെങ്കില്‍ വിശ്വാസം കൈക്കൊണ്ടവന്‍ അതിന്റെ സംബോധിതരില്‍നിന്ന് ഒഴിവാകുന്നു. v) ഖുര്‍ആന്‍ വ്യാഖ്യാതാക്കളില്‍ ധാരാളം മഹാന്മാര്‍ ഇങ്ങനെ അഭിപ്രായപ്പെട്ടിരിക്കുന്നു: ഇവിടെ 'കാഫിറുകളേ' എന്ന് സംബോധന ചെയ്തിരിക്കുന്നത് സന്ധി നിര്‍ദേശങ്ങളുമായി നബി(സ)യെ സമീപിച്ചവരും ഒരു കാലത്തും വിശ്വസിക്കാത്തവരാണെന്ന് അല്ലാഹു അവന്റെ റസൂലിനെ അറിയിച്ചിട്ടുള്ളവരുമായ ഏതാനും ഖുറൈശികളെ മാത്രമാകുന്നു. ഈ അഭിപ്രായത്തിനു പിന്‍ബലമായി രണ്ടു ന്യായങ്ങളാണവരുന്നയിക്കുന്നത്. ഒന്ന്, തുടര്‍ന്നുപറയുന്നത് لاَ أَعْبُدُ مَا تَعْبُدُون (നിങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്നവയെ അല്ലെങ്കില്‍ ആരാധിക്കുന്നവരെ ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നില്ല) എന്നാണ്. ഈ വാക്യം ജൂതന്മാരിലും ക്രൈസ്തവരിലും സാധുവാകയില്ല. കാരണം, അവര്‍ അല്ലാഹുവിന് ഇബാദത്ത് ചെയ്യുന്നവരാണല്ലോ. രണ്ട്, ശേഷം وَلاَ أَنْتُمْ عَابِدُون مَا أَعْبُدُ (നിങ്ങള്‍, ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നവനെ ആരാധിക്കുന്നവരല്ല) എന്നും പറയുന്നുണ്ട്. ഈ വാക്യം അവതരിക്കുന്ന കാലത്ത് സത്യനിഷേധികളായിരുന്നവരും പില്‍ക്കാലത്ത് വിശ്വാസം കൈക്കൊണ്ടവരുമായ ആളുകളില്‍ ഇതു സാധുവാകില്ല. പക്ഷേ, ഈ രണ്ടു ന്യായവും അസാധുവാകുന്നു. ഈ സൂക്തത്തിന്റെ ആശയം നാം ശേഷം വിശദമാക്കുന്നുണ്ട്. ഇക്കൂട്ടര്‍ മനസ്സിലാക്കിയതല്ല ഈ സൂക്തത്തിന്റെ താല്‍പര്യമെന്ന് അതില്‍നിന്ന് വ്യക്തമാകും. ഈ തെളിവുകള്‍ അബദ്ധമാണെന്നു വ്യക്തമാകാന്‍ ഇവിടെ ഇത്രമാത്രം പറഞ്ഞാല്‍ മതിയാകും: ഈ സൂറയുടെ സംബോധിതര്‍ അവര്‍ മാത്രമാണെങ്കില്‍, അവര്‍ മരിച്ചുമണ്ണടിഞ്ഞശേഷം ഈ സൂറ പാരായണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കേണ്ട കാര്യമെന്താണ്? അന്ത്യനാള്‍ വരേക്കുള്ള സകല മുസ്‌ലിംകളും പാരായണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കത്തക്കവണ്ണം അതിനെ സ്ഥിരമായി ഖുര്‍ആനില്‍ ഉള്‍ക്കൊള്ളിച്ചതിന്റെ ആവശ്യകതയെന്താണ്?

2. ലോകത്തെങ്ങുമുള്ള കാഫിറുകളും മുശ്‌രിക്കുകളും ആരാധിക്കുന്നതും എന്നും ആരാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതുമായ എല്ലാ ദൈവങ്ങളും ഇതിലുള്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നു--അതു മലക്കുകളാവട്ടെ, ജിന്നുകളാവട്ടെ, പ്രവാചകന്മാരാവട്ടെ, പുണ്യവാളന്മാരാവട്ടെ, ജീവിച്ചിരിക്കുന്നവരോ മരിച്ചവരോ ആയ മനുഷ്യരുടെ ആത്മാക്കളാവട്ടെ, സൂര്യ-ചന്ദ്ര- നക്ഷത്രഗോളങ്ങളാവട്ടെ, മൃഗമോ മരങ്ങളോ വിഗ്രഹങ്ങളോ സാങ്കല്‍പിക ദേവീദേവന്മാരോ എന്തുമായിക്കൊള്ളട്ടെ. ഇവിടെ ഒരു ചോദ്യമുന്നയിക്കാം: അറേബ്യന്‍ ബഹുദൈവവിശ്വാസികള്‍ അല്ലാഹുവിനെയും ദൈവമായി അംഗീകരിച്ചിരുന്നുവല്ലോ. ലോകത്തിലെങ്ങുമുള്ള മറ്റു വിഗ്രഹാരാധകരും പുരാതന കാലം മുതല്‍ ഇന്നുവരെ അല്ലാഹു ആരാധ്യനാണെന്ന കാര്യം നിഷേധിച്ചിട്ടില്ല. വേദവിശ്വാസികളാവട്ടെ, യഥാര്‍ഥ ദൈവം അല്ലാഹുതന്നെയാണെന്ന് സമ്മതിക്കുന്നവരാണ്. ഇവരുടെയെല്ലാം ദൈവങ്ങളില്‍ അല്ലാഹുവും ഉള്‍പ്പെട്ടിരിക്കുന്നുവെന്നിരിക്കെ സകല ദൈവങ്ങള്‍ക്കുമുള്ള ഇബാദത്തില്‍നിന്ന് യാതൊന്നിനെയും ഒഴിച്ചുനിര്‍ത്താതെ വിമുക്തി പ്രഖ്യാപിക്കുന്നത് എങ്ങനെയാണ് സാധുവാകുക? മറുപടിയിതാണ്: അല്ലാഹുവിനെ പല ദൈവങ്ങളിലൊരു ദൈവമായി ഉള്‍പ്പെടുത്തി മറ്റു ദൈവങ്ങളോടൊപ്പം അവനെ ആരാധിക്കുന്നവന്‍ ഏകദൈവത്തില്‍ വിശ്വാസമുള്ളവനാകുന്നതോടെ അനിവാര്യമായും ആ ആരാധനാരീതിയോട് വിടപറയുകതന്നെ ചെയ്യും. എന്തുകൊണ്ടെന്നാല്‍, അവന്റെ ദൃഷ്ടിയില്‍ അല്ലാഹു ദൈവങ്ങളുടെ കൂട്ടത്തില്‍ പെട്ട ഒരു അംഗമല്ല. പ്രത്യുത, അവന്‍ മാത്രമേ ദൈവമുള്ളൂ. ദൈവങ്ങളുടെ സംഘത്തിനുള്ള ഇബാദത്ത് അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്താവുകയേയില്ല--അതില്‍ അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്തും ഉള്‍പ്പെടുത്തിയാലും. വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആന്‍ ഇക്കാര്യം അസന്ദിഗ്ധമായി പ്രസ്താവിച്ചിട്ടുണ്ട്. മറ്റാര്‍ക്കെങ്കിലുമുള്ള ഇബാദത്തിന്റെ നിഴല്‍പോലുമേശാത്ത, അവന്നുവേണ്ടി ചെയ്യുന്ന ഇബാദത്തു മാത്രമേ അല്ലാഹുവിനുള്ള ഇബാദത്താകൂ. അതില്‍ മനുഷ്യന്‍ അവന്റെ അടിമത്തം നിഷ്‌കളങ്കമായി അല്ലാഹുവിനോട് മാത്രമാക്കിയിരിക്കണം. وَمَا أُمِرُوا إلاَّ لِيَعْبُدُوا اللهَ مُخْلِصِينَ لَهُ الدِّين حُنَفَاء (ദീന്‍ നിഷ്‌കളങ്കമായി അല്ലാഹുവിനു മാത്രമാക്കിക്കൊണ്ട് അവന്ന് ഇബാദത്തു ചെയ്യാന്‍ മാത്രമാകുന്നു അവര്‍ കല്‍പിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്) എന്നാണ് സൂറ അല്‍ബയ്യിന 5-ആം സൂക്തത്തില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഈ ആശയം വിശുദ്ധ ഖുര്‍ആനില്‍ നിരവധി സ്ഥലങ്ങളില്‍ സുവ്യക്തമായും അതിശക്തമായും ഊന്നിപ്പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.

3. مَا أَعْبُدُ എന്നാണ് മൂലപദങ്ങള്‍. അറബി ഭാഷയില്‍ مَا എന്ന പദം അചേതനവും നിര്‍ജീവവുമായ വസ്തുക്കളെ സൂചിപ്പിക്കാനാണുപയോഗിക്കുക. ജീവനും ബുദ്ധിയുമുള്ള വസ്തുക്കളെ സൂചിപ്പിക്കാന്‍ مَنْ എന്ന പദമാണുപയോഗിക്കുക. ഈയടിസ്ഥാനത്തില്‍ ഇവിടെ مَنْ أَعُبُدُ എന്നു പറയാതെ مَا أَعْبُدُ എന്നു പറഞ്ഞതെന്തുകൊണ്ടാണെന്നു ചോദിക്കാം. ഖുര്‍ആന്‍വ്യാഖ്യാതാക്കള്‍ പൊതുവില്‍ ഇതിനു നാലു ന്യായങ്ങള്‍ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ഒന്ന്, ഇവിടെ مَا എന്നുപയോഗിച്ചത് مَنْ എന്ന അര്‍ഥത്തിലാണ്. രണ്ട്, ഇവിടെ مَا എന്ന പദം الَّذِى (യാതൊന്ന്, യാതൊരുവന്‍) എന്ന അര്‍ഥത്തിലുള്ളതാണ്. മൂന്ന്, രണ്ട് വാക്യങ്ങളിലും مَا മൂലപദത്തിന്റെ അര്‍ഥത്തിനുവേണ്ടിയുള്ളതാകുന്നു. നിങ്ങള്‍ ചെയ്യുന്ന ഇബാദത്ത് ഞാന്‍ ചെയ്യുന്നില്ല എന്നാണതിനര്‍ഥം. അതായത്, ബഹുദൈവത്വപരമായ ഇബാദത്ത്. ഞാന്‍ ചെയ്യുന്ന ഇബാദത്ത്, അതായത് ഏകദൈവത്വപരമായ ഇബാദത്ത് നിങ്ങളും ചെയ്യുന്നില്ല എന്നും. നാല്, പ്രഥമ വാക്യത്തില്‍ مَا تَعُبُدُونَ എന്നു പറഞ്ഞതിനാല്‍ രണ്ടാമത്തെ വാക്യത്തില്‍ ചേര്‍ച്ചക്കുവേണ്ടി مَا أَعْبُدُ എന്നു പറഞ്ഞിരിക്കുകയാണ്. പക്ഷേ, രണ്ടിടത്തും പദം ഒന്നാണെങ്കിലും അര്‍ഥം ഒന്നല്ല. ഇങ്ങനെ ഖുര്‍ആനില്‍ മറ്റു സ്ഥലങ്ങളിലും കാണാം. ഉദാഹരണമായി, അല്‍ബഖറ 194-ആം സൂക്തത്തില്‍ ഇങ്ങനെ കാണാം: فَمَنِ اعْتَدَى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَااعْتَدَى عَلَيْكُمْ (നിങ്ങളോട് അതിക്രമം ചെയ്തവനോട്, അവന്‍ നിങ്ങളോട് ചെയ്തതുപോലുള്ള അതിക്രമം ചെയ്തുകൊള്ളുക). അതിക്രമത്തെ അതുപോലുള്ള അതിക്രമംകൊണ്ട് തിരിച്ചടിക്കുമ്പോള്‍ അത് അതിക്രമത്തിന്റെ നിര്‍വചനത്തില്‍ വരുന്നില്ല എന്നു വ്യക്തമാണല്ലോ. പക്ഷേ, വാക്യത്തിന്റെ ഏകതാനതക്കുവേണ്ടി പ്രതികരണത്തിനും 'അതിക്രമം' എന്ന പദംതന്നെ പ്രയോഗിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സൂറ അത്തൗബ 94-ആം സൂക്തത്തില്‍ പറയുന്നു: نَسُوا اللهَ فَنَسِيَهُمْ (അവര്‍ അല്ലാഹുവിനെ മറന്നപ്പോള്‍ അവന്‍ അവരെയും മറന്നു). എന്നാല്‍, അല്ലാഹുവിന് വിസ്മൃതി എന്നൊന്നില്ല. അല്ലാഹു അവരെ അവഗണിച്ചു എന്നാണ് ഉദ്ദേശ്യം. അവരുടെ വിസ്മൃതിയോടുള്ള പ്രതികരണത്തില്‍ അല്ലാഹുവിനെക്കുറിച്ച് വിസ്മൃതി എന്ന പദം വചനത്തിന്റെ ഏകതാനത നിലനിര്‍ത്താന്‍ വേണ്ടിമാത്രം ഉപയോഗിച്ചതാണ്. ഈ നാലു വ്യാഖ്യാനങ്ങളും ഓരോ പരിഗണനകളില്‍ ശരിയാണ്. അറബി ഭാഷയില്‍ ഈ അര്‍ഥങ്ങള്‍ക്കൊക്കെ പഴുതുണ്ട്. പക്ഷേ, ഇവയിലൊന്നിലൂടെയും مَنْ أَعْبُدُ എന്നു പറയുന്നതിനുപകരം مَا أَعْبُدُ എന്നു പറഞ്ഞതിന്റെ യഥാര്‍ഥ താല്‍പര്യം വ്യക്തമാകുന്നില്ല. വാസ്തവത്തില്‍ അറബി ഭാഷയില്‍ ഒരു വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് مَنْ എന്നുപയോഗിക്കുമ്പോള്‍ അതിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം, ആ വ്യക്തിയെക്കുറിച്ച് വല്ലതും പറയുകയോ ചോദിക്കുകയോ ആകുന്നു. مَا എന്ന പദം ഉപയോഗിക്കുമ്പോഴോ, അതുകൊണ്ടുദ്ദേശ്യം അവന്റെ ഗുണത്തെക്കുറിച്ച് വല്ലതും വെളിപ്പെടുത്തുകയോ വിചാരം പ്രകടിപ്പിക്കുകയോ ആണ്. സമാനമായ പ്രയോഗം നമ്മുടെ ഭാഷയിലും ഉണ്ട്. ഒരാളെക്കുറിച്ച് നാം 'അയാള്‍ ആരാണെ'ന്നു ചോദിച്ചാല്‍ അതിന്റെ ലക്ഷ്യം അയാളെ വ്യക്തിപരമായി പരിചയപ്പെടുകയാണ്. ഒരാളെക്കുറിച്ച് 'അയാള്‍ എന്താണ്' എന്നാണ് നമ്മുടെ ചോദ്യമെങ്കില്‍ അതുകൊണ്ട് നാം ഉദ്ദേശിക്കുന്നത്, അയാള്‍ ഒരു പട്ടാളക്കാരനാണെങ്കില്‍ പട്ടാളത്തില്‍ അയാളുടെ പദവി എന്താണ് എന്നായിരിക്കും. വിദ്യാലയവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട ആളാണെങ്കില്‍ അയാള്‍ ലെക്ചററാണോ പ്രഫസറാണോ, അയാള്‍ ഏതു വിഷയത്തിന്റെ അല്ലെങ്കില്‍ ശാസ്ത്രത്തിന്റെ അധ്യാപകനാണ്, അയാളുടെ ബിരുദങ്ങളെന്തൊക്കെയാണ് എന്നു തുടങ്ങിയ കാര്യങ്ങളായിരിക്കും. സൂക്തത്തിലെ വാക്കുകള്‍ لاَ أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَنْ أَعْبُدُ എന്നായിരുന്നുവെങ്കില്‍ അതിന്റെ താല്‍പര്യം, ഞാന്‍ ആരെ ആരാധിക്കുന്നുവോ അവനെ ആരാധിക്കുന്നവരല്ല നിങ്ങള്‍ എന്നാകുമായിരുന്നു. അതിനു മറുപടിയായി കാഫിറുകള്‍ക്ക് ഇങ്ങനെ പറയാന്‍ കഴിയും. അല്ലാഹുവിന്റെ അസ്തിത്വത്തെ ഞങ്ങളും അംഗീകരിക്കുകയും അവനെ ആരാധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടല്ലോ. പക്ഷേ, لاَ أَنْتُمْ عَابِدُونَ مَنْ أَعْبُدُ എന്നു പറഞ്ഞപ്പോള്‍ അര്‍ഥം ഇങ്ങനെയായി: ഏതെല്ലാം ഗുണങ്ങളുള്ള ദൈവത്തെയാണോ ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നത് ആ ഗുണങ്ങളുള്ള ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവരല്ല നിങ്ങള്‍. ഇതുതന്നെയാണ് നബി(സ)യുടെ ദീനിനെയും നാസ്തികരല്ലാത്ത മറ്റെല്ലാ കാഫിറുകളുടെ ദീനിനെയും തമ്മില്‍ വേര്‍തിരിക്കുന്ന അടിസ്ഥാന സംഗതി. കാരണം, അദ്ദേഹത്തിന്റെ ദൈവം അവരുടെയെല്ലാം ദൈവത്തില്‍നിന്ന് തികച്ചും ഭിന്നനാകുന്നു. അവരില്‍ ചിലരുടെ ദൈവത്തിന് ആറു നാളില്‍ ലോകം സൃഷ്ടിച്ച ശേഷം ഏഴാം നാള്‍ വിശ്രമം അനിവാര്യമായിത്തീര്‍ന്നു. അവന്‍ സര്‍വലോകനാഥനല്ല. ഇസ്‌റാഈല്‍ വംശത്തിന്റെ നാഥനാണ്. അവന്ന് ഒരു ജനവര്‍ഗത്തോട് മറ്റു ജനങ്ങളോടൊന്നുമില്ലാത്ത സവിശേഷ ബന്ധമുണ്ട്. അവന്‍ യഅ്ഖൂബുമായി ദ്വന്ദ്വയുദ്ധം നടത്തി. യഅ്ഖൂബിനെ തോല്‍പിക്കാന്‍ ആ ദൈവത്തിനു കഴിഞ്ഞില്ല. ഉസൈര്‍ എന്നുപേരുള്ള ഒരു പുത്രനും ആ ദൈവത്തിനുണ്ട്. ചിലരുടെ ദൈവം യേശുമിശിഹാ എന്നു പേരുള്ള ഏക പുത്രന്റെ പിതാവാണ്. മറ്റു മനുഷ്യരുടെ പാപപരിഹാരാര്‍ഥം അവന്‍ തന്റെ പുത്രനെ ക്രൂശിച്ചുകളഞ്ഞു. ചിലരുടെ ദൈവത്തിന് കെട്ടിയവളും കുട്ടികളുമൊക്കെയുണ്ട്. പക്ഷേ, ആ പാവത്തിന് പെണ്‍മക്കളേ ജനിക്കുന്നുള്ളൂ. ചിലരുടെ ദൈവം മനുഷ്യരൂപം ധരിച്ച് ഭൂമിയില്‍ മനുഷ്യരൂപത്തില്‍ വസിക്കുകയും മനുഷ്യരുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ അനുഷ്ഠിക്കുകയും ചെയ്യുന്നു. ചിലരുടെ ദൈവം അനിവാര്യാസ്തിത്വം, അല്ലെങ്കില്‍ കാരണങ്ങളുടെ കാരണം, അല്ലെങ്കില്‍ ആദികാരണം (First cause) മാത്രമാകുന്നു. പ്രാപഞ്ചിക വ്യവസ്ഥയെ ഒരിക്കല്‍ ചലിപ്പിച്ചുവിട്ട് അവന്‍ എങ്ങോ ചെന്നിരിപ്പാണ്. അനന്തരം പ്രപഞ്ചം അതിന്റെ നിയമമനുസരിച്ചു സ്വയം ചലിച്ചുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു. ആ ദൈവവുമായി മനുഷ്യന്നോ മനുഷ്യനുമായി ദൈവത്തിനോ ഒരു ബന്ധവുമില്ല. ചുരുക്കത്തില്‍, ദൈവത്തെ അംഗീകരിക്കുന്ന കാഫിറുകളും പ്രപഞ്ചമഖിലത്തിന്റെയും സ്രഷ്ടാവും ഉടമയും വിധാതാവും അധിപനും നിയന്താവുമായ ഏകദൈവത്തെ അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. സാക്ഷാല്‍ ദൈവം പ്രപഞ്ചത്തെ സംവിധാനിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്തത്. അനുനിമിഷം അതിനെ ചലിപ്പിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്നത് അവന്‍തന്നെയാകുന്നു. അവന്റെ വിധിയാണ് സദാ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. അവന്‍ സകലവിധ കുറ്റങ്ങള്‍ക്കും കുറവുകള്‍ക്കും ദൗര്‍ബല്യങ്ങള്‍ക്കും അബദ്ധങ്ങള്‍ക്കും അതീതനാകുന്നു. അസദൃശനും നിരാകാരനുമാണ്. അതുല്യനും അരൂപനുമാണ്. ഒരുവിധ കൂട്ടാളിയോ പങ്കാളിയോ ആവശ്യമില്ലാത്തവന്‍. അവന്റെ സത്തയിലോ ഗുണങ്ങളിലോ അധികാരാവകാശങ്ങളിലോ ആരാധിക്കപ്പെടാനുള്ള അര്‍ഹതയിലോ അവന്ന് ഒരു പങ്കാളിയുമില്ല. സന്താനങ്ങളെ ജനിപ്പിക്കുന്നതിനും വല്ലവനെയും പുത്രനായി സ്വീകരിക്കുന്നതിനും അതീതനാണവന്‍. ഏതെങ്കിലും വര്‍ഗത്തോടോ വംശത്തോടോ അവന്ന് പ്രത്യേക ബന്ധവുമില്ല. അവന്ന് തന്റെ സൃഷ്ടികളിലെ ഓരോ അംഗവുമായും അന്നദാതാവ്, പരിപാലകന്‍, സ്‌നേഹനിധി, നിരീക്ഷകന്‍ എന്നീ നിലകളിലെല്ലാം നേരിട്ടു ബന്ധമുണ്ട്. അവന്‍ അവരുടെ പ്രാര്‍ഥന കേള്‍ക്കുന്നവനും അവര്‍ക്ക് ഉത്തരം നല്‍കുന്നവനുമാകുന്നു. അവന്‍ മാത്രമാകുന്നു ജീവിതത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും ഉപകാരങ്ങളുടെയും ഉപദ്രവങ്ങളുടെയും സൗഭാഗ്യ നിര്‍ഭാഗ്യങ്ങളുടെയും അധികാരങ്ങള്‍ക്കൊക്കെയും ഏക ഉടമസ്ഥന്‍. അവന്‍ സൃഷ്ടികളെ പരിപാലിക്കുക മാത്രമല്ല ചെയ്യുന്നത്, ഓരോന്നിനും അതിന്റെ അവസ്ഥയും ആവശ്യമനുസരിച്ചുള്ള മാര്‍ഗദര്‍ശനം നല്‍കുന്നുമുണ്ട്. നാമും അവനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധം അവന്‍ ആരാധ്യനും നാം ആരാധകരും എന്നതു മാത്രല്ല. പ്രത്യുത, അവന്‍ പ്രവാചകന്മാരും, വേദങ്ങളും വഴി നമുക്ക് വിധിവിലക്കുകളും നിയമങ്ങളും നല്‍കുന്നു. ആ വിധിവിലക്കുകളനുസരിക്കുക നമ്മുടെ ചുമതലയാകുന്നു. അവന്റെ മുമ്പില്‍ നമ്മുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ക്ക് സമാധാനം ബോധിപ്പിക്കേണ്ടതുണ്ട്. മരണാനന്തരം അവന്‍ നമ്മെ ഉയിര്‍ത്തെഴുന്നേല്‍പിക്കുകയും നമ്മുടെ കര്‍മങ്ങള്‍ വിചാരണ ചെയ്യുകയും രക്ഷാശിക്ഷകള്‍ വിധിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതാണ്. ഇപ്പറഞ്ഞ ഗുണങ്ങളെല്ലാമുള്ള ദൈവത്തെ, മുഹമ്മദ് നബി(സ)യുടെ അനുയായികളല്ലാതെ ഈ ലോകത്ത് മറ്റാരുംതന്നെ ആരാധിക്കുന്നില്ല. മറ്റുള്ളവരും ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും അത് യഥാര്‍ഥ ദൈവത്തെയല്ല; പിന്നെയോ അവര്‍ ആരാധിക്കുന്നത് സ്വയം കണ്ടുപിടിച്ച ഭാവനാ ദൈവത്തെയാണ്.

4. ഈ രണ്ടു വാക്യങ്ങളും മുന്‍വാക്യങ്ങളുടെ ആശയം ആവര്‍ത്തിക്കുകയാണെന്നാണ് ഒരു വിഭാഗം മുഫസ്സിറുകളുടെ അഭിപ്രായം. ആദ്യത്തെ രണ്ടു വാക്യങ്ങളില്‍ പറഞ്ഞ സംഗതി കൂടുതല്‍ ശക്തിയായി ഊന്നുകയാണ് ഈ ആവര്‍ത്തനത്തിന്റെ ലക്ഷ്യമെന്നും അവര്‍ പറയുന്നു. പക്ഷേ, പല ഖുര്‍ആന്‍വ്യാഖ്യാതാക്കളും ഇതിനെ ആവര്‍ത്തനമായി അംഗീകരിക്കുന്നില്ല. ആദ്യവാക്യങ്ങളില്‍ പറഞ്ഞതില്‍നിന്ന് വ്യത്യസ്തമായ മറ്റൊരു കാര്യമാണിതില്‍ പറയുന്നതെന്നാണവരുടെ വീക്ഷണം. നമ്മുടെ വീക്ഷണത്തില്‍, ഈ വാക്യങ്ങളില്‍ ആവര്‍ത്തനമില്ല എന്നിടത്തോളം അവരുടെ വാദം ശരിയാണ്. കാരണം 'നിങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ ആരാധിക്കുന്നവരല്ല' എന്ന വാക്യം മാത്രമാണ് ആവര്‍ത്തിച്ചിട്ടുള്ളത്. ഈ ആവര്‍ത്തനമാകട്ടെ, ആദ്യവാക്യത്തില്‍ പറഞ്ഞ അതേ അര്‍ഥത്തിലുള്ളതല്ല. പക്ഷേ, ആവര്‍ത്തനത്തെ നിഷേധിച്ചശേഷം ഈ വിഭാഗം വ്യാഖ്യാതാക്കള്‍ ഈ രണ്ടു വാക്യങ്ങള്‍ക്ക് അര്‍ഥം നല്‍കുന്നതില്‍ പരസ്പരം ഭിന്നിച്ചിരിക്കുന്നു. ഓരോരുത്തരും പറഞ്ഞ അര്‍ഥങ്ങളുദ്ധരിച്ച് വിശദമായി ചര്‍ച്ചചെയ്യാന്‍ ഇവിടെ സന്ദര്‍ഭമില്ല. ദൈര്‍ഘ്യം ഭയന്ന്, നമ്മുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ സാധുവായിക്കണ്ട അര്‍ഥം മാത്രമേ ഇവിടെ ചര്‍ച്ചാവിധേയമാക്കുന്നുള്ളൂ. 'നിങ്ങള്‍ ആരാധിച്ചതിനെ ആരാധിക്കുന്നവനല്ല ഞാന്‍' എന്നാണ് ആദ്യവാക്യത്തില്‍ പറഞ്ഞത്. രണ്ടാം സൂക്തത്തിന്റെ ആശയത്തില്‍നിന്ന് തികച്ചും ഭിന്നമാണ് അതിന്റെ ആശയം. 'നിങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നില്ല' എന്നാണതില്‍ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഈ രണ്ടു കാര്യവും തമ്മില്‍ രണ്ടു നിലക്ക് വലിയ അന്തരമുണ്ട്. ഒന്ന്, ഞാന്‍ ഈ കാര്യം ചെയ്യുന്നില്ല അല്ലെങ്കില്‍ ചെയ്യുകയില്ല എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഇതില്‍ നിഷേധവും ശക്തിയായ നിഷേധവും ഉണ്ടെങ്കിലും അതിനെക്കാള്‍ എത്രയോ ശക്തിമത്തായ നിഷേധമാണ് 'ഞാന്‍ ഇന്ന കാര്യം ചെയ്യുന്നവനല്ല' എന്നു പറയുന്നതിലുള്ളത്. കാരണം, അതിനര്‍ഥം ഇങ്ങനെയാണ്: അത് അത്യന്തം മ്ലേച്ഛമായ പണിയാണ്. ഞാന്‍ അതു ചെയ്യുന്നതിരിക്കട്ടെ, അത് ചെയ്യാന്‍ ഉദ്ദേശിക്കുകയോ അതിനെപ്പറ്റി ചിന്തിക്കുകയോ ചെയ്യുന്നതുപോലും എന്നെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം അസാധ്യമാകുന്നു. രണ്ട്, 'നിങ്ങള്‍ ആരാധിക്കുന്നതിനെ' എന്ന വാക്ക് കാഫിറുകള്‍ ഇപ്പോള്‍ ആരാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ദൈവങ്ങളെപ്പറ്റി മാത്രമാണ്. ഇതില്‍നിന്നു ഭിന്നമായി 'നിങ്ങള്‍ ആരാധിച്ചവയെ' എന്ന വാക്യമാകട്ടെ, കാഫിറുകളും അവരുടെ പിതാക്കളും പൂര്‍വ പിതാക്കളും കഴിഞ്ഞകാലത്ത് ആരാധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന ദൈവങ്ങളെപ്പറ്റിയാണ്. മുശ്‌രിക്കുകളുടെയും കാഫിറുകളുടെയും ദൈവങ്ങളില്‍ മാറ്റത്തിരുത്തലുകളും തള്ളിക്കളയലും കൂട്ടിച്ചേര്‍ക്കലുമൊക്കെ എക്കാലത്തും നടന്നുവരുന്നു എന്നത് ഒരു യാഥാര്‍ഥ്യമാണല്ലോ. വിവിധ കാലങ്ങളില്‍ കാഫിറുകളുടെ വിവിധ ഗ്രൂപ്പുകള്‍ വ്യത്യസ്ത ദൈവങ്ങളെയാണ് ആരാധിച്ചുപോന്നിട്ടുള്ളത്. എല്ലാ കാഫിറുകളുടെയും ദൈവം എന്നും എല്ലായിടത്തും ഒന്നല്ല. അപ്പോള്‍ സൂക്തത്തിന്റെ താല്‍പര്യമിതാണ്: ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ഇപ്പോഴത്തെ ദൈവങ്ങളില്‍നിന്ന് മാത്രമല്ല, നിങ്ങളുടെ പിതാക്കളുടെയും പൂര്‍വപിതാക്കളുടെയും ദൈവങ്ങളില്‍നിന്നും മുക്തനാകുന്നു. അത്തരം ദൈവങ്ങളെ ആരാധിക്കുന്നിതനെക്കുറിച്ചു ചിന്തിക്കാന്‍ പോലും എനിക്കാവില്ല. ഇനി, രണ്ടാമത്തെ വാക്യം, അഞ്ചാം സൂക്തത്തിലെ പദങ്ങള്‍ മൂന്നാം സൂക്തത്തിലേതുതന്നെയാണെങ്കിലും രണ്ടിടത്തും വ്യത്യസ്തമായ ആശയമാണുള്ളത്. മൂന്നാം സൂക്തം 'നിങ്ങളാരാധിക്കുന്നതിനെ ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നില്ല' എന്ന വാക്യത്തിനു ശേഷമാണല്ലോ വരുന്നത്. അതിനാല്‍, അതിന്റെ ആശയം 'ഞാന്‍ ആരാധിക്കുന്നതാരെയാണോ, അവന്റെ ഗുണങ്ങളുള്ള ദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവരല്ല നിങ്ങള്‍' എന്നാകുന്നു. അഞ്ചാം സൂക്തം വന്നിട്ടുള്ളത് 'നിങ്ങള്‍ ആരാധിച്ചവയെ ആരാധിക്കുന്നവനല്ല ഞാന്‍' എന്ന വാക്യത്തിനു ശേഷമാണ്. അതുകൊണ്ട് അതിന്റെ ആശയം 'നിങ്ങള്‍ ഞാന്‍ ആരാധിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഏകദൈവത്തെ ആരാധിക്കുന്നവരായിത്തീരുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല' എന്നാകുന്നു. മറ്റു വാക്കുകളില്‍ പറഞ്ഞാല്‍ നിങ്ങളും നിങ്ങളുടെ പൂര്‍വികരും എന്തിനെയെല്ലാം പൂജിച്ചുവോ അതിന്റെയൊക്കെ പൂജാരിയാവാന്‍ എനിക്കാവില്ല. നിരവധി ദൈവങ്ങളോടുള്ള അടിമത്തം വെടിഞ്ഞ് ഏകനായ ദൈവത്തോടു മാത്രമുള്ള അടിമത്തം- ഇബാദത്ത്- സ്വീകരിക്കുന്നത് നിങ്ങള്‍ക്ക് വലിയ പൊറുതികേടാണ്. അതുകൊണ്ട് നിങ്ങള്‍ ആ തെറ്റായ ഇബാദത്തില്‍നിന്ന് പിന്തിരിഞ്ഞ് ഞാന്‍ ഇബാദത്തു ചെയ്യുന്ന ദൈവത്തിന് ഇബാദത്തു ചെയ്യാന്‍ തയ്യാറാകുമെന്ന് പ്രതീക്ഷിക്കുന്നില്ല.

  •  

5. എന്റെ ദീന്‍ വേറെ, നിങ്ങളുടെ ദീന്‍ വെറെ എന്നര്‍ഥം. ഞാന്‍ നിങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങളുടെ ആരാധകനല്ല. നിങ്ങള്‍ എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ ആരാധകരുമല്ല. എനിക്കു നിങ്ങളുടെ ദൈവങ്ങളുടെ അടിമയാവാന്‍ കഴിയില്ല. എന്റെ ദൈവത്തിന്റെ അടിമകളായിരിക്കാന്‍ നിങ്ങളും തയ്യാറല്ല. അതുകൊണ്ട് എന്റെയും നിങ്ങളുടെയും വഴി ഒരിക്കലും ഒന്നാവുക വയ്യ. ഇതു കാഫിറുകള്‍ കാഫിറുകളായിരിക്കുന്നേടത്തോളം കാലം അവരുടെ വിശ്വാസങ്ങളില്‍നിന്നും ആരാധനകളില്‍നിന്നും വിശ്വാസികള്‍ വിമുക്തരായിരിക്കുമെന്നും വേറിട്ടുനില്‍ക്കുമെന്നുമുള്ള പ്രഖ്യാപനമാണ്. വിശ്വാസത്തിന്റെയും ഇബാദത്തിന്റെയും കാര്യത്തില്‍ അല്ലാഹുവിന്റെ ദൂതനും അദ്ദേഹത്തില്‍ വിശ്വസിച്ചവരും, കാഫിറുകളും തമ്മില്‍ ഏതെങ്കിലും തരത്തിലുള്ള സന്ധിയുണ്ടാക്കാമെന്നു മോഹിക്കുന്ന കാഫിറുകളെ അന്തിമമായും ഖണ്ഡിതമായും നിരാശരാക്കുകയാണിതിന്റെ ലക്ഷ്യം. ഈ വിമുക്തിപ്രഖ്യാപനവും ബന്ധവിച്ഛേദനപ്രകടനവും ഇതിനുശേഷം അവതരിച്ച മക്കീ സൂറകളില്‍ തുടര്‍ച്ചയായി നടത്തിയിട്ടുണ്ട്.

قُلْ يَا أَيُّهَا الْكَافِرُون എന്ന പ്രഥമ വാക്യത്തിലെ الكَافِرُون എന്ന പദമാണ് സൂറയുടെ നാമമായി നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്.

മേല്‍പറഞ്ഞ പശ്ചാത്തലം മുമ്പില്‍വെച്ച് പരിശോധിച്ചാല്‍ ഇന്നു പലരും വിചാരിക്കുന്നതുപോലെ ഈ സൂറയുടെ അവതരണലക്ഷ്യം വിശ്വാസികള്‍ അവിശ്വാസികളുടെ മതത്തില്‍നിന്നും ദൈവങ്ങളില്‍നിന്നും ആരാധനകളില്‍നിന്നും ഖണ്ഡിതമായ മുക്തിയും ബന്ധവിച്ഛേദനവും പ്രഖ്യാപിക്കുകയാണെന്ന് മനസ്സിലാകും. അവിശ്വാസികളോട് സൂറ പറയുന്നതിതാണ്: ഇസ്‌ലാമും അവരുടെ മതവും തികച്ചും വ്യത്യസ്തമാണ്. അവ തമ്മില്‍ കൂടിച്ചേരുന്ന പ്രശ്‌നമേയില്ല. ഇത് ആദ്യം ഖുറൈശികളെ സംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ടും അവരുടെ സന്ധിനിര്‍ദേശങ്ങളോടുള്ള പ്രതികരണമായിക്കൊണ്ടും അവതരിച്ചതാണെങ്കിലും അവരില്‍ മാത്രം പരിമിതമല്ല. അതിനെ ഖുര്‍ആനില്‍ ഉള്‍പ്പെടുത്തിക്കൊണ്ട് അന്ത്യനാള്‍ വരെയുള്ള എല്ലാ മുസ്‌ലിംകളോടും കല്‍പിച്ചിരിക്കുകയാണ്: സത്യനിഷേധത്തിന്റെ മതം എവിടെ ഏതു രൂപത്തിലായിരുന്നാലും അതിനോട് വാചാകര്‍മണാ വിമുക്തി പ്രകടിപ്പിക്കേണ്ടതാണ്. ദീനീകാര്യത്തില്‍ നിങ്ങള്‍ക്ക് സത്യനിഷേധികളുമായി ഒരു തരത്തിലുള്ള സന്ധിയും സാധ്യമല്ല. അതുകൊണ്ടാണ് ഈ സൂറ ആര്‍ക്ക് മറുപടിയായി അവതരിച്ചുവോ അവര്‍ മരിച്ചു മണ്ണടിഞ്ഞുപോയിട്ടും പാരായണം ചെയ്യപ്പെട്ടത്; ഇത് അവതരിച്ച കാലത്ത് കാഫിറുകളും മുശ്‌രിക്കുകളും ആയിരുന്നവര്‍ മുസ്‌ലിംകളായിത്തീര്‍ന്നിട്ടും പാരായണം ചെയ്യപ്പെട്ടിരുന്നതും. അവര്‍ കടന്നുപോയി നൂറ്റാണ്ടുകള്‍ കഴിഞ്ഞശേഷം ഇന്നത്തെ മുസ്‌ലിംകളും പാരായണം ചെയ്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതും അതുകൊണ്ടുതന്നെ. കാരണം, സത്യനിഷേധത്തില്‍നിന്നും സത്യനിഷേധികളില്‍നിന്നുമുള്ള വിമുക്തി സത്യവിശ്വാസത്തിന്റെ സ്ഥിരമായ താല്‍പര്യമാകുന്നു. റസൂല്‍ (സ) തിരുമേനിയുടെ ദൃഷ്ടിയില്‍ ഈ സൂറക്ക് എന്തുമാത്രം പ്രാധാന്യമുണ്ടായിരുന്നുവെന്ന്, താഴെ കൊടുക്കുന്ന ഹദീസുകളില്‍നിന്ന് ഗ്രഹിക്കാവുന്നതാണ്.

Facebook Comments